พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​นีไฟฉบับที่​หนึ่ง
การ​ปกครอง​และ​การ​ปฏิบัติ​ศาสนกิจ​ของ​ท่าน
บท​ที่ ๓
บุตร​ของ​ลี​ไฮกลับ​ไป​ยัง​เยรูซา​เล็ม​เพื่อ​เอา​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง—เลบัน​ปฏิเสธ​ที่​จะ​มอบ​แผ่น​จารึก​ให้—นีไฟ กระตุ้น​และ​ให้​กำลังใจ​พี่​ชาย​ของ​ท่าน—เลบัน​ขโมย​ทรัพย์สมบัติ​ของ​พวก​เขา​และ​พยายาม​จะ​สังหาร​พวก​เขา—เลมัน​กับ​เลมิว​เอลตีนีไฟกับ​แซม​และ​ถูก​เทพ​ติเตียน. ประมาณ ๖๐๐–๕๙๒ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, กลับ​จาก​การ​พูด​กับ​พระเจ้า, มายัง​กระโจม​ของ​บิดา​ข้าพเจ้า.
  ๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ท่าน​พูด​กับ​ข้าพเจ้า, มีค​วาม​ว่า: ดูเถิด​พ่อ​ได้​นิมิตฝัน, ซึ่ง​ใน​นั้น​พระเจ้า​ทรง​บัญชา​พ่อ​ว่า​ลูก​และ​พี่ ๆ ของ​ลูก​จะ​ต้อง​กลับ​ไป​เยรูซา​เล็ม.
  ๓ เพราะ​ดูเถิด, เลบัน​มี​บันทึก​ของ​ชาว​ยิวและ​ลำดับ​การ​สืบเชื้อสาย​บรรพ​ชน​ของ​พ่อ​ด้วย, และ​บันทึก​ที่​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง.
  ๔ ดังนั้น, พระเจ้า​ทรง​บัญชา​พ่อ​ว่า​ลูก​และ​พี่ ๆ ต้อง​ไป​บ้าน​ของ​เลบัน, และ​หา​บันทึก, และ​นำ​บันทึก​ลง​มา​ที่​นี่​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๕ และ​บัดนี้, ดูเถิด​พี่ ๆ ของ​ลูก​พร่ำ​บ่น, โดย​กล่าว​ว่า​มัน​เป็น​สิ่ง​ยาก​ที่​พ่อ​เรียก​ร้อง​จาก​พวก​เขา; แต่​ดูเถิด​พ่อ​ไม่​ได้​เรียก​ร้อง​สิ่ง​นี้​จาก​พวก​เขา, แต่​นี่​คือ​พระ​บัญชา​ของ​พระเจ้า.
  ๖ ฉะนั้น​จง​ไป​เถิด, ลูก​ของ​พ่อ, และ​ลูก​จะ​เป็น​ที่​โปรดปราน​ของ​พระเจ้า, เพราะ​ลูก​ไม่​ได้​พร่ำบ่น.
  ๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, กล่าว​แก่​บิดา​ข้าพเจ้า: ข้าพเจ้า​จะไป​และ​ทำ​สิ่ง​ที่​พระเจ้า​ทรง​บัญชา, เพราะ​ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระเจ้า​ไม่​ทรง​ให้บัญญัติ​แก่​ลูก​หลาน​มนุษย์, นอกจาก​พระองค์​จะ​ทรง​เตรียมทาง​ไว้​ให้​พวก​เขา​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ทำ​สำเร็จ​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​พระองค์​ทรง​บัญชา​พวก​เขา.
  ๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​บิดา​ข้าพเจ้า​ได้ยิน​คำ​เหล่า​นี้​ท่าน​ดีใจ​ยิ่ง​นัก, เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​พร​จาก​พระเจ้า​แล้ว.
  ๙ และ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, และ​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า​ออก​เดินทาง​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร, พร้อม​ด้วย​กระโจม​ของ​เรา, เพื่อ​ขึ้น​ไป​ยัง​แผ่นดิน​เยรูซา​เล็ม.
  ๑๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​เรา​ขึ้น​มา​ถึง​แผ่นดิน​เยรูซา​เล็ม​แล้ว, ข้าพเจ้า​และ​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า​ได้​ปรึกษา​กัน.
  ๑๑ และ​เรา​โยน​เบี้ยเสี่ยงทาย—คน​ใด​ใน​พวก​เรา​จะ​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​เลบัน. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เบี้ย​ตก​อยู่​ที่​เลมัน; และเลมัน​เข้าไป​ใน​บ้าน​ของ​เลบัน, และ​เขา​พูด​กับ​เลบัน​ขณะ​เลบัน​นั่ง​อยู่​ใน​บ้าน​ตน.
  ๑๒ และ​เขา​ขอ​บันทึก​ซึ่ง​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง, ซึ่ง​มี​ลำดับ​การ​สืบเชื้อสาย​ของ​บิดา​ข้าพเจ้า​จาก​เลบัน.
  ๑๓ และ​ดูเถิด, เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เลบัน​โกรธ, และ​จับ​เลมัน​โยน​ออก​ไป​พ้น​หน้า​เขา; และ​เขา​ไม่​ยอม​ให้​เขา​ได้​บันทึก. ดังนั้น, เขา​กล่าว​แก่​เลมัน: ดูเถิด​เจ้า​เป็น​ขโมย, และ​เรา​จะ​สังหาร​เจ้า.
  ๑๔ แต่​เลมัน​หลบ​หนี​ไป​จาก​เขา, และ​เล่า​ถึง​สิ่ง​ที่​เลบันก​ระ​ทำ, แก่​เรา. และ​เรา​เริ่ม​เศร้า​ใจ​ยิ่ง, และ​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า​เกือบ​จะ​กลับ​ไป​หา​บิดา​ข้าพเจ้า​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๑๕ แต่​ดูเถิด​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​พวก​เขา​ว่า: พระเจ้า​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​ฉันใด, และ​เรา​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, เรา​จะ​ไม่​ลง​ไป​หา​บิดา​ของ​เรา​ใน​แดน​ทุรกันดาร​ฉันนั้น​จนกว่า​เรา​จะ​ทำ​สำเร็จ​ใน​สิ่ง​ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​บัญชา​เรา.
  ๑๖ ดังนั้น, ให้​เรา​ซื่อสัตย์​ใน​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า; ฉะนั้น​ให้​เรา​ลง​ไป​ยัง​แผ่นดินมรดก​ของ​บิดา​เรา, เพราะ​ดูเถิด​ท่าน​ทิ้ง​ทอง​และ​เงิน, และ​ของ​มี​ค่า​นานัปการ​ไว้. และ​ทั้งหมด​นี้​ท่าน​ได้​ทำ​ไป​เพราะ​พระบัญชา​ของ​พระเจ้า.
  ๑๗ เพราะ​ท่าน​รู้​ว่า​เยรูซา​เล็ม​ต้อง​ถูกทำลาย, เพราะ​ความ​ชั่ว​ร้าย​ของ​ผู้คน.
  ๑๘ เพราะ​ดูเถิด, พวก​เขาปฏิเสธ​คำขอ​ง​ศาสดา​พยากรณ์. ด้วย​เหตุ​นี้, หาก​บิดา​ข้าพเจ้า​จะ​อยู่​ใน​แผ่นดิน​นั้น​หลังจาก​ท่าน​ได้​รับ​พระบัญชา​ให้​หลบ​หนี​ออก​จาก​แผ่นดิน​นั้น, ดูเถิด, ท่าน​จะ​ตาย​ด้วย. ดังนั้น, ท่าน​จึง​จำเป็น​ต้อง​หลบ​หนี​ออก​จาก​แผ่นดิน​นั้น.
  ๑๙ และ​ดูเถิด, นี่​เป็น​ปรีชา​ญาณ​ใน​พระผู้เป็นเจ้า​ว่า​เรา​จะ​ได้บันทึก​เหล่า​นี้, เพื่อ​เรา​จะ​ปกปักรักษา​ภาษา​แห่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ไว้​ให้​ลูก​หลาน​ของ​เรา;
  ๒๐ และ​เพื่อ​เรา​จะปกปักรักษา​ไว้​ให้​พวก​เขา​คำ​ซึ่ง​พูด​จาก​ปากขอ​ง​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​บริสุทธิ์​ทั้งปวง​ด้วย, ซึ่ง​มอบ​ไว้​ให้​พวก​เขา​โดย​พระ​วิญญาณ​และ​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, นับ​แต่​โลก​เริ่ม​ต้น, แม้​ลง​มา​ถึง​เวลา​ปัจจุบัน​นี้.
  ๒๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ด้วย​การก​ล่า​ว​ถ้อย​ใน​ลักษณะ​นี้​ข้าพเจ้า​ได้​ชักชวน​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ซื่อสัตย์​ใน​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๒๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​ลง​ไป​ยัง​แผ่นดิน​มรดก​ของ​เรา, และ​เรา​รวบรวม​ทอง​ของ​เรา, และ​เงิน​ของ​เรา, และ​ของ​มีค่า​ของ​เรา​เข้า​ด้วย​กัน.
  ๒๓ และ​หลังจาก​ที่​เรา​ได้​รวบรวม​ของ​เหล่า​นี้​เข้า​ด้วย​กัน​แล้ว, เรา​ขึ้น​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เลบัน​อีก.
  ๒๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​เข้าไป​หา​เลบัน, และ​ขอ​ให้​เขามอ​บ​บันทึก​ซึ่ง​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​จารึกทองเหลือง​แก่​เรา, เพื่อ​การ​นี้​เรา​จะ​ให้​ทอง​ของ​เรา, และ​เงิน​ของ​เรา, และ​สิ่ง​มี​ค่า​ทั้งปวง​ของ​เรา​แก่​เขา.
  ๒๕ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​เลบัน​เห็น​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา, และ​เห็น​ว่า​ทรัพย์สมบัติ​นั้น​มากมาย​ยิ่ง, เขา​จึงโลภ​อยาก​ได้​มัน, จนถึง​กับ​ว่า​เขา​จับ​เรา​โยน​ออก​มา, และ​ส่ง​คนใช้​ของ​เขา​มา​สังหาร​เรา, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา.
  ๒๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​หนี​ไป​ซึ่งหน้า​คนใช้​ของ​เลบัน, และ​เรา​จำ​ต้อง​ทิ้ง​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา​ไว้​เบื้องหลัง, และ​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา​ตก​อยู่​ใน​มือ​ของ​เลบัน.
  ๒๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​หลบ​หนี​เข้าไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร, และ​คนใช้​ของ​เลบัน​ไล่​เรา​ไม่ทัน, และ​เรา​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​ซอก​หิน.
  ๒๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เลมัน​โกรธ​ข้าพเจ้า, และ​บิดา​ข้าพเจ้า​ด้วย; และเลมิว​เอลด้วย, เพราะ​เขา​ฟัง​คำขอ​ง​เลมัน. ดังนั้น​เลมัน​กับ​เลมิว​เอ​ลพูด​คำรุนแรง​มากมาย​ต่อ​เรา, น้อง​ของ​พวก​เขา, และ​พวก​เขา​ตี​เรา​แม้​ด้วย​ไม้.
  ๒๙ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​ขณะ​ที่​พวก​เขา​ตี​เรา​ด้วย​ไม้, ดูเถิด, เทพ​ของ​พระเจ้า​มา​ยืน​อยู่​ต่อหน้า​พวก​เขา, และ​ท่าน​กล่าว​แก่​พวก​เขา, มีค​วาม​ว่า: เหตุ​ใด​พวก​ท่าน​จึง​ตี​น้อง​ด้วย​ไม้ ? พวก​ท่าน​ไม่​รู้​หรือ​ว่า​พระเจ้า​ทรง​เลือก​เขา​เป็น​ผู้ปกครอง​เหนือ​พวก​ท่าน, และ​นี่​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พวก​ท่าน ? ดูเถิด​พวก​ท่าน​จง​ขึ้น​ไป​เยรูซา​เล็ม​อีก, และ​พระเจ้า​จะ​ทรง​มอบ​เลบัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​พวก​ท่าน.
  ๓๐ และ​หลังจากเทพ​กล่าว​แก่​เรา​แล้ว, ท่าน​ก็​จาก​ไป.
  ๓๑ และ​หลังจาก​เทพ​จาก​ไป​แล้ว, เลมัน​กับ​เลมิว​เอลเริ่มพร่ำบ่น​อีก, มีค​วาม​ว่า: เป็น​ไป​ได้​อย่างไร​ที่​พระเจ้า​จะ​ทรง​มอบ​เลบัน​ไว้​ใน​มือ​เรา ? ดูเถิด, เขา​เป็น​คน​มี​กำลัง, และ​เขา​สามารถ​บังคับบัญชา​คน​ได้​ห้า​สิบ​คน, แท้จริง​แล้ว, แม้​เขา​สังหาร​คน​ห้า​สิบ​คน​ได้; แล้ว​เหตุ​ใด​จะ​ไม่​สังหาร​เรา​เล่า ?