พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​นีไฟฉบับที่​หนึ่ง
การ​ปกครอง​และ​การ​ปฏิบัติ​ศาสนกิจ​ของ​ท่าน
บท​ที่ ๑๘
ต่อ​เรือ​เสร็จ—มี​การก​ล่า​ว​ถึง​กำเนิด​ของ​เจ​คอบ​และ​โจ​เซฟ—ผู้คน​ทั้ง​คณะ​ออก​เดินทาง​สู่​แผ่นดิน​ที่​สัญญา​ไว้—บุตร​ของ​อิชมาเอลและ​ภรรยา​พวก​เขา​ร่วม​ร้อง​รำ​ทำ​เพลง​และ​ก่อการ​กบ​ฎ—นีไฟถูก​มัด​ไว้, และ​เรือ​ถูก​พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง​ที่​น่า​สะพรึงกลัว​พัด​ถอยหลัง—นีไฟเป็น​อิสระ, และ​ด้วย​คำ​สวด​อ้อนวอน​ของ​ท่าน​พายุ​สงบ—ผู้คน​ไป​ถึง​แผ่นดิน​ที่​สัญญา​ไว้. ประมาณ ๕๙๑–๕๘๙ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขา​นมัสการ​พระเจ้า, และ​ออก​ไป​กับ​ข้าพเจ้า; และ​เรา​ทำ​งาน​ไม้​ด้วย​ฝีมือ​วิจิตรพิสดาร. และ​พระเจ้า​ทรง​แสดง​แก่​ข้าพเจ้า​เป็น​ครั้ง​คราว​ว่า​ข้าพเจ้า​ควร​ทำ​งาน​ไม้​เพื่อ​ต่อ​เรือ​ด้วย​วิธี​ใด.
  ๒ บัดนี้​ข้าพเจ้า, นีไฟ, ไม่​ได้​ทำ​งาน​ไม้​ตาม​วิธี​ที่​มนุษย์​เรียน​รู้, ทั้ง​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​ต่อ​เรือ​ตาม​วิธี​ของ​มนุษย์; แต่​ข้าพเจ้า​ต่อ​เรือ​ตาม​วิธี​ที่​พระเจ้า​ทรง​แสดง​แก่​ข้าพเจ้า; ด้วย​เหตุ​นี้, จึง​ไม่​เป็น​ไป​ตาม​วิธี​ของ​มนุษย์.
  ๓ และ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, เข้าไป​ที่​ภูเขา​บ่อย​ครั้ง, และ​ข้าพเจ้า​สวดอ้อนวอน​พระเจ้า​บ่อย​ครั้ง; ดังนั้น​พระเจ้า​ทรงแสดง​สิ่ง​สำคัญ​แก่​ข้าพเจ้า.
  ๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​ข้าพเจ้า​ต่อ​เรือ​เสร็จ, ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า, พี่ ๆ ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​เรือ​นั้น​ดี, และ​เห็น​ว่า​ฝีมือ​ต่อ​เรือ​นั้น​ยอด​เยี่ยม​นัก; ด้วย​เหตุ​นี้, พวก​เขา​นอบน้อม​ถ่อมตน​ต่อ​พระ​พักตร์​พระเจ้า​อีก​ครั้ง.
  ๕ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระ​สุรเสียง​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​บิดา​ข้าพเจ้า, ว่า​เรา​ควร​ลุก​ขึ้น​และ​ลง​ไป​ใน​เรือ.
  ๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ใน​วัน​พรุ่ง, หลังจาก​เรา​เตรียม​ข้าวของ​ทุก​อย่าง, ผลไม้​และเนื้อ​มากมาย​จาก​แดน​ทุรกันดาร, และ​น้ำผึ้ง​อย่าง​เหลือเฟือ, กับ​สัมภาระ​ตาม​ที่​พระเจ้า​ทรง​บัญชา​เรา​ไว้, เรา​ลง​ไป​ใน​เรือ, พร้อม​ด้วย​สิ่ง​ทั้งปวง​ที่​เรา​ขน​ไป​ด้วย​และ​เมล็ด​พืช​ของ​เรา, และ​ทุก​สิ่ง​ที่​เรา​ได้​นำ​มา​กับ​เรา, ทุก​คน​ตาม​วัย​ของ​ตน; ดังนั้น, เรา​ทั้งหมด​ลง​ไป​ใน​เรือ, พร้อม​ด้วย​ภรรยา​และ​ลูก ๆ ของ​เรา.
  ๗ และ​บัดนี้, บิดา​ข้าพเจ้า​ให้​กำเนิด​บุตร​สอง​คนใน​แดน​ทุรกันดาร; คน​พี่​เรียก​ว่า​เจคอบ​และ​คน​น้อง​ว่า​โจเซฟ.
  ๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​หลังจาก​เรา​ทั้งหมด​ลง​ไป​ใน​เรือ, และ​ขน​สัมภาระ​ของ​เรา​และ​สิ่งของ​ซึ่ง​ได้​รับ​พระ​บัญชา​ไป​กับ​เรา, เรา​ออกทะเล​และ​ถูก​พัด​ไป​ตาม​ทิศทาง​ลม​สู่​แผ่นดิน​ที่​สัญญาไว้.
  ๙ และ​หลังจาก​เรา​ถูก​พัด​ไป​ตาม​ทิศทาง​ลม​ต่อ​เนื่อง​เป็น​เวลา​หลาย​วัน, ดูเถิด, พี่ ๆ ข้าพเจ้า​และ​บุตร​ของ​อิชมาเอลและ​ภรรยา​ของ​พวก​เขา​ด้วย​เริ่ม​หาความ​สุข​สำราญ​ให้​ตน, ถึงขนาด​ที่​ว่า​พวก​เขา​เริ่ม​เต้นรำ, และ​ร้องเพลง, และ​กล่าว​ถ้อย​หยาบคาย​ยิ่ง, แท้จริง​แล้ว, ถึงขนาด​ที่​พวก​เขา​ลืม​ไป​ว่า​อำนาจ​ใด​นำ​พวก​เขา​มา​ถึงที่​นั่น; แท้จริง​แล้ว, พวก​เขา​ลำพอง​จน​หยาบคาย​ยิ่ง​นัก.
  ๑๐ และ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, เริ่ม​กลัว​อย่าง​ยิ่ง​เกลือก​พระเจ้า​จะ​กริ้ว​เรา, และ​ทรง​ลง​ทัณฑ์​เรา​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​เรา, จน​เรา​จะ​ถูก​กลืน​ลง​ไป​ใน​ห้วง​ลึก​ของ​ทะเล; ดังนั้น, ข้าพเจ้า, นีไฟ, เริ่ม​พูด​กับ​พวก​เขา​ด้วย​ความ​มี​สติ​ยิ่ง; แต่​ดูเถิด​พวก​เขาโกรธ​ข้าพเจ้า, พลาง​กล่าว​ว่า: เรา​จะ​ไม่​ยอม​ให้​น้อง​ชาย​เรา​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​เรา.
  ๑๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เลมัน​กับ​เลมิว​เอลจับ​ข้าพเจ้า​และ​มัด​ข้าพเจ้า​ไว้​ด้วย​เชือก, และ​พวก​เขา​กระทำ​รุนแรง​ต่อ​ข้าพเจ้า​มาก; กระนั้น​ก็ตาม, พระเจ้า​ทรงยอม​เพื่อ​พระองค์​จะ​ทรง​แสดง​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระองค์​ให้​ปรากฏ, เพื่อให้​เป็น​ไป​ตาม​พระ​ดำรัส​ของ​พระองค์​ซึ่ง​พระองค์​รับสั่ง​ไว้​เกี่ยว​กับ​คน​ชั่ว​ร้าย.
  ๑๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​พวก​เขา​มัด​ข้าพเจ้า​จน​ข้าพเจ้า​เคลื่อนไหว​ไม่​ได้​แล้ว, เข็มทิศ, ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​เตรียม​ไว้, หยุด​ทำ​งาน.
  ๑๓ ดังนั้น, พวก​เขา​ไม่​รู้​ว่า​พวก​เขา​จะ​นำ​เรือ​ไป​ทิศทาง​ใด, จนกระทั่ง​เกิด​พายุ​ร้าย, แท้จริง​แล้ว, เป็น​พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง​รุนแรง​น่า​สะพรึงกลัว, และ​เรา​ถูก​พัดถอยหลัง​ไป​บน​ผืน​น้ำ​เป็น​เวลา​สาม​วัน; และ​พวก​เขา​เริ่ม​หวาด​กลัว​อย่าง​ยิ่ง​เกลือก​ว่า​พวก​เขา​จะ​จม​ลง​ใน​ทะเล; กระนั้น​ก็ตาม​พวก​เขา​ก็​ไม่​ปล่อย​ข้าพเจ้า.
  ๑๔ และ​ใน​วัน​ที่​สี่, ซึ่ง​เรา​ได้​ถูก​พัด​ถอยหลัง​ไป​นั้น, พายุ​ฝน​ฟ้าคะนอง​เริ่ม​รุนแรง​ยิ่ง​นัก.
  ๑๕ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​เกือบ​จะ​ถูก​กลืน​ลง​ไป​ใน​ห้วง​ลึก​ของ​ทะเล. และ​หลังจาก​เรา​ได้​ถูก​พัด​ถอยหลัง​ไป​บน​ผืน​น้ำ​เป็น​เวลา​สี่​วัน, พี่ ๆ ข้าพเจ้า​เริ่มเห็น​ว่าการ​พิพากษา​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​อยู่​บน​พวก​เขา, และ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ต้อง​ตาย​นอกจาก​พวก​เขา​จะ​กลับ​ใจ​จาก​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พวก​เขา; ดังนั้น, พวก​เขา​มา​หา​ข้าพเจ้า, และ​แก้​เชือก​ที่​มัด​ข้อ​มือ​ข้าพเจ้า, และ​ดูเถิด​มัน​บวม​อย่าง​ยิ่ง; และข้อ​เท้า​ข้าพเจ้า​ก็​บวม​มาก​ด้วย, และ​ความ​เจ็บปวด​นั้น​ใหญ่​หลวง.
  ๑๖ กระนั้น​ก็ตาม, ข้าพเจ้า​วางใจ​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพเจ้า, และ​ข้าพเจ้าสรรเสริญ​พระองค์​ทั้ง​วัน; และ​ข้าพเจ้า​ไม่​ได้​พร่ำ​บ่น​ต่อต้าน​พระเจ้า​เพราะ​ความ​ทุกข์​ของ​ข้าพเจ้า.
  ๑๗ บัดนี้​ลีไฮ, บิดา​ข้าพเจ้า, กล่าว​หลาย​เรื่อง​แก่​พวก​เขา, และ​แก่​บุตร​ของอิชมาเอล​ด้วย; แต่, ดูเถิด, พวก​เขา​พูด​จา​ข่มขู่​มาก​ต่อ​ผู้​ใด​ก็ตาม​ซึ่ง​พูด​แทน​ข้าพเจ้า; และ​บิดา​มารดา​ข้าพเจ้า​โดยที่​มีอายุ​มาก, และ​โดยที่​ทน​ความ​เศร้า​โศก​มา​มาก​เพราะ​ลูก ๆ, พวก​ท่าน​จึง​ล้ม​ป่วย, แท้จริง​แล้ว, แม้​ต้อง​นอน​อยู่​บน​เตียง​ของ​พวก​ท่าน.
  ๑๘ เนื่องจาก​ความ​เศร้า​โศก​และ​โทมนัส​ยิ่ง​ของ​ท่าน, และ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พี่ ๆ ข้าพเจ้า, ปิ่ม​ว่า​พวก​ท่าน​จะ​ถูก​นำ​ไป​แม้​พา​ไป​เฝ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​ท่าน​ใน​เวลา​นี้; แท้จริง​แล้ว, ผม​สี​เทา​ของ​พวก​ท่าน​ก็​แทบ​จะ​สยาย​ลง​ไป​ใน​ภัสมธุลี; แท้จริง​แล้ว, แม้​พวก​ท่าน​แทบ​จะ​ถูก​โยน​ลง​สู่​สุสาน​ใน​สายน้ำ​ด้วย​โทมนัส.
  ๑๙ และ​เจ​คอบ​กับ​โจ​เซฟด้วย, โดยที่​ยัง​เด็ก, ย่อม​ต้องการ​การ​บำรุง​เลี้ยง​อย่าง​มาก, จึง​เศร้า​โศก​เพราะ​ความ​ทุกข์​ของ​มารดา​พวก​เขา; และ​ทั้ง​ภรรยาข้าพเจ้า​ด้วย​น้ำตา​และ​คำ​สวด​อ้อนวอน​ของ​นาง, และ​ทั้ง​ลูก ๆ ข้าพเจ้า, ไม่​ได้​ทำให้​ใจ​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​อ่อน​จน​พวก​เขา​ปล่อย​ข้าพเจ้า.
  ๒๐ และ​ไม่​มี​สิ่ง​ใด​นอกจาก​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, ซึ่ง​คุกคาม​พวก​เขา​ด้วย​ความ​พินาศ, สามารถ​ทำให้​ใจ​พวก​เขาอ่อน; ดังนั้น, เมื่อ​พวก​เขา​เห็น​ว่า​พวก​เขา​เกือบ​จะ​ถูก​กลืน​เข้าไป​ใน​ห้วง​ลึก​ของ​ทะเล​พวก​เขา​จึง​กลับ​ใจ​จาก​สิ่ง​ที่​ตน​ทำ​ลง​ไป, ถึงขนาด​ที่​ว่า​พวก​เขา​ปล่อย​ข้าพเจ้า.
  ๒๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​พวก​เขา​ปล่อย​ข้าพเจ้า​แล้ว, ดูเถิด, ข้าพเจ้า​หยิบ​เข็มทิศ​มา, และ​มัน​ทำ​งาน​ตาม​ที่​ข้าพเจ้า​ปรารถนา​ให้​ทำ. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​สวด​อ้อนวอน​พระเจ้า; และ​หลังจาก​ข้าพเจ้า​สวด​อ้อนวอน​แล้ว​ลม​สงบ, และ​พายุ​สงบ, และ​มีค​วาม​สงบ​เงียบ​ยิ่ง​นัก.
  ๒๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, บังคับ​เรือ​ไป, เพื่อ​เรา​จะ​แล่น​ต่อ​ไป​ยัง​แผ่นดิน​ที่​สัญญา​ไว้.
  ๒๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​เรา​แล่น​เรือ​ต่อ​เนื่อง​ไป​เป็น​เวลา​หลาย​วัน​เรา​มา​ถึง*แผ่นดิน​ที่​สัญญาไว้; และ​เรา​ขึ้น​ไป​บน​แผ่นดิน, และ​ตั้ง​กระโจม​ของ​เรา; และ​เรา​เรียก​แผ่นดิน​นั้น​ว่า​แผ่นดิน​ที่​สัญญา​ไว้.
  ๒๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​เริ่ม​ทำ​ไร่​ไถนา, และ​เรา​เริ่ม​เพาะ​ปลูก​เมล็ด​พืช; แท้จริง​แล้ว, เรา​ใส่​เมล็ด​พืช​ทั้งหมด​ของ​เรา​ลง​ไป​ใน​ดิน, ซึ่ง​เรา​ได้​นำ​มา​จาก​แผ่นดิน​แห่ง​เยรูซา​เล็ม. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมล็ด​พืช​เหล่า​นั้น​งอกงาม​ยิ่ง​นัก; ดังนั้น, เรา​ได้​รับ​พร​อย่าง​ล้น​เหลือ.
  ๒๕ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​พบ​บน​แผ่นดิน​แห่ง​คำ​สัญญา, ขณะ​เรา​เดินทาง​อยู่​ใน​แดน​ทุรกันดาร, ว่า​มี​สัตว์​ป่า​ทุก​ชนิด​ใน​ป่า, ทั้ง​วัว​เพศ​เมีย​และ​เพศ​ผู้, และ​ลา​และ​ม้า, และ​แพะ​และ​แพะ​ป่า, และ​สัตว์​ป่า​ทุก​ชนิด, ซึ่ง​มี​ไว้​เพื่อ​ประโยชน์​ของ​มนุษย์. และ​เรา​พบ​แร่​ทุก​ชนิด, ทั้ง​ทองคำ, และ​เงิน, และ​ทองแดง.