พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​แอลมา
บุตร​ของ​แอลมา
บท​ที่ ๓๑
แอ​ลมาเป็น​ผู้​นำ​ของ​พัน​ธ​กิจ​แห่ง​การ​ช่วย​กู้​ชาว​โซ​รัมที่ละทิ้ง​ความ​เชื่อ—ชาว​โซ​รัมปฏิเส​ธ​พระ​คริสต์, เชื่อ​ใน​หลักการ​เท็จ​ของ​การ​เลือกตั้ง, และ​นมัสการ​ด้วย​คำ​สวด​อ้อนวอน​ที่​กำหนด​ไว้—ผู้​สอน​ศาสนา​เปี่ยม​ด้วย​พระ​วิญญาณ​ศักดิ์สิทธิ์—ความ​ทุกข์​ของ​พวก​เขา​ถูก​กลืน​ไป​ใน​ปีติ​แห่ง​พระ​คริสต์. ประมาณ ๗๔ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​จุดจบ​ของ​คอ​ริฮอร์, แอ​ลมาโด​ยที่รับ​ข่าว​ว่า​ชาว​โซ​รัมกำลัง​บิดเบือน​ทาง​ของ​พระเจ้า, และ​ว่า​โซรัม, ซึ่ง​เป็น​ผู้​นำ​ของ​พวก​เขา, กำลัง​ชักนำ​ใจ​ผู้คน​ให้​กราบไหว้​รูป​เคารพ​ที่​พูด​ไม่​ได้, ใจ​ท่าน​เริ่มเจ็บปวด​อีก​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​ผู้คน.
  ๒ เพราะ​นี่​คือ​เหตุ​แห่งโทมนัส​อย่าง​ใหญ่​หลวง​แก่​แอ​ลมาที่รู้​ถึง​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ใน​บรรดา​ผู้คน​ของ​ท่าน; ฉะนั้น​ใจ​ท่าน​จึง​โทมนัส​ยิ่ง​เพราะ​การ​ที่​ชาว​โซ​รัมแยก​จาก​ชาวนีไฟ.
  ๓ บัดนี้​ชาว​โซ​รัมมารวม​กัน​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ซึ่ง​พวก​เขา​เรียก​ว่า​แอ​น​ทิโอนัม, ซึ่ง​อยู่​ทาง​ตะวันออก​ของ​แผ่นดิน​แห่ง​เซรา​เฮ็มลา, ซึ่ง​อยู่​ชาย​แดน​เกือบ​ติด​ฝั่ง​ทะเล, ซึ่ง​อยู่​ทาง​ใต้​ของ​แผ่นดิน​แห่ง​เจอร์ชอ​น, ซึ่ง​ชาย​แดน​อยู่​ติด​กับ​แดน​ทุรกันดาร​ทาง​ใต้​ด้วย, ซึ่ง​เป็นแดน​ทุรกันดาร​ที่​เต็ม​ไป​ด้วย​ชาวเล​มัน.
  ๔ บัดนี้​ชาว​นีไฟก​ลัวอย่าง​ยิ่ง​ว่า​ชาว​โซ​รัมจะเปิด​การ​ติดต่อ​กับ​ชาวเล​มัน, และ​ว่า​จะ​เป็น​หนทาง​แห่ง​การ​สูญ​เสีย​อัน​ใหญ่​หลวง​แก่​ฝ่าย​ชาวนีไฟ.
  ๕ และ​บัดนี้, เนื่องจาก​การ​สั่งสอน​พระวจนะ​มี​แนวโน้ม​อย่าง​ยิ่ง​ที่​จะนำ​ผู้คน​ให้​ทำ​สิ่ง​ซึ่ง​เที่ยงธรรม—แท้จริง​แล้ว, บังเกิด​ผล​อัน​มี​พลัง​แก่​จิตใจ​ผู้คน​ยิ่ง​กว่า​ดาบ, หรือ​สิ่ง​ใด, ที่​ได้​เกิด​กับ​พวก​เขา—ฉะนั้น​แอ​ลมาจึง​คิด​ว่า​สมควร​ที่​พวก​เขา​จะ​ลอง​อานุภาพ​แห่ง​พระ​วจนะ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๖ ฉะนั้น​ท่าน​จึง​พา​แอ​มัน, และ​แอ​รัน, และ​ออม​เนอ​ร์ไป; และ​ได้​ทิ้ง​ฮิมไน​ไว้​กับ​ศาสนจักร​ใน​เซรา​เฮ็มลา; แต่​ท่าน​พา​สาม​คน​แรก​ไป​กับ​ท่าน, และ​อ​มิ​ว​เล็คกับ​ซี​เอส​รอม​ด้วย, ผู้​ซึ่ง​อยู่​ที่​มีเล็ค; และ​ท่าน​พา​บุตร​ของ​ท่าน​ไป​ด้วย​สอง​คน.
  ๗ บัดนี้​ท่าน​ไม่​ได้​พา​บุตร​คน​โต​ของ​ท่าน​ไป​ด้วย, และ​ชื่อ​ของ​ท่าน​คือฮีลามัน; แต่​ชื่อ​คน​ที่​ท่าน​พา​ไป​ด้วย​คือ​ชิ​บ​ลัน​และ​โค​ริ​แอ​นท​อ​น; และ​นี่​คือ​ชื่อ​คน​ที่​ไป​ใน​บรรดา​ชาว​โซรัม​กับ​ท่าน, เพื่อ​สั่งสอน​พระ​วจนะ​แก่​คน​เหล่า​นี้.
  ๘ บัดนี้​ชาว​โซ​รัมเป็นพ​วก​ที่แยก​ไป​จาก​ชาวนีไฟ; ฉะนั้น​พวก​เขา​จึง​มี​พระ​วจนะ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​สั่งสอน​แก่​พวก​เขา​มา​แล้ว.
  ๙ แต่​พวก​เขา​ได้ตก​ไป​สู่​ความ​ผิด​มหันต์, เพราะ​พวก​เขา​ไม่​ยึด​มั่น​ต่อ​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​กฎเกณฑ์​ของ​พระองค์, ตาม​กฎ​ของ​โมเสส.
  ๑๐ ทั้ง​พวก​เขา​ไม่​ยอม​ยึดถือ​การ​ปฏิบัติ​ของ​ศาสนจักร, ใน​การ​สวด​อ้อนวอน​และ​วิงวอน​พระผู้เป็นเจ้า​ต่อ​ไป​ทุก​วัน, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​ไม่​เข้าไป​สู่​การ​ล่อลวง.
  ๑๑ แท้จริง​แล้ว, ท้าย​ที่สุด, พวก​เขา​บิดเบือน​ทาง​ของ​พระเจ้า​ใน​หลาย​ต่อ​หลาย​ครั้ง; ฉะนั้น, เพราะ​เหตุ​นี้, แอ​ลมากับ​พี่น้อง​ท่าน​จึง​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​เพื่อ​สั่งสอน​พระ​วจนะ​แก่​พวก​เขา.
  ๑๒ บัดนี้, เมื่อ​พวก​ท่าน​มา​ใน​แผ่นดิน​แล้ว, ดูเถิด, ยัง​ความ​ฉงน​แก่​พวก​ท่าน​ที่​พวก​ท่าน​พบ​ว่า​ชาว​โซ​รัมได้สร้าง​บรรดา​ธรรม​ศาลา​ไว้, และ​ว่า​คน​เหล่า​นี้​มา​รวม​กัน​ใน​วัน​หนึ่ง​ของ​สัปดาห์, ซึ่ง​เป็น​วัน​ที่​พวก​เขา​เรียก​ว่า​วัน​ของ​พระเจ้า; และ​พวก​เขา​นมัสการ​ตาม​แบบอย่าง​ซึ่ง​แอ​ลมากับ​พี่น้อง​ท่าน​ไม่​เคย​เห็น;
  ๑๓ เพราะ​คน​เหล่า​นี้​มี​สถาน​ที่​หนึ่งซึ่ง​สร้าง​ขึ้น​กลาง​ธรรม​ศาลา​ของ​พวก​เขา, เป็น​ที่​สำหรับ​ยืน, ซึ่ง​สูง​เหนือ​ศีรษะ; และ​ด้าน​บน​ของ​ที่​นั้น​คน​เข้าไป​ได้​เพียง​คน​เดียว.
  ๑๔ ฉะนั้น, ผู้​ใด​ก็ตาม​ที่​ปรารถนา​จะนมัสการ​ก็​ต้อง​ออก​ไป​ยืน​อยู่​บน​นั้น, และ​ยื่นมือ​เขา​ออก​ไป​ทาง​ฟ้า​สวรรค์, และ​ร้อง​ด้วย​เสียง​อัน​ดัง, ว่า:
  ๑๕ บริสุทธิ์, พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​บริสุทธิ์; พวก​ข้าพระ​องค์​เชื่อ​ว่า​พระองค์​คือ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​พวก​ข้าพระ​องค์​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ทรง​บริสุทธิ์, และ​ว่า​พระองค์​ทรง​เป็น​วิญญาณ​มา​แล้ว, และ​ว่า​พระองค์​ทรง​เป็น​วิญญาณ, และ​ว่า​พระองค์​จะ​ทรง​เป็น​วิญญาณ​ตลอด​กาล.
  ๑๖ พระผู้เป็นเจ้า​ผู้​บริสุทธิ์, พวก​ข้าพระ​องค์​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ทรง​แยก​พวก​ข้าพระ​องค์​ออก​จาก​พี่น้อง​พวก​ข้าพระ​องค์; และ​พวก​ข้าพระ​องค์​ไม่​เชื่อ​ใน​ประเพณี​ของ​พี่น้อง​พวก​ข้าพระ​องค์, ซึ่ง​สืบ​ทอด​กัน​มา​ถึง​พวก​เขา​โดย​ความ​อ่อน​ต่อ​โลก​ของ​บรรพบุรุษ​พวก​เขา; แต่​พวก​ข้าพระ​องค์​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ทรงเลือก​พวก​ข้าพระ​องค์​ไว้​เป็น​ลูก​ที่บริสุทธิ์​ของ​พระองค์; และ​พระองค์​ทรง​ทำให้​เป็น​ที่​รู้​แก่​พวก​ข้าพระ​องค์​ด้วยว่า​จะ​ไม่​มี​พระ​คริสต์.
  ๑๗ แต่​พระองค์​ทรง​เป็น​เหมือน​กัน​ทั้ง​วัน​วาน, วัน​นี้, และ​ตลอด​กาล; และ​พระองค์​ทรงเลือก​พวก​ข้าพระ​องค์​เพื่อ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด, ขณะ​ทุก​คน​รอบ ๆ พวก​ข้าพระ​องค์​ถูก​เลือก​เพื่อ​โยน​ลง​นรก​โดย​พระ​พิโรธ​ของ​พระองค์; เพราะ​ความ​บริสุทธิ์​นี้, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า, พวก​ข้าพระ​องค์​ขอบ​พระทัย​พระองค์; และ​พวก​ข้าพระ​องค์​ขอบ​พระทัย​พระองค์​ด้วย​ที่​ทรง​เลือก​พวก​ข้าพระ​องค์, เพื่อ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​ไม่​ถูก​ชักนำ​ไป​ตาม​ประเพณี​อัน​โง่​เขลา​ของ​พี่น้อง​พวก​ข้าพระ​องค์, ซึ่ง​มัด​พวก​เขา​ลง​ไป​สู่​ความ​เชื่อ​เกี่ยว​กับ​พระ​คริสต์, ซึ่ง​ชักนำ​ใจ​พวก​เขา​ให้​ระหกระเหิน​ห่าง​ไป​จาก​พระองค์, พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​ข้าพระ​องค์.
  ๑๘ และ​พวก​ข้าพระ​องค์​ขอบ​พระทัย​พระองค์​อีก, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า, ที่​พวก​ข้าพระ​องค์​เป็น​ผู้​ที่​ได้​รับ​เลือก​และ​บริสุทธิ์. เอ​เมน.
  ๑๙ บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​ที่​แอ​ลมากับ​พี่น้อง​และ​บุตร​ของ​ท่าน​ได้ยิน​คำ​สวด​อ้อนวอน​เหล่า​นี้, ก็​ฉงน​จน​สุด​ประมาณ.
  ๒๐ เพราะ​ดูเถิด, ทุก​คน​ออก​ไป​และ​กระทำ​การ​สวด​อ้อนวอน​อย่าง​เดียวกัน.
  ๒๑ บัดนี้​พวก​เขา​เรียก​ที่​นั่น​ว่า​แร​มี​อัมทัม, ซึ่ง, เมื่อ​แปล​ความ​หมาย, คือ​แท่น​ศักดิ์สิทธิ์.
  ๒๒ บัดนี้, จาก​แท่น​นี้​พวก​เขา, ทุก​คน, กระทำ​การ​สวด​อ้อนวอน​อย่าง​เดียวกัน​ต่อ​พระผู้เป็นเจ้า, ขอบ​พระทัย​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ตน​ที่​พวก​เขา​ได้​รับ​เลือก​จาก​พระองค์, และ​ที่​พระองค์​มิได้​ทรง​ชักนำ​พวก​เขา​ไป​ตาม​ประเพณี​พี่น้อง​ของ​ตน, และ​ที่​ใจ​พวก​เขา​ไม่​ได้​ถูก​ลักพา​ไป​ให้​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ถึง, ซึ่ง​พวก​เขา​ไม่​รู้​เรื่อง​เลย.
  ๒๓ บัดนี้, หลังจาก​ที่​ผู้คน​น้อม​ขอบ​พระทัย​ตาม​วิธี​นี้​แล้ว​ทุก​คน, พวก​เขา​ก็​กลับ​ไป​บ้าน, ไม่​เคยพูด​ถึง​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ตน​อีก​เลย​จนกว่า​จะ​มา​ชุมนุม​กัน​อีก​ที่​แท่น​ศักดิ์สิทธิ์, เพื่อ​น้อม​ขอบ​พระทัย​ตาม​วิธี​ของ​ตน.
  ๒๔ บัดนี้​เมื่อ​แอ​ลมาเห็น​สิ่ง​นี้​ใจ​ท่าน​ก็​โศกเศร้า; เพราะ​ท่าน​เห็น​แล้ว​ว่า​พวก​เขา​เป็น​คน​ที่​ชั่ว​ร้าย​และ​มี​มิจฉาทิฐิ; แท้จริง​แล้ว, ท่าน​เห็น​ว่า​ใจ​พวก​เขา​หมกมุ่น​อยู่​กับ​ทอง, และ​กับ​เงิน, และ​กับ​สิ่ง​สวย​งาม​นานา​ชนิด.
  ๒๕ แท้จริง​แล้ว, และ​ท่าน​เห็น​ด้วยว่า​ใจ​พวก​เขาทะนง​จนถึง​การ​โอ้อวด​อย่าง​ใหญ่​หลวง, ด้วย​ความ​ถือดี.
  ๒๖ และ​ท่าน​เปล่ง​เสียง​ท่าน​สู่​สวรรค์, และ​ร้องทูล, มีค​วาม​ว่า: โอ้, อีก​นาน​เท่าไร​เล่า, ข้า​แต่​พระเจ้า, ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ยอม​ให้​ผู้​รับ​ใช้​ของ​พระองค์​จะ​พำนัก​อยู่​ที่​นี่​เบื้อง​ล่าง​ใน​เนื้อ​หนัง, ให้​เห็น​ความ​ชั่ว​ร้าย​รุนแรง​เช่น​นั้น​ใน​บรรดา​ลูก​หลาน​มนุษย์ ?
  ๒๗ ดูเถิด, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า, พวก​เขา​ร้องทูล​พระองค์, และ​กระนั้น​ใจ​พวก​เขา​ก็​ยัง​ถูก​กลืน​เข้าไป​ใน​ความ​ถือดี​ของ​ตน. ดูเถิด, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า, พวก​เขา​ร้อง​ทูล​พระองค์​ด้วย​ปากขอ​ง​ตน, ขณะ​ที่​พวก​เขาผยอง, กับ​สิ่ง​ไร้​ประโยชน์​ของ​โลก, แม้​ถึง​ความ​ใหญ่​หลวง.
  ๒๘ ดูเถิด, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ข้าพระ​องค์, เสื้อ​ผ้า​ราคา​แพง​ของ​พวก​เขา, และ​แหวน​วง​น้อย, และ​สร้อย​ข้อมือ​ของ​พวก​เขา, และ​เครื่องทอง​ของ​พวก​เขา, และ​ของ​มี​ค่า​ทั้งหลาย​ทั้งปวง​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​พวก​เขา​ใช้​ประดับ; และ​ดูเถิด, ใจ​พวก​เขา​หมกมุ่น​อยู่​กับ​มัน, ทว่า​พวก​เขา​ยัง​ร้อง​ทูล​พระองค์​และ​กล่าว​ว่า—พวก​ข้าพระ​องค์​ขอบ​พระทัย​พระองค์, ข้า​แต่​พระผู้เป็นเจ้า, เพราะ​สำหรับ​พระองค์​พวก​ข้าพระ​องค์​เป็น​ผู้​ที่​ทรง​เลือก​ไว้, ขณะ​ที่​คน​อื่น ๆ จะ​พินาศ.
  ๒๙ แท้จริง​แล้ว, และ​พวก​เขา​กล่าว​ว่า​พระองค์​ทรง​ทำให้​เป็น​ที่​รู้​แก่​พวก​เขา​ว่า​จะ​ไม่​มี​พระ​คริสต์.
  ๓๐ ข้า​แต่​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า, อีก​นาน​เท่าใด​เล่า​ที่​พระองค์​จะ​ทรง​ยอม​ให้​ความ​ชั่ว​ร้าย​และ​ความ​ไม่​ภักดี​เช่น​นั้น​อยู่​ใน​บรรดา​คน​พวก​นี้ ? ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​โปรด​ประทาน​กำลัง​ให้​ข้าพระ​องค์, เพื่อ​ข้าพระ​องค์​จะ​ทน​กับ​ความ​ทุพพลภาพ​ของ​ข้าพระ​องค์. เพราะ​ข้าพระ​องค์​ทุพพลภาพ, และ​ความ​ชั่ว​ร้าย​เช่น​นั้น​ใน​บรรดา​คน​เหล่า​นี้​ทำให้​จิต​วิญญาณ​ข้าพระ​องค์​เจ็บปวด.
  ๓๑ ข้า​แต่​พระเจ้า, ใจ​ข้าพระ​องค์​โทมนัส​ยิ่ง​นัก; ขอ​พระองค์​ทรง​ปลอบโยน​จิต​วิญญาณ​ข้าพระ​องค์​ด้วย​พระคริสต์. ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ประทาน​แก่​ข้าพระ​องค์​เพื่อ​ข้าพระ​องค์​จะ​มี​พละ​กำลัง, เพื่อ​ข้าพระ​องค์​จะ​รับ​ความ​ทุกข์​เหล่า​นี้​ด้วย​ความ​อดทน​ซึ่ง​จะ​เกิด​กับ​ข้าพระ​องค์, เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​คน​เหล่า​นี้.
  ๓๒ ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​ปลอบโยน​จิต​วิญญาณ​ข้าพระ​องค์, และ​ประทาน​ความ​สำเร็จ​ให้​ข้าพระ​องค์, และ​เพื่อน​ผู้​ร่วม​งาน​ของ​ข้าพระ​องค์​ซึ่ง​อยู่​กับ​ข้าพระ​องค์​ด้วย—แท้จริง​แล้ว, แอ​มัน, และ​แอ​รัน, และ​ออม​เนอร์, และ​อ​มิ​ว​เล็คกับ​ซี​เอส​รอม​ด้วย, และ​บุตรสอง​คน​ของ​ข้าพระ​องค์​ด้วย—แท้จริง​แล้ว, ขอ​พระองค์​ทรง​ปลอบโยน​แม้​คน​ทั้งหมด​นี้​ด้วย​เถิด, ข้า​แต่​พระเจ้า. แท้จริง​แล้ว, ขอ​พระองค์​ทรง​ปลอบโยน​จิต​วิญญาณ​พวก​เขา​โดย​พระ​คริสต์.
  ๓๓ ขอ​พระองค์​ประทาน​ให้​พวก​เขา​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มี​พละ​กำลัง, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ทน​ความ​ทุกข์​ของ​ตน​ซึ่ง​เกิด​กับ​พวก​เขา​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​คน​เหล่า​นี้.
  ๓๔ ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ประทานให้​พวก​ข้าพระ​องค์​เพื่อ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​มีค​วาม​สำเร็จ​ใน​การนำ​พวก​เขา​มา​หา​พระองค์​ใน​พระ​คริสต์​อีก.
  ๓๕ ดูเถิด, ข้า​แต่​พระเจ้า, จิตวิญญาณ​พวก​เขา​มี​ค่า, และ​พวก​เขา​หลาย​คน​เป็น​พี่น้อง​ของ​พวก​ข้าพระ​องค์; ฉะนั้น, โปรด​ประทาน​พลัง​ความ​สามารถ​และ​ปัญญา, ให้​พวก​ข้าพระ​องค์, ข้า​แต่​พระเจ้า, เพื่อ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​นำ​คน​เหล่า​นี้, พี่น้อง​ของ​พวก​ข้าพระ​องค์, มา​หา​พระองค์​อีก.
  ๓๖ บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​แอ​ลมากล่า​ว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แล้ว, คือ​ท่าน​เอามือ​ของ​ท่านตบ​ลง​บน​คน​ทั้งหมด​ที่​อยู่​กับ​ท่าน. และ​ดูเถิด, เมื่อ​ท่าน​เอา​มือ​ของ​ท่าน​ตบ​ลง​บน​พวก​ท่าน, พวก​ท่าน​เปี่ยม​ไป​ด้วย​พระ​วิญญาณ​ศักดิ์สิทธิ์.
  ๓๗ และ​หลังจาก​นั้น​พวก​ท่าน​แยกย้าย​กัน​ไป, โดย​ไม่​ได้​คำนึงถึง​ตน​เอง​ว่า​จะ​กิน​อะไร, หรือ​จะ​ดื่ม​อะไร, หรือ​จะ​สวม​ใส่​อะไร.
  ๓๘ และ​พระเจ้า​ทรง​จัดหา​ไว้​ให้​พวก​ท่าน​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​หิว​โหย, ทั้ง​จะ​ไม่​กระหาย; แท้จริง​แล้ว, และ​พระองค์​ประทาน​กำลัง​ให้​พวก​ท่าน​ด้วย, เพื่อ​พวก​ท่าน​จะ​ไม่​ต้อง​รับ​ความทุกข์​ใด ๆ เลย, นอกจาก​การ​ถูก​กลืน​เข้าไป​ใน​ปีติ​ของ​พระ​คริสต์. บัดนี้​นี่​เป็น​ไป​ตาม​คำ​สวด​อ้อนวอน​ของ​แอลมา; และ​นี่​เพราะ​ท่าน​สวด​อ้อนวอน​ด้วยศรัทธา.