หนังสือของนีไฟฉบับที่หนึ่ง
การปกครองและการปฏิบัติศาสนกิจของท่าน
บทที่ ๒๐
พระเจ้าทรงเปิดเผยพระประสงค์ของพระองค์แก่อิสราเอล—อิสราเอลถูกเลือกไว้ในเตาหลอมแห่งความทุกข์และจะต้องไปจากบาบิโลน—เปรียบเทียบอิสยาห์ ๔๘. ประมาณ ๕๘๘–๕๗๐ ปีก่อนคริสตกาล.
๑
จงสดับตรับฟังเรื่องนี้, โอ้เชื้อสายแห่งยาโคบ, เขาทั้งหลายผู้ถูกเรียกด้วยนามว่าอิสราเอล, และออกมาจากผืนน้ำแห่งยูดาห์, หรือออกมาจากผืนน้ำแห่งบัพติศ มาก, ผู้ปฏิญาณในนามของพระเจ้า, และกล่าวถึงพระผู้เป็นเจ้าแห่งอิสราเอล, แม้กระนั้นพวกเขาก็มิได้ปฏิญาณด้วยความจริงหรือด้วยความชอบธรรม.
๒
กระนั้นก็ตาม, พวกเขาเรียกตนเองเป็นคนของนคร ศักดิ์สิทธิ์ก, แต่พวกเขามิได้ดำรง ตนขพึ่งพาพระผู้เป็นเจ้าแห่งอิสราเอล, ผู้ทรงเป็นพระเจ้าจอมโยธา; แท้จริงแล้ว, พระเจ้าจอมโยธาคือพระนามของพระองค์.
๓
ดูเถิด, เราได้ประกาศสิ่งที่ล่วง แล้วกนับจากกาลเริ่มต้น; และมันออกจากปากเรา, และเราได้สาธยายมัน. เราสาธยายมันโดยทันที.
๔
และเราทำสิ่งนี้เพราะเรารู้ว่า เจ้ากเป็นคนดื้อด้าน, และคอของเจ้าเป็นเอ็นเหล็ก, และหน้าผากของเจ้าเป็นทองเหลือง;
๕
และเราประกาศแก่เจ้าแล้วนับจากกาลเริ่มต้น; ก่อนเหตุการณ์บังเกิดขึ้นเราสาธยายแก่เจ้า; และเราสาธยายมันแก่เจ้าด้วยเกรงว่าเจ้าจะกล่าว—รูป เคารพกของข้าพเจ้าบันดาลมันขึ้นมา, และรูปสลักของข้าพเจ้า, และรูปหล่อของข้าพเจ้าก็บัญชาให้มันเกิดขึ้น.
๖
เจ้าเห็นและได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว; และเจ้าจะไม่ประกาศมันหรือ ? และที่เราสาธยายเรื่องใหม่ ๆ แก่เจ้านับแต่เวลานี้ไป, แม้เรื่องต่าง ๆ ที่ซ่อนอยู่, และเจ้าไม่รู้จักมัน.
๗
เรื่องใหม่และเรื่องที่ซ่อนอยู่นั้นสร้างขึ้นบัดนี้, และมิใช่นับจากกาลเริ่มต้น, แม้ก่อนวันที่เจ้าเคยได้ยินเรื่องเหล่านั้น มันก็ประกาศแก่เจ้าแล้ว, เกลือกเจ้าจะกล่าวว่า—ดูเถิดข้าพเจ้ารู้จักมันแล้ว.
๘
แท้จริงแล้ว, และเจ้าหาได้ยินไม่; แท้จริงแล้ว, เจ้าหารู้จักไม่; แท้จริงแล้ว, นับแต่เวลานั้นหูของเจ้าไม่ได้เปิด; เพราะเรารู้ว่าเจ้าจะทำการทรยศอย่างใหญ่หลวง, และถูกเรียกว่าผู้ ละเมิดกตั้งแต่ในครรภ์.
๙
กระนั้นก็ตาม, เพราะเห็นแก่นามของเรา เราจะอดกลั้นความโกรธของเรา, และเพราะเห็นแก่การสรรเสริญของเรา เราจะระงับไว้จากเจ้า, เพื่อเราจะมิได้ตัดเจ้าออกไปเสีย.
๑๐
เพราะ, ดูเถิด, เราได้หลอมเจ้า, เราได้เลือกเจ้าในเตาหลอมแห่งความ ทุกข์ก.
๑๑
เพื่อเห็นแก่เรา, แท้จริงแล้ว, เพื่อเห็นแก่เราเราจะทำการนี้, เพราะเราจะไม่ยอมให้ นามกของเรามีมลทิน, และเราจะไม่ยอมให้รัศมีภาพของเราแก่ผู้ อื่นข.
๑๒
จงสดับฟังเรา, โอ้ยาโคบ, และอิสราเอลผู้ที่เราเรียก, เพราะเราคือเขาผู้นั้น; เราคือ ต้นก, และเราคือปลายด้วย.
๑๓
มือของเราวาง รากฐานกของแผ่นดินโลกด้วย, และมือขวาของเราแผ่ทั่วฟ้าสวรรค์. เราเรียกมันและมันพากันยืนขึ้น.
๑๔
ท่านทั้งหลาย, จงชุมนุมกัน, และฟัง; ใครเล่าในบรรดาพวกเขาที่ประกาศเรื่องเหล่านี้แก่พวกเขา ? พระเจ้าทรงรักผู้นั้น; แท้จริงแล้ว, และพระองค์จะทรงทำให้พระวจนะของพระองค์ที่พระองค์ทรงประกาศแล้วโดยพวกเขา เกิดสัมฤทธิผลก; และพระองค์จะทรงทำตามพระทัยของพระองค์แก่บาบิ โลนข, และพาหุของพระองค์จะมาอยู่บนชาวเคลเดีย.
๑๕
ยิ่งกว่านี้, พระเจ้าตรัส; เราพระเจ้า, แท้จริงแล้ว, เราพูดไว้; แท้จริงแล้ว, เราเรียกเขาให้ประกาศ, เรานำเขามา, และเขาจะทำทางของเขาให้รุ่งเรือง.
๑๖
เจ้าจงมาใกล้เรา; เราไม่พูดเป็นการ ลับก; นับจากกาลเริ่มต้น, นับแต่เวลาที่ประกาศเราก็พูดแล้ว; และพระเจ้าพระผู้เป็นเจ้า, และพระวิญญาณของพระองค์, ทรงส่งเรามา.
๑๗
และดังนี้พระเจ้า, พระผู้ ไถ่กของเจ้า, พระผู้บริสุทธิ์แห่งอิสราเอลตรัส; เราส่งเขาไป, พระเจ้าพระผู้เป็นเจ้าของเจ้าผู้สอนเจ้าให้ได้ผลประโยชน์, ผู้ นำขเจ้าไปตามทางที่เจ้าควรไป, ได้กระทำสิ่งนั้น.
๑๘
โอ้หากเจ้าสดับฟัง บัญญัติกของเรา—สันติของเจ้าคงเป็นดังแม่น้ำ, และความชอบธรรมของเจ้าดังคลื่นในทะเล.
๑๙
พงศ์พันธุ์กของเจ้าด้วยคงเป็นดังทราย; ลูกแห่งอุทรของเจ้าเหมือนดังเม็ดทรายในนั้น; ชื่อของเขาคงจะไม่ถูกตัดขาดหรือถูกทำลายไปต่อหน้าเรา.
๒๐
จงออกไปจากบาบิ โลนก, จงหลบหนีไปจากชาวเคลเดีย, เจ้าจงประกาศด้วยเสียงเพลง, จงบอกเรื่องนี้, จงบอกไปถึงสุดแดนแผ่นดินโลก; เจ้าจงกล่าวว่า: พระเจ้าทรงไถ่ยาโคบผู้รับ ใช้ขของพระองค์แล้ว.
๒๑
และพวกเขาหากระหาย ไม่ก; พระองค์ทรงนำพวกเขาผ่านทะเลทราย; พระองค์ทรงทำให้น้ำรินไหลจาก ศิลาขเพื่อพวกเขา; พระองค์ทรงแยกศิลาด้วยและน้ำพุ่งออกมา.
๒๒
และทั้งที่พระองค์ทรงกระทำไปทั้งหมดนี้แล้ว, และยิ่งกว่านี้ด้วย, ยังไม่มี สันติกสำหรับคนชั่วร้าย, พระเจ้าตรัส.
|