พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หลัก​คำ​สอน
และ
พัน​ธ​สัญญา
ภาค ๑๐๑
การ​เปิดเผย​ที่​ประทาน​แก่​โจ​เซฟ ส​มิ​ธ ศาสดา​พยากรณ์, ที่​เคิร์ท​แลนด์, รัฐ​โอไฮโอ, วัน​ที่ ๑๖ ธันวาคม ค.ศ. ๑๘๓๓ (History of the Church, 1:458–464). ใน​เวลา​นี้​วิ​สุทธิ​ชน​ที่มา​รวม​กัน​ใน​มิ​ส​ซูรีถูก​ข่มเหง​อย่าง​หนัก. กลุ่ม​คนร้าย​ขับ​ไล่​พวก​เขา​ให้​จาก​บ้าน​ของ​พวก​เขา​ใน​เทศ​มณฑล​แจ๊คสัน และ​วิ​สุทธิ​ชน​บาง​คน​พยายาม​ตั้ง​รกราก​ใน​เทศ​มณฑล​แวน บิวเรน, แต่​การ​ข่มเหง​ก็​ยัง​เกิด​ขึ้น​กับ​พวก​เขา. วิ​สุทธิ​ชน​โดย​ส่วน​ใหญ่​ขณะ​นั้น​อยู่​ใน​เทศ​มณฑลเคลย์, รัฐ​มิ​สซูรี. การ​ขู่​จะ​เอาชีวิต​คน​บาง​คนใน​ศาสนจักร​มี​มาก. ผู้คน​สูญ​เสีย​เครื่องเรือน, เครื่อง​นุ่งห่ม, ปศุสัตว์, และ​ทรัพย์สมบัติ​ส่วนตัว​อื่นๆ; และ​พืช​ผล​ของ​พวก​เขา​เป็นอันมาก​ถูก​ทำลาย.
๑–๘, วิ​สุทธิ​ชน​ถูก​ตี​สอน​และ​เป็น​ทุกข์​เนื่องจาก​การ​ล่วง​ละเมิด​ของ​พวก​เขา; ๙–๑๕, ความ​เคือง​แค้น​ของ​พระเจ้า​จะ​ลง​มาบ​น​ประชาชาติ, แต่​ผู้คน​ของ​พระองค์​จะ​ได้​รับ​การ​รวบรวม​และ​ปลอบโยน; ๑๖–๒๑, ไซ​อัน​กับ​ส​เต​ค​ของ​นาง​จะ​ได้​รับ​การ​สถาปนา; ๒๒–๓๑, อธิบาย​ถึง​ลักษณะ​ของ​ชีวิต​ใน​ระหว่างมิลเลเนียม; ๓๒–๔๒, วิ​สุทธิ​ชน​จะ​ได้​รับ​พร​และ​รางวัล​ใน​เวลา​นั้น; ๔๓–๖๒, คำ​อุปมา​เรื่อง​เจ้านาย​กับ​ต้น​มะกอก​หมาย​ถึง​ความ​ยุ่งยาก​และ​การ​ไถ่​ไซ​อัน​ใน​ที่สุด; ๖๓–๗๕, วิ​สุทธิ​ชน​ต้อง​มา​รวม​กัน​ต่อ​ไป; ๗๖–๘๐, พระเจ้า​ทรง​สถาปนา​รัฐธรรมนูญ​แห่ง​สหรัฐอเมริกา; ๘๑–๑๐๑, วิ​สุทธิ​ชน​ต้อง​ร้องขอ​ให้​มี​การ​ชดใช้​ความ​คับแค้น​ใจ, ตาม​คำ​อุปมา​เรื่อง​หญิง​หม้าย​และ​ผู้​พิพากษา​อธรรม.
  ๑ ตาม​จริง​แล้ว เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, เกี่ยว​กับ​พี่น้อง​เจ้า​ผู้​เป็น​ทุกข์, และ​ถูกข่มเหง, และ​ถูกขับ​ออก​จาก​แผ่นดิน​แห่ง​มรดก​ของ​พวก​เขา—
  ๒ เรา, พระเจ้า, ยอม​ให้​ความทุกข์​มา​ถึง​พวก​เขา, ซึ่ง​ด้วย​ความ​ทุกข์​นั้น​พวก​เขา​เป็น​ทุกข์, อันเป็น​ผล​จาก​การ​ล่วงละเมิด​ของ​พวก​เขา;
  ๓ ทว่า​เรา​จะ​เป็น​เจ้าของ​พวก​เขา, และ​พวก​เขา​จะ​เป็น​ของเรา​ใน​วัน​นั้น​เมื่อ​เรา​จะ​มา​เลือกสรร​เพชร​พลอย​ของ​เรา.
  ๔ ฉะนั้น, พวก​เขา​จำเป็น​ต้อง​ถูก​ตีสอน​และ​ถูก​ทดลอง, แม้​ดัง​อับราฮัม, ผู้​ได้​รับ​บัญชา​ให้​ถวาย​บุตร​คน​เดียว​ของ​ท่าน.
  ๕ เพราะ​คน​ทั้งหลาย​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น​ผู้​จะ​ไม่​อดทน​ต่อ​การ​ตี​สอน, แต่​ปฎิเส​เรา, จะ​ได้​รับ​การ​ชำระ​ให้บริสุทธิ์​ไม่​ได้.
  ๖ ดูเถิด, เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, มีค​วาม​ไม่​ลงรอยกัน, และ​การขัดแย้ง, และ​ความริษยา, และ​การ​วิวาท, และ​ความ​ปรารถนา​อันเป็น​ตัณหาราคะ​และ​ความ​โลภ​ใน​บรรดา​พวก​เขา; ฉะนั้น โดย​สิ่ง​เหล่า​นี้​พวก​เขา​ทำให้​มรดก​ของ​พวก​เขา​แปดเปื้อน.
  ๗ พวก​เขา​เชื่องช้า​ใน​การ​สดับฟัง​สุรเสียง​ของ​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา; ฉะนั้น, พระเจ้า พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา​จึง​ทรง​เชื่องช้า​ใน​การ​สดับ​ฟัง​คำ​สวด​อ้อนวอน​ของ​พวก​เขา, ใน​การ​ตอบ​พวก​เขา​ใน​วัน​แห่ง​ความ​ยุ่งยาก​ของ​พวก​เขา.
  ๘ ใน​วัน​แห่ง​ความ​สงบ​สุข​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​ถือ​คำ​แนะนำ​ของ​เรา​เป็น​เรื่อง​เล่น​ๆ; แต่, ใน​วัน​แห่ง​ความยุ่งยาก​ของ​พวก​เขา, ด้วย​ความ​จำเป็น​พวก​เขา​คลำหา​เรา.
  ๙ ตาม​จริง​แล้ว เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, ทั้งที่​พวก​เขา​มี​บาป, อุทร​ของ​เรา​เต็ม​ไป​ด้วย​ความสงสาร​ต่อ​พวก​เขา. เรา​จะ​ไม่ขับ​พวก​เขา​ออก​ไป​ทั้งหมด; และ​ใน​วัน​แห่ง​ความโกรธ​เรา​จะ​นึกถึง​ความ​เมตตา.
  ๑๐ เรา​ให้​คำมั่น​ไว้, และ​ประกาศิต​ออก​ไป​โดย​บัญญัติ​ข้อ​ก่อน​หน้า​นี้​ซึ่ง​เรา​ให้​แก่​เจ้า​ไว้, ว่า​เรา​จะ​เงื้อดาบ​แห่ง​ความ​เคือง​แค้น​ของ​เรา​ลง​มา​ต่อสู้​เพื่อ​ช่วย​ผู้คน​ของ​เรา; และ​แม้​ดัง​ที่​เรา​กล่าว​ไว้, สิ่ง​นั้น​จะ​บังเกิด​ขึ้น.
  ๑๑ ใน​ไม่​ช้า​ความ​เคือง​แค้น​ของ​เรา​จะ​เท​ลง​มาบ​น​ประชาชาติ​ทั้งปวง​อย่าง​มิ​อาจ​ประมาณ; และ​การ​นี้​เรา​จะ​ทำ​เมื่อ​ถ้วย​แห่ง​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พวก​เขา​เต็มเปี่ยม.
  ๑๒ และ​ใน​วัน​นั้น คน​ทั้งปวง​ที่​เรา​พบ​บน​หอคอยสูง, หรือ​อีก​นัย​หนึ่ง, อิส​รา​เอลทั้ง​ปวง​ของ​เรา, จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด.
  ๑๓ และ​เรา​จะรวบรวม​พวก​เขา​ที่​กระจัดกระจาย.
  ๑๔ และ​เรา​จะ​ปลอบโยน​คน​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น​ที่​โศกเศร้า.
  ๑๕ และ​เรา​จะ​สวม​มงกุฎ​คน​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น​ที่​สละชีวิต​ของ​พวก​เขา​เพื่อ​นาม​ของ​เรา.
  ๑๖ ฉะนั้น, ให้​ใจ​ของ​เจ้า​สบาย​เกี่ยว​กับ​ไซ​อัน; เพราะ​เนื้อ​หนัง​ทั้งปวง​อยู่​ในมือ​เรา; จง​นิ่ง​เถิด​และรู้​ว่า​เรา​คือ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๑๗ ไซอัน​จะ​ไม่​ถูก​ย้าย​ออก​จาก​ที่​ของ​นาง, ทั้งที่​ลูก​หลาน​ของ​นาง​กระจัดกระจาย.
  ๑๘ คน​เหล่า​นั้น​ที่​ยัง​อยู่, และ​มี​ใจ​บริสุทธิ์, จะ​กลับ​มา, และ​มา​สู่มรดก​ของ​พวก​เขา, พวก​เขา​และ​ลูก​หลาน​ของ​พวก​เขา, ด้วยเพลง​แห่ง​ปีติ​อันเป็น​นิจ, เพื่อสร้าง​แผ่นดิน​ที่​รกร้าง​ของ​ไซ​อัน​ขึ้น​มา​ใหม่—
  ๑๙ และ​สิ่ง​ทั้งหลาย​ทั้งปวง​เหล่า​นี้​เพื่อ​ถ้อยคำ​ของ​บรรดา​ศาสดา​พยากรณ์​จะ​เกิดสัมฤทธิผล.
  ๒๐ และ, ดูเถิด, มิได้​มี​สถานที่​อื่น​ใด​กำหนด​ไว้​นอกจาก​สถาน​ที่​ซึ่ง​เรา​กำหนด; ทั้ง​จะ​ไม่​มี​สถาน​ที่​อื่น​ใด​นอกจาก​สถาน​ที่​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ไว้, เพื่อ​งาน​แห่ง​การ​รวบรวม​วิ​สุทธิ​ชน​ของ​เรา—
  ๒๑ จนกว่า​จะ​ถึง​วัน​นั้น​เมื่อ​พบ​ว่า​ไม่​มี​ที่​ว่าง​สำหรับ​พวก​เขา​อีก; และ​ใน​เวลา​นั้น​เรา​ก็​มี​สถาน​ที่​อื่นๆ ซึ่ง​เรา​จะ​กำหนด​ไว้​ให้​พวก​เขา, และ​สถาน​ที่​เหล่า​นั้น​จะ​เรียก​ว่า​ส​เต, เพื่อ​เป็น​ม่าน​บัง​หรือ​กำลัง​ของ​ไซ​อัน.
  ๒๒ ดูเถิด, เป็นความ​ประสงค์​ของ​เรา, ที่​คน​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น​ผู้​เรียก​หา​นาม​ของ​เรา, และ​นมัสการ​เรา​ตาม​กิตติคุณ​อันเป็น​นิจ​ของ​เรา, จะ​รวบรวมกัน, และยืน​อยู่​ใน​สถาน​ที่​ศักดิ์สิทธิ์;
  ๒๓ และ​เตรียม​รับ​การ​เปิดเผย​ซึ่ง​จะ​มา​ถึง, เมื่อม่าน​อันเป็น​เครื่อง​คลุม​วิหาร​ของ​เรา, ใน​พลับพลา​ของ​เรา, ซึ่ง​ซ่อน​แผ่นดิน​โลก​อยู่, จะ​ถูก​นำ​ออก​ไป, และ​เนื้อ​หนัง​ทั้งปวง​จะเห็น​เรา​พร้อม​กัน.
  ๒๔ และ​ทุก​สิ่ง​ที่​มีมลทิน, ทั้ง​มนุษย์, หรือ​สัตว์​แห่ง​ท้อง​ทุ่ง, หรือ​สัตว์​ปีก​แห่ง​ฟ้า​สวรรค์, หรือ​สัตว์​น้ำ​แห่ง​ทะเล, ที่​พำนัก​อยู่​ทั่ว​พื้น​พิภพ, จะ​มอดไหม้;
  ๒๕ และ​ที่​เป็น​ธาตุ​จะละลาย​ด้วย​ความ​ร้อน​อัน​แรง​กล้า​ด้วย; และ​สิ่ง​ทั้งปวง​จะ​กลับกลาย​เป็น​สิ่งใหม่, เพื่อ​ความ​รู้​และ​รัศมีภาพ​ของ​เรา​จะ​พำนัก​อยู่​ทั่ว​ทั้ง​แผ่นดิน​โลก.
  ๒๖ และ​ใน​วัน​นั้น​ความ​เป็นอริ​ของ​มนุษย์, และ​ความ​เป็น​อริ​ของ​สัตว์, แท้จริง​แล้ว, ความ​เป็น​อริ​ของ​เนื้อ​หนัง​ทั้งปวง, จะพ้น​ไป​จาก​หน้า​เรา.
  ๒๗ และ​ใน​วัน​นั้น​อะไร​ก็ตาม​ที่​มนุษย์​คน​ใด​จะ​ขอ, ก็​จะ​ให้​แก่​เขา.
  ๒๘ และ​ใน​วัน​นั้น​ซาตาน​จะ​ไม่​มี​อำนาจ​ที่​จะ​ล่อลวง​มนุษย์​คน​ใด.
  ๒๙ และ​จะ​ไม่​มีโทมนัส​เพราะ​ไม่​มีค​วาม​ตาย.
  ๓๐ ใน​วัน​นั้นทารก​จะ​ไม่​ตาย​จนกว่า​เขา​จะ​แก่​เฒ่า; และ​ชีวิต​ของ​เขา​จะ​เป็น​ดัง​อายุ​ของ​ต้นไม้;
  ๓๑ และ​เมื่อ​เขา​ตาย​เขา​จะ​ไม่​หลับ, นั่น​หมาย​ถึง​ใน​พื้น​ดิน, แต่​จะ​ถูกเปลี่ยน​ใน​พริบ​ตา, และ​เรา​จะ​พา​เขา​ขึ้นไป, และ​สถาน​พักผ่อน​ของ​เขา​จะ​มี​รัศมี​ภาพ.
  ๓๒ แท้จริง​แล้ว, ตาม​จริง​แล้ว เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, ในวัน​นั้น​เมื่อ​พระเจ้า​จะ​เสด็จ​มา, พระองค์​จะ​ทรงเปิดเผย​สิ่ง​ทั้งปวง—
  ๓๓ สิ่ง​ที่​ผ่าน​ไป, และ​สิ่ง​ที่ซ่อน​อยู่​ซึ่ง​ไม่​มี​มนุษย์​คน​ใด​รู้, สิ่ง​ที่​เกี่ยว​กับ​แผ่นดิน​โลก, ซึ่ง​โดย​สิ่ง​นั้น​พระองค์​ทรง​รังสรรค์​โลก, และ​จุด​ประสงค์​และ​จุดหมาย​ของ​มัน—
  ๓๔ สิ่ง​ที่​ล้ำ​ค่าที่​สุด, สิ่ง​ที่​อยู่​เบื้องบน, และ​สิ่ง​ที่​อยู่​เบื้อง​ล่าง, สิ่ง​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​โลก, และ​บน​แผ่นดิน​โลก, และ​ใน​ฟ้า​สวรรค์.
  ๓๕ และ​คน​ทั้งปวง​เหล่า​นั้น​ที่​ทน​รับ​การข่มเหง​เพื่อ​นาม​ของ​เรา, และ​อดทน​ด้วย​ศรัทธา, แม้​ว่า​พวก​เขา​ได้​รับ​เรียก​ให้​พลี​ชีพ​เพื่อเห็นแก่​เรา ทว่า​พวก​เขา​จะ​ยัง​รับ​ส่วน​รัศมี​ภาพ​นี้​ทั้งหมด.
  ๓๖ ดังนั้น, อย่า​กลัว​เลย​แม้​จนถึง​ความตาย; เพราะ​ใน​โลก​นี้​ปีติ​ของ​เจ้า​ไม่​บริบูรณ์, แต่​ใน​เราปีติ​ของ​เจ้า​บริบูรณ์.
  ๓๗ ฉะนั้น, อย่า​กังวล​กับ​ร่างกาย, หรือ​ชีวิต​ของ​ร่างกาย; แต่​กังวล​กับ​จิตวิญญาณ, และ​กับ​ชีวิต​ของ​จิต​วิญญาณ.
  ๓๘ และ​แสวงหา​พระ​พักตร์​ของ​พระเจ้า​เสมอ, เพื่อ​ใน​ความอดทน​เจ้า​จะ​ครอบครอง​จิต​วิญญาณ​ของ​เจ้า, และ​เจ้า​จะ​มี​ชีวิตนิรันดร์.
  ๓๙ เมื่อ​มนุษย์​ได้​รับ​เรียก​มา​สู่​กิตติคุณ​อันเป็นนิจ​ของ​เรา, และ​ทำ​พัน​ธ​สัญญา​ด้วย​พัน​ธ​สัญญา​อันเป็น​นิจ, เรา​จะ​นับ​พวก​เขา​เป็นเกลือ​ของ​แผ่นดิน​โลก​และ​รสชาติ​แห่ง​มนุษย์;
  ๔๐ เรา​เรียก​พวก​เขา​ให้​เป็น​รสชาติ​แห่ง​มนุษย์; ดังนั้น, หาก​เกลือ​นั้น​ของ​แผ่นดิน​โลก​หมด​รส, ดูเถิด, นับ​จาก​นั้น​มัน​ไม่​มี​ประโยชน์​เลย​นอกจาก​จะ​เอา​ไป​ทิ้ง​เสีย​และ​ถูก​เหยียบย่ำ​ไว้​ใต้เท้า​มนุษย์.
  ๔๑ ดูเถิด, นี่​คือ​ปัญญา​เกี่ยว​กับ​ลูก​หลาน​ของ​ไซ​อัน, แม้​หลาย​คน, แต่​มิ​ใช่​ทั้งหมด; เรา​พบ​ว่า​พวก​เขา​เป็น​ผู้​ล่วง​ละเมิด, ฉะนั้น​พวก​เขา​จำ​ต้อง​ถูก​ตีสอน
  ๔๒ คน​ที่​ยก​ตน​ให้สูงส่ง​เรา​จะ​ทำให้​ต่ำต้อย, และ​คน​ที่​ทำให้​ตนต่ำต้อย​เรา​จะ​ยก​ให้​สูงส่ง.
  ๔๓ และ​บัดนี้, เรา​จะ​สอน​คำ​อุปมา​แก่​เจ้า, เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้ความ​ประสงค์​ของ​เรา​เกี่ยว​กับ​การ​ไถ่​ไซ​อัน.
  ๔๔ เจ้านาย​คน​หนึ่ง​มี​ที่ดิน​แห่ง​หนึ่ง, เลิศ​เลอ​ยิ่ง​นัก; และ​เขา​กล่าว​แก่​คนใช้​ทั้งหลาย​ของ​เขา​ว่า: เจ้า​จง​ไป​ยัง​สวนองุ่น​ของ​เรา, แม้​บน​ที่ดิน​อัน​เลิศ​เลอ​ยิ่ง​นัก​ผืน​นี้, และ​ปลูก​ต้น​มะกอก​สิบ​สอง​ต้น;
  ๔๕ และ​วางยาม​ไว้​โดย​รอบ, และ​สร้าง​หอ​สูง, เพื่อ​คน​หนึ่ง​จะ​มอง​เห็น​แผ่นดิน​โดย​รอบ, เพื่อ​เป็น​ยาม​บน​หอ​สูง, เพื่อ​ต้น​มะกอก​ของ​เรา​จะ​ไม่​ถูก​หัก​โค่น​เมื่อ​ศัตรู​จะ​มา​ปล้น​สะดม​และ​นำ​ผล​จาก​สวน​องุ่น​ของ​เรา​ไป​เป็น​ของ​ตน​เอง.
  ๔๖ บัดนี้, คนใช้​ทั้งหลาย​ของ​เจ้านาย​ออก​ไป​ทำ​ดัง​ที่​นาย​ของ​พวก​เขา​บัญชา, และ​ปลูก​ต้น​มะกอก, และ​สร้าง​รั้ว​ต้นไม้​โดย​รอบ, และ​วาง​ยาม​ไว้, และ​เริ่ม​สร้าง​หอ​สูง.
  ๔๗ และ​ขณะ​ที่​พวก​เขา​ยัง​วาง​รากฐาน​ของ​มัน​อยู่, พวก​เขา​เริ่ม​กล่าว​ใน​บรรดา​พวก​เขา​ว่า: และ​นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ต้องการ​อะไร​เล่า​จาก​หอ​สูง​นี้ ?
  ๔๘ และ​ปรึกษา​กัน​เป็น​เวลา​นาน, โดย​กล่าว​ใน​บรรดา​พวก​เขา​ว่า: นาย​ของ​ข้าพเจ้า​ต้องการ​อะไร​เล่า​จาก​หอ​สูง​นี้, ใน​เมื่อ​เห็น​ได้​ว่า​นี่​เป็น​เวลา​แห่ง​ความ​สงบ​สุข ?
  ๔๙ เงินตรา​นี้​อาจ​นำ​ไป​ไว้​กับ​ผู้​แลกเปลี่ยน​มิ​ใช่​หรือ ? เพราะ​ไม่​มีค​วาม​จำเป็น​ใน​สิ่ง​เหล่า​นี้.
  ๕๐ และ​ขณะ​ที่​พวก​เขา​มีค​วาม​เห็น​ขัดแย้ง​กัน พวก​เขา​ก็​เริ่ม​เกียจคร้าน​มาก, และ​พวก​เขา​หาส​ดับ​ฟัง​คำ​บัญชา​จาก​นาย​ของ​พวก​เขา​ไม่.
  ๕๑ และ​ศัตรู​มา​ตอน​กลางคืน, และ​หัก​โค่น​รั้วต้นไม้; และ​คนใช้​ของ​เจ้านาย​ลุก​ขึ้น​และ​ตกใจ​กลัว, และ​หลบ​หนี​ไป; และ​ศัตรู​ทำลาย​งาน​ของ​พวก​เขา, และ​หัก​โค่น​ต้น​มะกอก.
  ๕๒ บัดนี้, ดูเถิด, เจ้านาย, เจ้า​แห่ง​สวน​องุ่น, เรียก​คนใช้​ของ​เขา, และ​กล่าว​แก่​พวก​เขา, เหตุ​ใด​เล่า ! อะไร​เป็น​สาเหตุ​ของ​ความ​ชั่ว​อัน​ใหญ่​หลวง​นี้ ?
  ๕๓ เจ้า​ไม่​ควร​หรือ​ที่​จะ​ทำ​แม้​ดัง​ที่​เรา​บัญชา​เจ้า, และ—หลังจาก​เจ้า​ปลูก​สวน​องุ่น, และ​สร้าง​รั้ว​ต้นไม้​โดย​รอบ​แล้ว, และ​วาง​ยาม​ไว้​บน​กำแพง​นั้น—สร้าง​หอ​สูง​ด้วย, และ​วางยา​มค​น​หนึ่ง​ไว้​บน​หอ​สูง, และ​เฝ้า​ดู​สวน​องุ่น​ของ​เรา, และ​ไม่​หลับ​ไป, เกลือก​ศัตรู​จะ​โจมตี​เจ้า ?
  ๕๔ และ​ดูเถิด, ยาม​บน​หอ​สูง​ก็​จะ​ได้​เห็น​ศัตรู​ขณะ​ที่​ยัง​อยู่​ไกล; และ​เมื่อ​เป็น​ดังนั้น​เจ้า​ก็​จะ​ได้​เตรียมพร้อม​และ​มิ​ให้​ศัตรู​มา​พัง​รั้ว​ต้นไม้​ที่​นั่น​ได้, และ​ทำให้​สวน​องุ่น​ของ​เรา​รอด​จาก​เงื้อมมือ​ผู้​ทำลาย.
  ๕๕ และ​เจ้า​แห่ง​สวน​องุ่น​กล่าว​แก่​คนใช้​คน​หนึ่ง​ของ​เขา​ว่า: จง​ไป​รวบรวม​คนใช้​ที่​เหลือขอ​ง​เรา, และ​นำ​กำลังทั้งหมด​ของ​บ้าน​เรา​ไป, ซึ่ง​คือ​นักรบ​ของ​เรา, คน​หนุ่ม​ของ​เรา, และ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​อยู่​ใน​วัย​กลางคน​ด้วย​ใน​บรรดา​คนใช้​ทั้งหมด​ของ​เรา, ผู้​เป็น​กำลัง​ของ​บ้าน​เรา, เว้น​ไว้​เฉพาะ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​เรา​กำหนด​ให้​ยัง​อยู่​ต่อ​ไป;
  ๕๖ และ​เจ้า​จง​ไป​ยัง​ที่ดิน​แห่ง​สวน​องุ่น​ของ​เรา​ทันที, และ​กู้​คืน​สวน​องุ่น​ของ​เรา; เพราะ​มัน​เป็น​ของ​เรา; เรา​ซื้อ​มา​ด้วย​เงินตรา.
  ๕๗ ฉะนั้น, เจ้า​จง​เข้าไป​ยัง​ที่ดิน​ของ​เรา​ทันที; พัง​กำแพง​ของ​ศัตรู​เรา; ทำลาย​หอ​สูง​ของ​พวก​เขา, และ​ทำให้​ยาม​ของ​พวก​เขา​กระจัดกระจาย.
  ๕๘ และ​ตราบเท่า​ที่​พวก​เขา​รวม​ตัว​กัน​ต่อสู้​เจ้า, จงแก้แค้น​ศัตรู​ของ​เรา​ให้​เรา, เพื่อ​ว่า​ใน​ไม่​ช้า​เรา​จะ​มา​พร้อม​กับ​พวก​ที่​เหลือขอ​ง​บ้าน​เรา​และ​ครอบครอง​แผ่นดิน.
  ๕๙ และ​คนใช้​กล่าว​แก่​นาย​ของ​เขา​ว่า: เมื่อ​ไร​เล่า​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​เกิด​ขึ้น ?
  ๖๐ และ​เขา​กล่าว​แก่​คนใช้​ของ​เขา​ว่า: เมื่อ​เรา​ประสงค์; เจ้า​จง​ไป​ทันที, และ​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​ไม่​ว่า​อะไร​ก็ตาม​ที่​เรา​บัญชา​เจ้า;
  ๖๑ และ​นี่​จะ​เป็น​ตรา​และ​พร​ของ​เรา​ไว้​บน​เจ้า—ผู้​พิทักษ์​ที่​ซื่อสัตย์​และ​มีปัญญา​ท่ามกลาง​บ้าน​เรา, ผู้ปกครอง​ใน​อาณาจักร​ของ​เรา.
  ๖๒ และ​คนใช้​ของ​เขา​ออก​ไป​ทันที, และ​ทำ​สิ่ง​ทั้งปวง​ไม่​ว่า​อะไร​ก็ตาม​ที่​นาย​บัญชา​เขา; และหลังจาก​นั้น​หลาย​วัน​สิ่ง​ทั้งปวง​ก็​เกิดสัมฤทธิผล.
  ๖๓ อนึ่ง, ตาม​จริง​แล้ว​เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, เรา​จะ​แสดง​ปรีชา​ญาณ​ใน​เรา​แก่​เจ้า​เกี่ยว​กับ​หน่วย​ทั้งปวง​ของ​ศาสนจักร, ตราบเท่า​ที่​พวก​เขา​เต็มใจ​รับ​การนำ​ทางใน​วิธี​ที่​ถูก​ต้อง​และ​สมควร​เพื่อ​ความ​รอด​ของ​พวก​เขา—
  ๖๔ ว่า​งาน​แห่ง​การ​รวบรวม​วิ​สุทธิ​ชน​ของ​เรา​จะ​มี​ต่อ​ไป, ว่า​เรา​จะ​เสริม​สร้าง​พวก​เขา​สำหรับ​นาม​ของ​เรา​บน​สถาน​ที่ศักดิ์สิทธิ์; เพราะ​เวลา​แห่ง​การเก็บเกี่ยว​มา​ถึง​แล้ว, และ​คำขอ​ง​เรา​จำเป็น​ต้องเกิดสัมฤทธิผล.
  ๖๕ ฉะนั้น, เรา​ต้อง​รวบรวม​ผู้คน​ของ​เรา, ตาม​คำ​อุปมา​เรื่อง​ข้าว​สาลี​และข้าวละมาน, เพื่อ​เรา​จะ​เก็บ​รักษา​ข้าว​สาลี​ไว้​ใน​ยุ้ง​เพื่อ​มี​ชีวิตนิรันดร์, และ​สวม​ด้วย​มงกุฎ​รัศมี​ภาพ​ซีเลสเชียล, เมื่อ​เรา​จะ​มา​ใน​อาณาจักร​ของ​พระ​บิดา​แห่ง​เรา​เพื่อ​รางวัล​มนุษย์​ทุก​คน​ตาม​ที่​งาน​ของ​เขา​จะ​เป็น;
  ๖๖ ขณะ​ที่​ข้าวละมาน​จะ​ถูก​มัด​ไว้​เป็น​ฟ่อน​ๆ, และ​สาย​รัด​ของ​มัน​ถูก​ตรึง​ไว้​แน่นหนา, เพื่อ​มัน​จะ​ถูก​เพลิง​ที่​ไม่​รู้​ดับ​เผาผลาญ.
  ๖๗ ฉะนั้น, บัญญัติ​ข้อ​หนึ่ง​เรา​ให้​แก่​หน่วย​ทั้งปวง​ของ​ศาสนจักร, ว่า​พวก​เขา​จะ​รวม​กัน​ต่อ​ไป​มา​สู่​สถาน​ที่​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ไว้.
  ๖๘ กระนั้น​ก็ตาม, ดัง​ที่​เรา​กล่าว​แก่​เจ้า​ใน​บัญญัติ​ข้อ​ก่อน, อย่า​ให้การรวม​ของ​เจ้า​เป็น​ไป​อย่าง​เร่งรีบ, หรือ​โดย​การ​หนี; แต่​ให้​สิ่ง​ทั้งปวง​เตรียม​ไว้​ก่อน​หน้า​เจ้า.
  ๖๙ และ​เพื่อให้​สิ่ง​ทั้งปวง​เตรียม​ไว้​ก่อน​หน้า​เจ้า, จง​ยึดถือ​บัญญัติ​ซึ่ง​เรา​ให้​ไว้​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​เหล่า​นี้—
  ๗๐ ซึ่ง​กล่าว, หรือ​สอน, ให้ซื้อ​ที่ดิน​ทั้งหมด​ด้วย​เงินตรา, ซึ่ง​จะ​ซื้อ​ได้​จาก​เงินตรา, ใน​ภูมิภาค​โดย​รอบ​แผ่นดิน​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ให้​เป็น​แผ่นดิน​แห่ง​ไซ​อัน, เพื่อ​การ​เริ่ม​ต้น​ของ​การ​รวม​วิ​สุทธิ​ชน​ของ​เรา;
  ๗๑ ที่ดิน​ทั้งหมด ซึ่ง​จะ​ซื้อ​ได้​ใน​เทศ​มณฑล​แจ๊คสัน, และ​เทศ​มณฑล​ต่างๆ โดย​รอบ, และ​ปล่อย​ที่​เหลือ​ไว้​ใน​มือ​เรา.
  ๗๒ บัดนี้, ตาม​จริง​แล้ว​เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, ให้​หน่วย​ทั้งปวง​ของ​ศาสนจักร​รวบรวม​เงินตรา​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา; ให้​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เมื่อ​ถึง​เวลา, แต่​มิ​ใช่​อย่างเร่งรีบ; และ​พึง​ถือ​ปฏิบัติ​ที่​จะ​มี​สิ่ง​ทั้งปวง​เตรียม​ไว้​ก่อน​หน้า​เจ้า.
  ๗๓ และ​ให้​กำหนด​ชาย​ที่​น่าย​ก​ย่อง, แม้​คน​มี​ปัญญา, และ​ส่ง​พวก​เขา​ไป​ซื้อ​ที่ดิน​เหล่า​นี้.
  ๗๔ และ​หน่วย​ต่างๆ ของ​ศาสนจักร​ใน​ดิน​แดน​ทาง​ตะวันออก, เมื่อ​หน่วย​ดัง​กล่าว​ได้​รับ​การ​เสริม​สร้าง, หาก​พวก​เขา​จะ​สดับ​ฟัง​คำ​แนะนำ​นี้​พวก​เขา​จะ​ซื้อ​ที่ดิน​และ​มา​รวม​กัน​บน​นั้น; และ​ใน​วิธี​นี้​พวก​เขา​จะ​สถาปนา​ไซ​อัน​ได้.
  ๗๕ แม้​บัดนี้ มี​เพียงพอ​อยู่​แล้ว​ที่​สะสม​ไว้, แท้จริง​แล้ว, แม้​มากมาย​เหลือล้น, ที่​จะ​ไถ่​ไซ​อัน, และ​สถาปนา​แผ่นดิน​ที่​รกร้าง​ของ​นาง, ที่​จะ​ไม่​ถูก​โค่น​ลง​อีก, หาก​หน่วย​ต่างๆ ของ​ศาสนจักร, ที่​เรียก​ตน​เอง​ตาม​นาม​ของ​เรา, เต็มใจ​สดับ​ฟัง​เสียง​ของ​เรา.
  ๗๖ และ​เรา​กล่าว​แก่​เจ้า​อีก​ครั้ง, คน​เหล่า​นั้น​ที่​กระจัดกระจาย​โดย​ศัตรู​พวก​เขา, เป็นความ​ประสงค์​ของ​เรา​ที่​พวก​เขา​จะ​ร้องขอ​ต่อ​ไป​ให้​มี​การ​ชดใช้, และ​การ​ไถ่, โดย​มือ​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่​ได้​รับ​แต่งตั้ง​เป็น​ผู้​ปกครอง​และ​อยู่​ใน​สิทธิ​อำนาจ​เหนือ​เจ้า—
  ๗๗ ตาม​กฎ​และรัฐธรรมนูญ​ของ​ผู้คน, ซึ่ง​เรา​ยอม​ให้​สถาปนา, และ​ควร​ธำรง​รักษา​ไว้​เพื่อสิทธิ​และ​การ​คุ้มครอง​เนื้อ​หนัง​ทั้งปวง, ตาม​หลัก​ธรรม​อัน​เที่ยงธรรม​และ​ศักดิ์สิทธิ์;
  ๗๘ เพื่อ​มนุษย์​ทุก​คน​จะ​กระทำ​ใน​หลัก​คำ​สอน​และ​หลัก​ธรรม​เกี่ยว​กับ​อนาคต, ตาม​สิทธิ์เสรี​ทาง​ศีลธรรม​ซึ่ง​เรา​ให้​แก่​เขา, เพื่อ​มนุษย์​ทุก​คน​จะรับผิดชอบ​บาป​ของ​เขา​เอง​ใน​วัน​แห่ง​การพิพากษา.
  ๗๙ ฉะนั้น, จึง​ไม่​ถูก​ต้อง​ที่​มนุษย์​คน​ใด​จะ​อยู่​ใน​ความ​เป็น​ทาส​แก่​กัน.
  ๘๐ และ​เพื่อ​จุด​มุ่งหมาย​นี้ เรา​จึง​สถาปนารัฐธรรมนูญ​ของ​แผ่นดิน​นี้, โดย​มือ​ของ​คน​มี​ปัญญา​ผู้​ที่​เรา​ยก​ขึ้น​เพื่อ​จุด​มุ่งหมาย​นี้​เอง, และ​ไถ่​แผ่นดิน​โดย​การนองเลือด.
  ๘๑ บัดนี้, เรา​จะ​เปรียบ​ลูก​หลาน​ของ​ไซ​อัน​กับ​อะไร​เล่า ? เรา​จะ​เปรียบ​พวก​เขา​กับ​คำอุปมา​เรื่อง​ผู้หญิง และ​ผู้​พิพากษา​อธรรม, เพราะ​มนุษย์​ควร​สวดอ้อนวอน​เสมอ​และ​ไม่​ท้อถอย, ซึ่ง​กล่าว​ว่า—
  ๘๒ ใน​เมือง​หนึ่ง​มี​ผู้​พิพากษา​คน​หนึ่งซึ่ง​หา​เกรง​กลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่, ทั้ง​ไม่​เห็นแก่​มนุษย์.
  ๘๓ และ​มี​หญิง​หม้าย​คน​หนึ่ง​ใน​เมือง​นั้น, และ​นาง​มา​หา​เขา, โดย​กล่าว​ว่า: โปรด​แก้แค้น​ปฏิปักษ์​ของ​ข้าพเจ้า​ให้​ข้าพเจ้า​เถิด.
  ๘๔ และ​เขา​ไม่​ยอม​ทำ​ชั่ว​ระยะ​เวลา​หนึ่ง, แต่​ต่อ​มา​เขา​กล่าว​ใน​ใจ​ว่า: แม้​ว่า​ข้าพเจ้า​หา​เกรง​กลัว​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่, หรือ​ไม่​เห็นแก่​มนุษย์, แต่​เพราะ​หญิง​หม้าย​ผู้​นี้​รบกวน​ข้าพเจ้า ข้าพเจ้า​จะ​แก้แค้น​ให้​นาง, เกลือก​โดย​การ​ที่​นาง​มา​ตลอด​เวลา นาง​จะ​ทำให้​ข้าพเจ้า​ระอา​ใจ.
  ๘๕ ดังนี้​เรา​จะ​เปรียบ​ลูก​หลาน​ของ​ไซ​อัน.
  ๘๖ ให้​พวก​เขา​ร้องขอ​แทบ​เท้า​ของ​ผู้​พิพากษา;
  ๘๗ และ​หาก​เขา​หา​ใส่ใจ​พวก​เขา​ไม่, ก็​ให้​พวก​เขา​ร้องขอ​แทบ​เท้า​ผู้​ปกครอง​รัฐ;
  ๘๘ และ​หาก​ผู้​ปกครอง​รัฐ​หา​ใส่ใจ​พวก​เขา​ไม่, ก็​ให้​พวก​เขา​ร้องขอ​แทบ​เท้า​ประธานาธิบดี;
  ๘๙ และ​หาก​ประธานาธิบดี​หา​ใส่ใจ​พวก​เขา​ไม่, เมื่อ​เป็น​ดังนั้น​พระเจ้า​จะ​ทรง​ลุก​ขึ้น​และ​เสด็จ​ออก​จาก​ที่ซ่อน​ของ​พระองค์, และ​ใน​ความ​เกรี้ยว​โกรธ​ของ​พระองค์​ทรง​ก่อ​ทุกข์​แก่​ประชาชาติ;
  ๙๐ และ​ใน​ความ​ขุ่นเคือง​พระทัย​ยิ่ง​ของ​พระองค์, และ​ใน​ความ​กริ้ว​อัน​รุนแรง​ของ​พระองค์, ใน​เวลา​ของ​พระองค์, จะ​ทรง​ตัดขาด​ผู้พิทักษ์​เหล่า​นั้น​ที่​ชั่ว​ร้าย, ไม่​ซื่อสัตย์, และ​ไม่​เที่ยงธรรม, และ​กำหนด​ส่วน​ที่​จะ​ให้​แก่​พวก​เขา​ใน​บรรดา​คน​หน้า​ซื่อ​ใจ​คด, และ​คน​ที่​ไม่เชื่อ;
  ๙๑ แม้​ใน​ความ​มืด​ภายนอก, ที่​ซึ่ง​มี​การร้องไห้, และ​พิลาป​รำพัน, และ​การ​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน.
  ๙๒ ฉะนั้น, เจ้า​จง​สวด​อ้อนวอน, เพื่อ​หู​พวก​เขา​จะ​เปิด​ฟัง​เสียง​ร้องขอ​ง​เจ้า, เพื่อ​เรา​จะเมตตา​พวก​เขา, เพื่อ​สิ่ง​เหล่า​นี้​จะ​ไม่​มา​ถึง​พวก​เขา.
  ๙๓ สิ่ง​ใด​ที่​เรา​กล่าว​แก่​เจ้า​จำเป็น​ต้อง​เกิด, เพื่อ​มนุษย์​ทั้งปวง​จะ​อยู่​โดย​ตก​อยู่​ใน​สภาพ​ที่​ไม่​มีข้ออ้าง;
  ๙๔ เพื่อ​คน​มี​ปัญญา​และ​ผู้​ปกครอง​จะ​ได้ยิน​และ​รู้จัก​สิ่ง​ที่​พวก​เขา​ไม่​เคยเข้าใจ;
  ๙๕ เพื่อ​เรา​จะ​เริ่ม​ทำให้​เกิด​การก​ระ​ทำ​ของ​เรา, การก​ระ​ทำ​ที่แปลก​ของ​เรา, และ​ทำ​งาน​ของ​เรา, งาน​ที่​แปลก​ของ​เรา, เพื่อ​มนุษย์​จะ​เล็งเห็น​ความ​แตก​ต่าง​ระหว่าง​คน​ชอบธรรม​กับ​คน​ชั่ว​ร้าย, พระผู้เป็นเจ้า​ของ​เจ้า​ตรัส.
  ๙๖ และ​อนึ่ง, เรา​กล่าว​แก่​เจ้า, เป็นการ​ตรงกันข้าม​กับ​บัญญัติ​ของ​เรา และ​ความ​ประสงค์​ของ​เรา​ที่​ผู้​รับ​ใช้​ของ​เรา ซิ​ดนีย์ กิลเบิร์ต​จะ​ขายคลัง​ของ​เรา, ซึ่ง​เรา​กำหนด​ไว้​ให้​ผู้คน​ของ​เรา, ให้​อยู่​ใน​มือ​ศัตรู​ของ​เรา.
  ๙๗ อย่า​ให้​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ไว้​มี​มลทิน​ไป​โดย​ศัตรู​ของ​เรา, โดย​การ​ยินยอม​ของ​คน​เหล่า​นั้น​ที่เรียก​ตน​เอง​ตาม​นาม​ของ​เรา;
  ๙๘ เพราะ​นี่​คือ​บาป​ที่​สาหัส​และ​รุนแรง​ต่อ​เรา​มาก, และ​ต่อ​ผู้คน​ของ​เรา, อัน​เนื่อง​มา​จาก​สิ่ง​เหล่า​นั้น ซึ่ง​เรา​ประกาศิต​ไว้​และ​ซึ่ง​จะ​เกิด​กับ​ประชาชาติ​ต่างๆ ใน​ไม่​ช้า.
  ๙๙ ฉะนั้น, จึง​เป็นความ​ประสงค์​ของ​เรา​ที่​ผู้คน​ของ​เรา​จะ​อ้าง​สิทธิ์, และ​ถือสิทธิ์​กับ​สิ่ง​ซึ่ง​เรา​กำหนด​ให้​พวก​เขา, แม้​พวก​เขา​จะ​ไม่​ได้​รับ​อนุญาต​ให้​พำนัก​บน​นั้น.
  ๑๐๐ กระนั้น​ก็ตาม, เรา​ยัง​ไม่​กล่าว​ว่า​พวก​เขา​จะ​ไม่​พำนัก​บน​นั้น; เพราะ​ตราบเท่า​ที่​พวก​เขา​นำ​ผล​และ​งาน​อัน​สม​กับ​อาณาจักร​แห่ง​เรา​ออก​มา​พวก​เขา​จะ​พำนัก​บน​นั้น.
  ๑๐๑ พวก​เขา​จะ​สร้าง, และ​อีก​คน​หนึ่ง​จะ​ไม่​ได้​สืบทอด​สิ่ง​นั้น​เป็น​มรดก; พวก​เขา​จะ​ปลูก​สวน​องุ่น, และ​พวก​เขา​จะ​กิน​ผล​ของ​มัน. แม้​เป็น​ดังนั้น. เอ​เมน.