พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​นีไฟฉบับที่​หนึ่ง
การ​ปกครอง​และ​การ​ปฏิบัติ​ศาสนกิจ​ของ​ท่าน
บท​ที่ ๔
นีไฟสัง​หาร​เลบัน​ตาม​พระ​บัญชา​พระเจ้า จาก​นั้น​จึง​เอา​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง​ไว้​ใน​ครอบครอง​ด้วย​อุบาย—โซ​รัมเลือ​ก​สมทบ​กับ​ครอบครัว​ของ​ลี​ไฮใน​แดน​ทุรกันดาร. ประมาณ ๖๐๐–๕๙๒ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า, มีค​วาม​ว่า: ขอ​ให้​เรา​ขึ้น​ไป​เยรูซา​เล็ม​อีก, และ​ขอ​ให้​เราซื่อสัตย์​ใน​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า; เพราะ​ดูเถิด​พระองค์​ทรง​อานุภาพ​ยิ่ง​กว่า​คน​ทั้งปวง​บน​แผ่นดิน​โลก, แล้ว​เหตุ​ใด​จะ​ไม่​ทรงอานุภาพ​ยิ่ง​กว่า​เลบัน​และ​คน​ห้า​สิบ​คน​ของ​เขา, แท้จริง​แล้ว, หรือ​แม้​คน​นับ​หมื่น​ของ​เขา ?
  ๒ ฉะนั้น​ให้​เรา​ขึ้น​ไป; ขอ​ให้​เราเข้มแข็ง​เหมือนโมเสส; เพราะ​ท่าน​พูด​กับ​ผืน​น้ำ​ของทะเล​แดง​จริง ๆ และ​มัน​แยก​ไป​ทาง​โน้น​และ​ทาง​นี้, และ​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ผ่าน​มา, ออก​จาก​การ​เป็น​เชลย, บน​แผ่นดิน​แห้ง, และ​กองทัพ​ของ​ฟาโรห์ได้​ตาม​มา​และ​จม​อยู่​ใน​ผืน​น้ำ​ของ​ทะเล​แดง.
  ๓ บัดนี้​ดูเถิด​พี่​รู้​ว่า​เรื่อง​นี้​จริง; และ​พี่​รู้​ด้วยว่าเทพ​กล่าว​แก่​พี่​แล้ว; ดังนั้น​ไฉน​พี่​จึง​สงสัย​เล่า ? ให้​เรา​ขึ้น​ไป; พระเจ้า​ทรง​สามารถ​ปลดปล่อย​เรา​ได้, แม้​ดัง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา, และ​ทรง​ทำลาย​เลบัน​ได้, แม้​ดัง​ชาว​อียิปต์.
  ๔ บัดนี้​เมื่อ​ข้าพเจ้า​ได้​พูด​คำ​เหล่า​นี้, พวก​เขา​ยัง​คง​โมโห, และ​ยัง​คง​พร่ำ​บ่น​อยู่​ต่อ​ไป; กระนั้น​ก็ตาม​พวก​เขา​ยัง​ได้​ตาม​ข้าพเจ้า​ขึ้น​มา​จน​เรา​มา​ถึง​นอก​กำแพง​เยรูซา​เล็ม.
  ๕ และ​เรา​ทำ​สิ่ง​นี้​ใน​เวลา​กลางคืน; และ​ข้าพเจ้า​ให้​พวก​เขา​ซ่อน​ตัว​อยู่​นอก​กำแพง. และ​หลังจาก​พวก​เขา​ซ่อน​ตัว​แล้ว, ข้าพเจ้า, นีไฟ, ก็​แอบ​เข้าไป​ใน​เมือง​และ​มุ่ง​หน้า​ไป​ยัง​บ้าน​ของ​เลบัน.
  ๖ และ​ข้าพเจ้า​ได้​รับ​การนำ​โดย​พระวิญญาณ, โดย​หา​รู้​ล่วงหน้าไม่​ถึง​สิ่ง​ที่​ข้าพเจ้า​ควร​ทำ.
  ๗ กระนั้น​ก็ตาม​ข้าพเจ้า​ก็​เข้าไป, และ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ใกล้​บ้าน​ของ​เลบัน​ข้าพเจ้า​เห็น​ชาย​ผู้​หนึ่ง, และ​เขา​ได้​ล้ม​อยู่​บน​พื้น​ดิน​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า, เพราะ​เขา​เมา​ด้วย​เหล้า​องุ่น.
  ๘ และ​เมื่อ​ข้าพเจ้า​มา​ถึง​เขา​ข้าพเจ้า​พบ​ว่า​เขา​คือ​เลบัน.
  ๙ และ​ข้าพเจ้า​เห็นดาบ​ของ​เขา, และ​ข้าพเจ้า​ชัก​ดาบ​ออก​จาก​ฝัก​ของ​มัน, และ​ด้าม​ของ​ดาบ​นั้น​เป็น​ทอง​บริสุทธิ์, และ​ฝีมือ​ที่​ทำ​ดาบ​นั้น​ประณีต​ยิ่ง​นัก, และ​ข้าพเจ้า​เห็น​ว่า​ตัว​ดาบ​ทำ​จาก​เหล็กกล้า​อัน​มี​ค่าที่​สุด.
  ๑๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​ถูก​พระ​วิญญาณบีบคั้น​ให้​ฆ่า​เลบัน; แต่​ข้าพเจ้า​กล่าว​ใน​ใจ​ข้าพเจ้า: ข้าพเจ้า​ไม่​เคย​ทำให้​คน​หลั่ง​เลือด​สัก​ครั้ง. และ​ข้าพเจ้า​จึง​ชะงัก​และ​ข้าพเจ้า​ไม่​อยาก​สังหาร​เขา.
  ๑๑ และ​พระ​วิญญาณ​ตรัส​กับ​ข้าพเจ้า​อีก: ดูเถิดพระเจ้า​ได้​ทรง​ปล่อย​เขา​ให้​อยู่​ใน​มือ​เจ้า. แท้จริง​แล้ว, และ​ข้าพเจ้า​รู้​ด้วยว่า​เขา​ได้​หมายมั่น​จะ​เอาชีวิต​ของ​ข้าพเจ้า​เอง; แท้จริง​แล้ว, และ​เขา​ไม่​ยอม​สดับ​ฟัง​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า; และ​เขาเอา​ทรัพย์สมบัติ​ของ​เรา​ไป​ด้วย.
  ๑๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระ​วิญญาณ​ตรัส​กับ​ข้าพเจ้า​อีก: จง​สังหาร​เขา, เพราะ​พระเจ้า​ทรง​ปล่อย​เขา​ให้​อยู่​ใน​มือ​เจ้า​แล้ว;
  ๑๓ ดูเถิด​พระเจ้า​ทรงสังหาร​คน​ชั่วร้าย​เพื่อ​นำ​มา​ซึ่ง​จุด​ประสงค์​อัน​ชอบธรรม​ของ​พระองค์. เป็นการ​ดีกว่า​ที่​คน​หนึ่ง​ตาย​แทน​ที่​ประชาชาติ​หนึ่ง​จะ​เสื่อมโทรม​และ​ตาย​อยู่​ใน​ความ​ไม่​เชื่อ.
  ๑๔ และ​บัดนี้, เมื่อ​ข้าพเจ้า, นีไฟ, ได้ยิน​ข้อความ​เหล่า​นี้, ข้าพเจ้า​จำ​พระ​ดำรัส​ของ​พระเจ้า​ซึ่ง​พระองค์​ได้​รับสั่ง​แก่​ข้าพเจ้า​ใน​แดน​ทุรกันดาร, มีค​วาม​ว่า: ตราบเท่าที่​พงศ์พันธุ์​ของ​เจ้า​จะ​รักษาบัญญัติ​ของ​เรา, พวก​เขา​จะรุ่งเรือง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​คำสัญญา.
  ๑๕ แท้จริง​แล้ว, และ​ข้าพเจ้า​คิด​ด้วยว่า​พวก​เขา​ไม่​สามารถ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​ตาม​กฎ​ของ​โมเสส, นอกจาก​พวก​เขา​จะ​มี​กฎ.
  ๑๖ และ​ข้าพเจ้า​รู้​ด้วยว่ากฎ​จารึก​ไว้​บน​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง.
  ๑๗ และ​อนึ่ง, ข้าพเจ้า​รู้​ว่า​พระเจ้า​ทรง​ปล่อย​เลบัน​ไว้​ใน​มือ​ของ​ข้าพเจ้า​เพื่อ​การ​นี้—-เพื่อ​ข้าพเจ้า​จะ​ได้​บันทึก​เหล่า​นี้​ตาม​พระ​บัญชา​ของ​พระองค์.
  ๑๘ ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​เชื่อฟัง​สุรเสียง​ของ​พระ​วิญญาณ, และ​จับ​เลบัน​โดย​คว้า​ผม​บน​ศีรษะ, และ​ข้าพเจ้า​ตัด​ศีรษะ​ของ​เขา​ด้วยดาบ​ของ​เขา​เอง.
  ๑๙ และ​หลังจาก​ข้าพเจ้า​ตัด​ศีรษะ​เขา​ด้วย​ดาบ​ของ​เขา​เอง​แล้ว, ข้าพเจ้า​หยิบ​อาภรณ์​ของ​เลบัน​มา​สวม​บน​ร่าง​ของ​ข้าพเจ้า​เอง; แท้จริง​แล้ว, แม้​ทุก​ชิ้น; และ​ข้าพเจ้า​คาด​ยุทธภัณฑ์​ของ​เขา​ไว้​รอบ​เอว​ข้าพเจ้า.
  ๒๐ และ​หลังจาก​ข้าพเจ้า​กระทำ​การ​นี้​แล้ว, ข้าพเจ้า​ไป​ยัง​คลัง​ของ​เลบัน. และ​ขณะ​ที่​ข้าพเจ้า​ตรง​ไป​ยัง​คลัง​ของ​เลบัน, ดูเถิด, ข้าพเจ้า​เห็นคนใช้​ของ​เลบัน​ผู้​มี​กุญแจ​คลัง. และ​ข้าพเจ้า​สั่ง​เขา​ด้วย​เสียง​ของ​เลบัน, ให้​เขา​เข้าไป​ใน​คลัง​กับ​ข้าพเจ้า.
  ๒๑ และ​เขา​คิด​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​เลบัน, นาย​ของ​เขา, เพราะ​เขา​เห็น​อาภรณ์​และ​ดาบ​ที่​คาด​รอบ​เอว​ข้าพเจ้า​ด้วย.
  ๒๒ และ​เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​เกี่ยว​กับ​บรรดา​ผู้ใหญ่​ของ​ชาวยิว, โดยที่​เขา​รู้​ว่า​เลบัน, นาย​ของ​เขา, ออก​ไป​อยู่​กับ​คน​พวก​นี้​ใน​เวลา​กลางคืน.
  ๒๓ และ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​เขา​ประหนึ่ง​ว่าเป็น​เลบัน.
  ๒๔ และ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​เขา​ด้วยว่า​ข้าพเจ้า​จะ​เอา​คำ​จารึก, ซึ่ง​อยู่​บน​แผ่น​จารึกทองเหลือง, ไป​ให้​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า, ซึ่ง​อยู่​นอก​กำแพง.
  ๒๕ และ​ข้าพเจ้า​สั่ง​เขา​ให้​ตาม​ข้าพเจ้า​ไป​ด้วย.
  ๒๖ และ​เขา, โดยที่​คิด​ว่า​ข้าพเจ้า​กำลัง​พูด​ถึง​บรรดา​พี่น้อง​ของ​ศาสนจักร, และ​ว่า​ข้าพเจ้า​เป็น​เลบัน​จริง ๆ ซึ่ง​ข้าพเจ้า​ได้​สังหาร​เสีย​แล้ว, ดังนั้น​เขา​จึง​ตาม​ข้าพเจ้า​ไป.
  ๒๗ และ​เขา​พูด​กับ​ข้าพเจ้า​หลาย​ครั้ง​เกี่ยว​กับ​บรรดา​ผู้ใหญ่​ของ​ชาวยิว, ขณะ​ข้าพเจ้า​ออก​ไป​หา​พี่ ๆ ของ​ข้าพเจ้า, ซึ่ง​อยู่​นอก​กำแพง.
  ๒๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​เลมัน​เห็น​ข้าพเจ้า​เขา​หวาด​กลัว​ยิ่ง​นัก, และเลมิว​เอ​ลกับ​แซม​ด้วย. และ​พวก​เขา​หนี​ไป​ซึ่งหน้า​ข้าพเจ้า; เพราะ​พวก​เขา​คิด​ว่าเป็น​เลบัน, และ​ว่า​เขา​ได้​สังหาร​ข้าพเจ้า​แล้ว​และ​หมายมั่น​จะ​เอาชีวิต​ของ​พวก​เขา​ด้วย.
  ๒๙ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​เรียก​พวก​เขา, และ​พวก​เขา​ได้ยิน​ข้าพเจ้า; ดังนั้น​พวก​เขา​จึง​หยุด​หนี​ไป​ต่อหน้า​ข้าพเจ้า.
  ๓๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​คนใช้​ของ​เลบัน​เห็น​พี่ ๆ ข้าพเจ้า​เขา​เริ่ม​ตัว​สั่น, และ​กำลัง​จะ​หนี​ไป​ซึ่งหน้า​ข้าพเจ้า​และ​กลับ​ไป​ยัง​นคร​แห่ง​เยรูซา​เล็ม.
  ๓๑ และ​บัดนี้​ข้าพเจ้า, นีไฟ, โดยที่​เป็น​คน​ร่าง​สูง​ใหญ่, และ​โดยที่​ได้​รับกำลัง​มาก​จาก​พระเจ้า​ด้วย, ฉะนั้น​ข้าพเจ้า​จับ​คนใช้​ของ​เลบัน, และ​รั้ง​เขา​ไว้, เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​หลบ​หนี.
  ๓๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​เขา, ว่า​หาก​เขา​จะ​สดับ​ฟัง​คำ​ข้าพเจ้า, ดัง​ที่​พระเจ้า​ทรง​พระ​ชนม์​อยู่​ฉันใด, และ​ข้าพเจ้า​มี​ชีวิต​อยู่​ฉันใด, แม้​หาก​เขา​จะ​สดับ​ฟัง​คำขอ​ง​เรา, เรา​จะ​ไว้​ชีวิต​เขา​ฉันนั้น.
  ๓๓ และ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​เขา, แม้​ด้วย​คำปฏิญาณ, ว่า​เขา​ไม่​ต้อง​กลัว; ว่า​เขา​จะ​เป็น​อิส​ร​ชน​เหมือน​เรา​หาก​เขา​จะ​ลง​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร​กับ​เรา.
  ๓๔ และ​ข้าพเจ้า​พูด​กับ​เขา​ด้วย, มีค​วาม​ว่า: พระเจ้า​ได้​ทรงบัญชา​ให้​เรา​ทำ​สิ่ง​นี้​โดย​แน่นอน; และ​เรา​จะ​ไม่​ขยัน​หมั่น​เพียร​ใน​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระเจ้า​หรือ ? ฉะนั้น, หาก​ท่าน​จะ​ลง​ไป​หา​บิดา​ข้าพเจ้า​ใน​แดน​ทุรกันดาร​ท่าน​ก็​จะ​อยู่​กับ​เรา​ได้.
  ๓๕ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​โซรัม​มีกำลัง​ใจ​ขึ้น​จาก​คำ​ที่​ข้าพเจ้า​พูด. บัดนี้​โซ​รัมคือ​ชื่อ​ของ​คนใช้; และ​เขา​สัญญา​ว่า​เขา​จะ​ลง​ไป​หา​บิดา​ของ​เรา​ใน​แดน​ทุรกันดาร. แท้จริง​แล้ว, และ​เขา​ให้​คำ​ปฏิญาณ​แก่​เรา​ด้วยว่า​เขา​จะ​อยู่​กับ​เรา​นับ​จาก​เวลา​นั้น​ไป.
  ๓๖ บัดนี้​เรา​ปรารถนา​ให้​เขา​อยู่​กับ​เรา​เพราะ​เหตุ​นี้, เพื่อ​ชาว​ยิวจะ​ได้​ไม่​รู้​เกี่ยว​กับ​การ​หนี​ไป​ของ​เรา​ใน​แดน​ทุรกันดาร, เกลือก​พวก​เขา​จะ​ไล่​ตาม​เรา​มา​และ​ทำลาย​เรา.
  ๓๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​โซรัมให้คำปฏิญาณ​แก่​เรา​แล้ว, ความ​กลัว​ของ​เรา​ที่​เกี่ยว​กับ​เขา​ได้​หมด​ไป.
  ๓๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เรา​นำ​แผ่น​จารึก​ทองเหลือง​และ​คนใช้​ของ​เลบัน​มา, และ​ออก​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร, และ​เดินทาง​ไป​ยัง​กระโจม​ของ​บิดา​เรา.