พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​นีไฟฉบับที่​หนึ่ง
การ​ปกครอง​และ​การ​ปฏิบัติ​ศาสนกิจ​ของ​ท่าน
บท​ที่ ๑๗
นีไฟได้รับ​พระ​บัญชา​ให้​ต่อ​เรือ—พี่ ๆ ของ​ท่าน​ต่อต้าน​ท่าน—ท่าน​ตักเตือน​พวก​เขา​โดย​เล่า​ซ้ำ​ถึง​ประวัติศาสตร์​เกี่ยว​กับ​การก​ระ​ทำ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อ​อิส​ราเอล—นีไฟเปี่​ยม​ด้วย​อำนาจ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า—พี่ ๆ ของ​ท่าน​ถูก​ห้าม​มิ​ให้​แตะต้อง​ท่าน, หาไม่​แล้ว​พวก​เขา​จะ​เหี่ยว​เฉา​ดัง​ต้น​อ้อ​แห้ง. ประมาณ ๕๙๒–๕๙๑ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​ออก​เดินทาง​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร​อีก; และ​เรา​เดินทาง​ค่อน​ไป​ทาง​ตะวันออก​นับ​แต่​เวลา​นั้น. และ​เรา​เดินทาง​และ​ฟันฝ่า​ความ​ทุกข์​ยาก​มากมาย​ตลอด​แดน​ทุรกันดาร; และ​ผู้หญิง​ของ​เรา​คลอด​ลูก​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๒ และ​พร​ของ​พระเจ้า​ที่​ประทาน​ให้​เรา​นั้น​ยิ่ง​ใหญ่​นัก, คือ​ขณะ​ที่​เรา​ดำรง​ชีวิต​อยู่​ด้วย​เนื้อดิบ​ใน​แดน​ทุรกันดาร, ผู้หญิง​ของ​เรา​มี​น้ำนม​ให้​ลูก ๆ ของ​พวก​นาง​มาก, และ​แข็งแรง, แท้จริง​แล้ว, ประหนึ่ง​ชาย; และ​พวก​นาง​เริ่ม​อดทน​ต่อ​การ​เดินทาง​ของ​พวก​นาง​โดย​ปราศจาก​การ​พร่ำ​บ่น.
  ๓ และ​ดังนั้น​เรา​เห็น​ว่า​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ต้อง​เกิดสัมฤทธิผล. และ​หาก​เป็น​ไป​ว่า​ลูก​หลาน​มนุษย์​รักษา​พระบัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​แล้ว​พระองค์​ย่อม​ทรง​บำรุง​เลี้ยง​พวก​เขา, และ​เสริม​สร้าง​พละ​กำลัง​แก่​พวก​เขา, และ​ทรง​จัดหา​หนทาง​ซึ่ง​โดย​หนทาง​เหล่า​นั้น​พวก​เขา​จะ​ทำ​สำเร็จ​ได้​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​บัญชา​พวก​เขา; ดังนั้น, พระองค์​ทรง​จัดหาหนทาง​ให้​เรา​ใน​เวลา​ที่​เรา​พำนัก​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๔ และ​เรา​พำนัก​มา​เป็น​เวลา​หลาย​ปี, แท้จริง​แล้ว, แม้​ถึง​แปด​ปี*ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๕ และ​เรา​มา​ถึง​แผ่นดิน​ซึ่ง​เรา​เรียก​ว่า​อุดม​มั่งคั่ง, เพราะ​แผ่นดิน​นั้น​มี​ผลไม้​มาก​และ​มี​น้ำผึ้ง​ป่า​ด้วย; และ​ทั้งหมด​นี้​พระเจ้า​ทรง​เตรียม​ไว้​เพื่อ​เรา​จะ​ไม่​ตาย. และ​เรา​เห็น​ทะเล, ซึ่ง​เรา​เรียก​ว่า​อิรีแอ​นทัม, ซึ่ง, แปล​ว่า, ผืน​น้ำ​กว้างใหญ่.
  ๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​ตั้ง​กระโจม​ของ​เรา​ริม​ฝั่ง​ทะเล; และ​ทั้งที่​เรา​ทน​รับ​ความทุกข์​และ​ความ​ลำบาก​มา​มาก, แท้จริง​แล้ว, แม้​มาก​จนกระทั่ง​เรา​เขียน​เรื่อง​เหล่า​นั้น​ได้​ไม่​ครบถ้วน, เรา​ยัง​เบิกบาน​ยิ่ง​นัก​เมื่อ​เรา​มา​ถึง​ฝั่ง​ทะเล; และ​เรา​เรียก​สถาน​ที่​นั้น​ว่า​อุดม​มั่งคั่ง, เพราะ​ผลไม้​เป็นอันมาก​ของ​สถาน​ที่​นั้น.
  ๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​ข้าพเจ้า, นีไฟ, อยู่​ใน​แผ่นดิน​อุดม​มั่งคั่ง​เป็น​เวลา​หลาย​วัน, สุรเสียง​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​ข้าพเจ้า, มีค​วาม​ว่า: จง​ลุก​ขึ้น, และ​เจ้า​จง​ไป​ที่​ภูเขา. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​ลุก​ขึ้น​และ​ขึ้น​ไป​บน​ภูเขา, และ​ร้อง​ทูล​ต่อ​พระเจ้า.
  ๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระเจ้า​รับสั่ง​แก่​ข้าพเจ้า, มีค​วาม​ว่า: เจ้า​จง​ต่อ​เรือ, ตามวิธี​ที่​เรา​จะ​แสดง​แก่​เจ้า, เพื่อ​เรา​จะ​พา​ผู้คน​ของ​เจ้า​ข้าม​ผืน​น้ำ​นี้​ไป.
  ๙ และ​ข้าพเจ้า​ทูล​ว่า: ข้า​แต่​พระเจ้า, ข้าพระ​องค์​จะ​ไป​ทาง​ไหน​เล่า​ข้าพระ​องค์​จึง​จะ​พบ​แร่​สำหรับ​หลอม, เพื่อ​ข้าพระ​องค์​จะ​ทำ​เครื่องมือ​ต่อ​เรือ​ตาม​วิธี​ที่​พระองค์​ทรง​แสดง​แก่​ข้าพระ​องค์ ?
  ๑๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระเจ้า​ทรง​บอก​ข้าพเจ้า​ว่า​ข้าพเจ้า​ควร​ไป​หา​แร่​จาก​ที่​ใด, เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ทำ​เครื่องมือ.
  ๑๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, ทำ​เครื่อง​เป่า​ลม, ซึ่ง​ทำ​จาก​หนัง​สัตว์, เพื่อ​เป่า​ไฟ; และ​หลังจาก​ข้าพเจ้า​ทำ​เครื่อง​เป่า​ลม, เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ใช้​มัน​เป่า​ไฟ, ข้าพเจ้า​เอา​หิน​สอง​ก้อน​มาก​ระ​ทบ​กัน​เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ก่อ​ไฟ.
  ๑๒ เพราะ​ก่อน​หน้า​นี้​พระเจ้า​มิ​ทรง​ยอม​ให้​เรา​ก่อ​ไฟ​มาก, ขณะ​ที่​เรา​เดินทาง​ใน​แดน​ทุรกันดาร; เพราะ​พระองค์​ตรัส: เรา​จะ​ทำให้​อาหาร​ของ​เจ้า​นุ่ม, เพื่อ​เจ้า​จะ​มิ​ต้อง​หุง​หาอาหาร;
  ๑๓ และ​เรา​จะ​เป็นความ​สว่าง​ของ​เจ้า​ใน​แดน​ทุรกันดาร​ด้วย; และ​เรา​จะ​เตรียมทาง​ข้าง​หน้า​เจ้า, หาก​เป็น​ไป​ว่า​เจ้า​จะ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา; ดังนั้น, ตราบเท่า​ที่​เจ้า​จะ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​เรา​จะ​นำ​เจ้า​ไป​สู่​ดิน​แดน​ที่​สัญญาไว้; และ​เจ้า​จะรู้​ว่า​โดย​เรา​ที่​นำ​เจ้า​ไป.
  ๑๔ แท้จริง​แล้ว, และ​พระเจ้า​ตรัส​ด้วยว่า: หลังจาก​เจ้า​ไป​ถึง​แผ่นดิน​ที่​สัญญา​ไว้​แล้ว, เจ้า​จะรู้​ว่า, เรา, พระเจ้า, คือพระผู้เป็นเจ้า; และ​ว่า​เรา, พระเจ้า, ได้​ปลดปล่อย​เจ้า​จาก​ความ​พินาศ; แท้จริง​แล้ว, ว่า​เรา​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่นดิน​แห่ง​เยรูซา​เล็ม.
  ๑๕ ดังนั้น, ข้าพเจ้า, นีไฟ, ขวนขวาย​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า, และ​ข้าพเจ้า​ตักเตือน​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​ให้​ซื่อสัตย์​และ​ขยัน​หมั่น​เพียร.
  ๑๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​ทำ​เครื่องมือ​จาก​แร่​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​หลอม​จาก​หิน.
  ๑๗ และ​เมื่อ​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​กำลัง​จะ​ต่อเรือ, พวก​เขา​เริ่ม​พร่ำ​บ่น​ต่อต้าน​ข้าพเจ้า, มีค​วาม​ว่า: น้อง​เรา​เป็น​คน​โง่, เพราะ​เขา​คิด​ว่า​เขา​สามารถ​ต่อ​เรือ​ได้; แท้จริง​แล้ว, และ​เขา​คิด​ด้วยว่า​เขา​สามารถ​ข้าม​ผืน​น้ำ​กว้างใหญ่​นี้​ไป​ได้.
  ๑๘ และ​ดังนั้น​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​ต่อว่า​ข้าพเจ้า, และ​ปรารถนา​ว่า​พวก​เขา​จะ​ไม่​ทำ​งาน, เพราะ​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​ว่า​ข้าพเจ้า​สามารถ​ต่อ​เรือ​ได้; ทั้ง​พวก​เขา​ไม่​เชื่อ​ว่า​ข้าพเจ้า​รับคำ​แนะนำ​จาก​พระเจ้า​แล้ว.
  ๑๙ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, สลด​ใจ​ยิ่ง​เพราะ​ความ​แข็ง​กระด้าง​ของ​ใจ​พวก​เขา; และ​บัดนี้​เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​ข้าพเจ้า​เริ่ม​สลด​ใจ​พวก​เขา​อิ่ม​เอม​ใจ​ของ​พวก​เขา, ถึงขนาด​ที่​ว่า​พวก​เขาเบิกบาน​เพราะ​ความ​สลด​ใจ​ของ​ข้าพเจ้า, โดย​กล่าว​ว่า: เรา​รู้​ว่า​เจ้า​ไม่​สามารถ​ต่อ​เรือ​ได้, เพราะ​เรา​รู้​ว่า​เจ้าขา​ด​วิจารณญาณ; ดังนั้น, เจ้า​จะ​ทำ​งาน​ใหญ่​เช่น​นั้น​ให้​สำเร็จ​ไม่​ได้.
  ๒๐ และ​เจ้า​เป็น​เหมือน​บิดา​เรา, ผู้​ถูกจินตนาการ​อัน​โง่​เขลา​แห่ง​ใจ​ท่าน​ชักนำ​ไป; แท้จริง​แล้ว, ท่าน​นำ​เรา​ออก​จาก​แผ่นดิน​แห่ง​เยรูซา​เล็ม, และ​เรา​ระหกระเหิน​ใน​แดน​ทุรกันดาร​มา​หลาย​ปี​นี้; และ​ผู้หญิง​ของ​เรา​ทำ​งาน​หนัก, โดยที่​อุ้มท้อง; และ​พวก​นาง​คลอด​ลูก​ใน​แดน​ทุรกันดาร​และ​ทน​ทุกข์​กับ​สิ่ง​ทั้งปวง, นอกจาก​ความ​ตาย; และ​หาก​พวก​นาง​ตาย​ก่อน​ที่​พวก​นาง​ออก​จาก​เยรูซา​เล็ม​ก็​จะ​ดี​กว่า​ต้อง​มาทน​ความ​ทุกข์​ทรมาน​เหล่า​นี้.
  ๒๑ ดูเถิด, หลาย​ปี​มา​นี้​เรา​ทน​ทุกข์​ใน​แดน​ทุรกันดาร, ซึ่ง​เป็น​เวลา​ที่​เรา​อาจ​เกษม​สำราญ​อยู่​กับ​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา​และ​แผ่นดิน​แห่ง​มรดก​ของ​เรา; แท้จริง​แล้ว, และ​เรา​อาจ​มีค​วาม​สุข.
  ๒๒ และ​เรา​รู้​ว่าผู้​คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​เยรูซา​เล็ม​เป็น​คนชอบธรรม; เพราะ​พวก​เขา​รักษา​กฎเกณฑ์​และ​คำพิพากษา​ของ​พระเจ้า, และ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์​ทั้งหมด, ตาม​กฎ​ของ​โมเสส; ดังนั้น, เรา​รู้​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​ชอบธรรม; และ​บิดา​เรา​ตัดสิน​พวก​เขา, และ​นำ​เรา​ออก​มา​เพราะ​เรา​สดับ​ฟัง​คำ​ท่าน; แท้จริง​แล้ว, และ​น้อง​ชาย​ของ​เรา​ก็​เหมือนกับ​ท่าน. และ​ด้วย​การก​ล่า​ว​ถ้อย​ใน​ลักษณะ​นี้​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​พร่ำ​บ่น​และ​ต่อว่า​เรา.
  ๒๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, พูด​กับ​พวก​เขา, มีค​วาม​ว่า: พี่​เชื่อ​หรือ​ว่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา, ผู้​เป็น​ลูก​หลาน​ของ​อิส​ราเอล, จะ​ถูก​นำ​ไป​พ้น​เงื้อมมือ​ชาว​อี​ยิปต์ได้​หาก​พวก​เขา​ไม่​ฟัง​พระ​วจนะ​ของ​พระเจ้า ?
  ๒๔ แท้จริง​แล้ว, พี่​คิด​หรือ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ถูก​พา​ไป​ให้​พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส, หาก​พระเจ้า​ไม่​ได้​ทรง​บัญชา​โมเสส​ให้ท่า​น​พา​พวก​เขา​ไป​ให้พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส ?
  ๒๕ บัดนี้​พี่​รู้​ว่า​ลูก​หลาน​ของ​อิส​รา​เอ​ลอยู่ใน​ความ​เป็นทาส; และ​พี่​รู้​ว่า​พวก​เขา​ต้อง​ทำ​งานหนัก, อันเป็น​ความ​คับแค้น​ที่​ต้อง​ทน; ดังนั้น, พี่​รู้​ว่า​จำเป็น​ต้อง​เป็น​สิ่ง​ดี​สำหรับ​พวก​เขา, ที่​พวก​เขา​ถูก​นำ​ไป​พ้น​จาก​ความ​เป็น​ทาส.
  ๒๖ บัดนี้​พี่​รู้​ว่าโมเสส​ได้​รับ​บัญชา​จาก​พระเจ้า​ให้​ทำ​งาน​ที่​ยากเย็น​นั้น; และ​พี่​รู้​ว่า​โดยคำ​ขอ​ง​ท่าน​ผืน​น้ำ​ใน​ทะเล​แดง​แยก​ไป​ทาง​โน้น​และ​ทาง​นี้, และ​พวก​เขา​จึง​ผ่าน​มา​ได้​ตลอด​บน​พื้น​ดิน​แห้ง.
  ๒๗ แต่​พี่​รู้​ว่า​ชาว​อียิปต์, ซึ่ง​เป็นกอง​ทัพ​ของฟาโรห์, จม​น้ำตาย​ใน​ทะเล​แดง.
  ๒๘ และ​พี่​รู้​ด้วยว่า​พระเจ้า​ทรง​เลี้ยง​พวก​เขา​ด้วย​มานา​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๒๙ แท้จริง​แล้ว, และ​พี่​รู้​ด้วยว่า, โมเสส, ด้วย​คำขอ​ง​ท่าน​ตาม​อำนาจ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ซึ่ง​อยู่​ใน​ท่าน, ตีศิลา, และ​น้ำ​ไหล​ออก​มา, เพื่อ​ลูก​หลาน​ของ​อิส​รา​เอลจะได้​ดับ​ความ​กระหาย​ของ​พวก​เขา.
  ๓๐ และ​ทั้งที่​พวก​เขา​ถูก​นำ​ไป, พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา, พระ​ผู้​ไถ่​ของ​พวก​เขา, เสด็จ​ไป​เบื้องหน้า​พวก​เขา, โดย​ทรง​นำ​พวก​เขา​ไป​เวลา​กลางวัน​และ​ประทาน​ความ​สว่าง​ให้​พวก​เขา​เวลา​กลางคืน, และ​ทรง​กระทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​อันสมควร​ที่​มนุษย์​จะ​พึง​รับ, พวก​เขา​ยัง​ทำใจ​ของ​พวก​เขา​แข็ง​กระด้าง​และ​ทำ​จิตใจ​ของ​พวก​เขา​มืด​บอด, และสบประมาท​โมเสส​และ​พระผู้เป็นเจ้า​องค์​จริง​และ​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่.
  ๓๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​พระองค์​ทรงทำลาย​พวก​เขา; และ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​พระองค์​ทรงนำ​พวก​เขา; และ​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​พระองค์​ทรง​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​เพื่อ​พวก​เขา; และ​หา​ได้​มี​สิ่ง​ใด​ดำเนิน​ไป​ไม่​นอกจาก​จะ​เป็น​โดย​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์.
  ๓๒ และ​หลังจาก​พวก​เขา​ข้าม​แม่น้ำ​จอ​ร์แดน​แล้ว​พระองค์​ทรง​ทำให้​พวก​เขา​เกรียงไกร​จนถึง​การ​ขับไล่​ลูก​หลาน​ของ​แผ่นดิน​ออก​ไป, แท้จริง​แล้ว, ถึง​การ​ทำให้​พวก​เขา​กระจัดกระจาย​ไป​สู่​ความ​พินาศ.
  ๓๓ และ​บัดนี้, พี่​คิด​หรือ​ว่า​ลูก​หลาน​ของ​แผ่นดิน​นี้, ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​คำ​สัญญา, ซึ่ง​ถูก​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ขับ​ออก​ไป, พี่​คิด​หรือ​ว่า​พวก​เขา​ชอบธรรม ? ดูเถิด, ข้าพเจ้า​กล่าว​กับ​พี่, ไม่​เลย.
  ๓๔ พี่​คิด​หรือ​ว่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​จะ​เลิศ​เลอ​กว่า​พวก​เขา​หาก​พวก​เขา​ชอบธรรม ? ข้าพเจ้า​กล่าว​กับ​พี่, ไม่​เลย.
  ๓๕ ดูเถิด, พระเจ้า​ทรง​ถือว่า​เนื้อหนัง​ทั้งปวง​เท่าเทียม​กัน; เขา​ผู้ชอบธรรม​ย่อม​เป็น​ที่โปรดปราน​ของ​พระผู้เป็นเจ้า. แต่​ดูเถิด, คน​พวก​นี้​ปฏิเสธ​พระ​วจนะ​ทุก​คำขอ​ง​พระผู้เป็นเจ้า, และ​พวก​เขา​สุก​งอม​อยู่​ใน​ความ​ชั่วช้า​สามานย์; และ​พระ​พิโรธ​สุดขีด​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​บน​พวก​เขา​แล้ว; และ​พระเจ้า​ทรง​สาป​แช่ง​แผ่นดิน​เพื่อ​ต่อต้าน​พวก​เขา, และ​ประทาน​พร​แผ่นดิน​นั้น​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา; แท้จริง​แล้ว, พระองค์​ทรง​สาป​แช่ง​แผ่นดิน​นั้น​เพื่อ​ต่อต้าน​พวก​เขา​จนถึง​ความ​พินาศ​ของ​พวก​เขา, และ​พระองค์​ประทาน​พร​แผ่นดิน​นั้น​แก่​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​เพื่อให้​พวก​เขา​มี​พลัง​เหนือ​แผ่นดิน​นั้น.
  ๓๖ ดูเถิด, พระเจ้า​ทรงสร้าง​แผ่นดินโลก​เพื่อให้​เป็น​ที่​อยู่อาศัย; และ​พระองค์​ทรง​สร้าง​ลูก ๆ ของ​พระองค์​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​เป็น​เจ้าของ​แผ่นดิน​โลก.
  ๓๗ และ​พระองค์​ทรงยก​ประชาชาติ​ที่​ชอบธรรม​ประชาชาติ​หนึ่ง, และ​ทรง​ทำลาย​ประชาชาติ​ของ​คน​ชั่ว​ร้าย.
  ๓๘ และ​พระองค์​ทรง​นำ​คน​ชอบธรรม​ไป​สู่​ผืนแผ่นดิน​ที่​มี​ค่า, และ​คน​ชั่ว​ร้าย​พระองค์​ทรงทำลาย, และ​ทรง​สาป​แช่ง​แผ่นดิน​แก่​พวก​เขา​เพราะ​พวก​เขา​เป็น​เหตุ.
  ๓๙ พระองค์​ทรง​ปกครอง​อยู่​สูง​ใน​ฟ้า​สวรรค์, เพราะ​ท้อง​ฟ้า​คือ​พระราช​บัลลังก์​ของ​พระองค์, และ​แผ่นดิน​โลก​นี้​คือ​ที่​รอง​พระบาท​ของ​พระองค์.
  ๔๐ และ​พระองค์​ทรง​รัก​ผู้​เลือก​พระองค์​เป็น​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา. ดูเถิด, พระองค์​ทรง​รัก​บรรพบุรุษ​ของ​เรา, และ​พระองค์​ทรง​ทำ​พัน​ธสัญญา​กับ​พวก​เขา, แท้จริง​แล้ว, แม้​อับ​ราฮัม, อิสอัค, และ​ยา​โค​; และ​พระองค์​ทรง​จำ​พัน​ธ​สัญญา​ที่​พระองค์​ทรง​ทำ​ไว้; ดังนั้น, พระองค์​ทรง​นำ​พวก​เขา​ออก​จาก​แผ่นดิน​แห่งอียิปต์.
  ๔๑ และ​พระองค์​ทรง​ตี​สอน​พวก​เขา​ด้วย​ไม้​ของ​พระองค์​ใน​แดน​ทุรกันดาร; เพราะ​พวก​เขา​ทำใจ​ของ​ตน​แข็งกระด้าง, แม้​ดัง​ที่​พี่​ทำ; และ​พระเจ้า​ทรง​ตี​สอน​พวก​เขา​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พวก​เขา. พระองค์​ทรง​ส่ง​เหล่างู​เพลิง​เหิน​ฟ้า​มา​ใน​บรรดา​พวก​เขา; และ​หลังจาก​พวก​เขา​ถูก​กัด​แล้ว​พระองค์​ทรง​เตรียม​ทาง​ไว้​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​การรักษา; และ​งาน​ซึ่ง​พวก​เขา​ต้อง​ทำ​คือ​มอง​ดู; และ​เพราะ​ความ​เรียบง่าย​ของ​ทาง, หรือ​ความ​ง่าย​ของ​มัน, จึง​มีค​น​ตาย​เป็นอันมาก
  ๔๒ และ​พวก​เขา​ทำใจ​ของ​ตน​แข็ง​กระด้าง​เป็น​ครั้ง​คราว, และ​พวก​เขา​สบประมาทโมเสส, และ​พระผู้เป็นเจ้า​ด้วย; กระนั้น​ก็ตาม, พี่​ยัง​รู้​ว่า​พระ​เด​ชานุ​ภาพ​อัน​หา​ที่​เปรียบ​มิได้​ของ​พระองค์​นำ​พวก​เขา​ออก​มา​สู่​แผ่นดิน​แห่ง​คำ​สัญญา.
  ๔๓ และ​บัดนี้, หลังจาก​เหตุการณ์​ทั้งหมด​นี้​แล้ว, ก็​ถึง​เวลา​ที่​พวก​เขา​กลาย​เป็น​คน​ชั่ว​ร้าย, แท้จริง​แล้ว, เกือบ​สุก​งอม; และ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พวก​เขา​ใน​วัน​เวลา​นี้​ใกล้​จะ​ถูก​ทำลาย​แล้ว; เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​วัน​นั้น​ต้อง​มา​ถึง​แน่นอน​ที่​พวก​เขา​ต้อง​ถูก​ทำลาย, เว้นแต่​เพียง​ไม่​กี่​คน, ซึ่ง​จะ​ถูก​นำ​ไป​สู่​การ​เป็น​เชลย.
  ๔๔ ดังนั้น, พระเจ้า​จึง​ทรงบัญชา​บิดา​ข้าพเจ้า​ว่า​ท่าน​ควร​ออก​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร; และ​ชาว​ยิวหมายมั่น​จะ​เอาชีวิต​ท่าน​ด้วย; แท้จริง​แล้ว, และ​พี่​หมายมั่น​จะ​เอาชีวิต​ท่านด้วย; ดังนั้น, พี่​เป็น​ฆาตกร​ใน​ใจ​พี่​และ​พี่​เป็น​เหมือน​พวก​เขา.
  ๔๕ พี่ว่องไว​ใน​การ​ทำความ​ชั่วช้า​สามานย์​แต่​เชื่องช้า​ใน​การ​ระลึก​ถึง​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พี่. พี่​เห็นเทพ​แล้ว, และ​ท่าน​พูด​กับ​พี่; แท้จริง​แล้ว, พี่​ได้ยิน​เสียง​ท่าน​เป็น​ครั้ง​คราว; และ​ท่าน​พูด​กับ​พี่​ด้วย​เสียง​สงบ​แผ่ว​เบา, แต่​ใจ​พี่​เกิน​กว่า​จะรู้สึก, พี่​จึง​สัมผัส​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์​ไม่​ได้; ดังนั้น, พระองค์​จึง​รับสั่ง​กับ​พี่​ด้วย​เสียง​ของ​ฟ้าร้อง, ซึ่ง​ทำให้​แผ่นดิน​โลก​สั่น​สะเทือน​ประหนึ่ง​จะ​แยก​ออก​จาก​กัน.
  ๔๖ และ​พี่​รู้​ด้วยว่า​โดย​เด​ชานุ​ภาพ​แห่ง​พระ​วจนะ​อัน​ทรง​ฤทธา​นุภาพ​ของ​พระองค์​พระองค์​ทรง​สามารถ​ทำให้​แผ่นดิน​โลก​สูญ​สิ้น​ไป; แท้จริง​แล้ว, และ​พี่​รู้​ว่า​โดย​พระ​วจนะ​ของ​พระองค์​พระองค์​ทรง​ทำให้​ที่​ขรุขระ​ทั้งหลาย​ราบเรียบ​ลง​ได้, และ​ทำให้​ที่ราบ​เรียบ​ทั้งหลาย​พัง​ทลาย​ได้. โอ้, แล้ว, เหตุ​ใด​เล่า, พี่​จึง​แข็ง​กระด้าง​เช่น​นั้น​ใน​ใจ​พี่ ?
  ๔๗ ดูเถิด, จิต​วิญญาณ​ข้าพเจ้า​ฉีก​ขาด​ด้วย​ความ​ตรอมใจ​เพราะ​พี่, และ​ใจ​ข้าพเจ้า​เจ็บปวด; ข้าพเจ้า​กลัว​เกลือก​พี่​จะ​ถูก​ขับ​ออก​ตลอด​กาล. ดูเถิด, ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วย​พระ​วิญญาณ​แห่งพระผู้เป็นเจ้า, ถึงขนาด​ที่​ร่าง​ข้าพเจ้า​ไร้เรี่ยวแรง.
  ๔๘ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​พูด​คำ​เหล่า​นี้​พวก​เขา​โกรธ​ข้าพเจ้า, และ​ปรารถนา​จะ​โยน​ข้าพเจ้า​ลง​ไป​ใน​ห้วง​ลึก​ของ​ทะเล; และ​เมื่อ​พวก​เขา​จะ​เข้า​มา​จับ​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พวก​เขา, มีค​วาม​ว่า: ใน​พระ​นาม​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ, ข้าพเจ้า​สั่ง​พี่​ว่า​อย่าแตะต้อง​ข้าพเจ้า, เพราะ​ข้าพเจ้า​เปี่ยม​ด้วยอำนาจ​แห่ง​พระผู้เป็นเจ้า, แม้​จน​จะ​เผา​ไหม้​เนื้อ​หนัง​ข้าพเจ้า; และ​ผู้​ใด​ที่​เอา​มือ​มา​ถูก​ตัว​ข้าพเจ้า​จะ​เหี่ยวเฉา​ดัง​ต้น​อ้อ​แห้ง; และ​เขา​จะ​สูญ​สิ้น​ไป​ต่อหน้า​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, เพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ทรง​ลง​ทัณฑ์​เขา.
  ๔๙ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า​พวก​เขา​ต้อง​ไม่​พร่ำ​บ่น​ต่อต้าน​บิดา​พวก​เขา​อีก​ต่อ​ไป; ทั้ง​พวก​เขา​จะ​ไม่​ปฏิเสธ​งาน​ที่​ข้าพเจ้า​ให้​ทำ, เพราะ​พระผู้เป็นเจ้า​ทรง​บัญชา​ข้าพเจ้า​ว่า​ข้าพเจ้า​จะ​ต้อง​ต่อ​เรือ.
  ๕๐ และ​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​พวก​เขา: หาก​พระผู้เป็นเจ้า​ทรง​บัญชา​ให้​ข้าพเจ้า​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​ข้าพเจ้า​สามารถ​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​นั้นได้. หาก​พระองค์​จะ​ทรง​บัญชา​ข้าพเจ้า​ให้​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​น้ำ​นี้, เจ้า​จง​เป็น​แผ่นดิน, มัน​จะ​เป็น​แผ่นดิน; และ​หาก​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​เช่น​นี้, มัน​จะ​เป็น​ไป​เช่น​นั้น.
  ๕๑ และ​บัดนี้, หาก​พระเจ้า​ทรง​มี​เด​ชานุ​ภาพ​ยิ่ง​ใหญ่​เช่น​นั้น, และ​ทรง​กระทำ​ปาฏิหาริย์​หลาย​อย่าง​ใน​บรรดา​ลูก​หลาน​มนุษย์, แล้ว​ไฉน​พระองค์​จะ​ทรงสอน​ข้าพเจ้า, ให้​ข้าพเจ้า​ต่อ​เรือ​ไม่​ได้​เล่า ?
  ๕๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, กล่าว​หลาย​เรื่อง​แก่​พี่ ๆ ข้าพเจ้า, ถึงขนาด​ที่​พวก​เขา​ยอม​จำนน​และ​ไม่​สามารถ​โต้แย้ง​ข้าพเจ้า​ได้; ทั้ง​พวก​เขา​ไม่​กล้า​จับ​ข้าพเจ้า​หรือ​แตะต้อง​ข้าพเจ้า​ด้วย​นิ้ว​มือ​พวก​เขา, แม้​เป็น​เวลา​หลาย​วัน. บัดนี้​พวก​เขา​ไม่​กล้า​ทำ​อย่าง​นี้​เกลือก​พวก​เขา​จะ​เหี่ยว​เฉา​ไป​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า, พระวิญญาณ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ทรง​พลัง​เช่น​นั้น; และ​ได้​ทรง​กระทำ​แก่​พวก​เขา​ดังนั้น.
  ๕๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระเจ้า​ตรัส​แก่​ข้าพเจ้า: จง​เหยียด​มือ​ของ​เจ้า​ออก​ไป​ยัง​พี่ ๆ เจ้า​อีก, และ​พวก​เขา​จะ​ไม่​เหี่ยว​เฉา​ไป​ต่อหน้า​เจ้า, แต่​เรา​จะ​ทำให้​พวก​เขา​สะดุ้ง, พระเจ้า​ตรัส, และ​เรา​จะ​ทำ​การ​นี้, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​รู้​ว่า​เรา​คือ​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา.
  ๕๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​เหยียด​มือ​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​ยัง​พี่ ๆ ข้าพเจ้า, และ​พวก​เขา​ไม่​เหี่ยว​เฉา​ไป​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า; แต่​พระเจ้า​ทรง​ทำให้​พวก​เขา​สั่น, แม้​ดัง​พระ​ดำรัส​ที่​พระองค์​ได้​รับสั่ง​ไว้.
  ๕๕ และ​บัดนี้, พวก​เขา​กล่าว: เรา​รู้​แน่ชัด​ว่า​พระเจ้า​ทรง​อยู่​กับ​เจ้า, เพราะ​เรา​รู้​ว่าเป็น​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​ทำให้​เรา​สั่น. และ​พวก​เขา​ทรุด​ตัว​ลง​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า, และ​กำลัง​จะนมัสการ​ข้าพเจ้า, แต่​ข้าพเจ้า​ไม่​ยอม​ให้​พวก​เขา​ทำ, โดย​กล่าว​ว่า: ข้าพเจ้า​เป็น​น้อง​ของ​พี่, แท้จริง​แล้ว, แม้​น้อง​ชาย​ของ​พี่; ดังนั้น, จง​นมัสการ​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พี่, และ​ให้​เกียรติ​บิดา​ของ​พี่​และ​มารดา​ของ​พี่, เพื่อ​วัน​เวลา​ของ​พี่​จะ​ยืนยาว​ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พี่​จะ​ประทาน​ให้​พี่.