พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​ฮีลามัน
บท​ที่ ๕
นีไฟกับ​ลี​ไฮอุทิศ​ตน​เพื่อ​การ​สั่งสอน—ชื่อ​ของ​พวก​ท่าน​พา​ให้​พวก​ท่าน​ดำเนิน​ชีวิต​ตาม​แบบ​บรรพ​ชน​ของ​ท่าน—พระ​คริสต์​ทรง​ไถ่​ผู้​ที่​กลับ​ใจ—นีไฟและ​ลี​ไฮพาผู้คน​มากมาย​เปลี่ยนใจ​เลื่อมใส​และ​ถูก​คุม​ขัง, และ​ไฟ​ล้อม​พวก​ท่าน​เป็น​วง—เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​บดบัง​เหนือ​คน​สาม​ร้อย​คน—แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน, และ​เสียง​หนึ่ง​บัญชา​ให้​มนุษย์​กลับ​ใจ—นีไฟและ​ลี​ไฮสนท​นา​กับ​เทพ, และ​ฝูง​ชน​ถูก​ล้อม​ไว้​ใน​วง​ไฟ. ประมาณ ๓๐ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ ใน​ปี​เดียวกัน​นี้, ดูเถิด, นีไฟ​มอบ​บัลลังก์​พิพากษา​ให้​ชาย​ผู้​หนึ่ง​ชื่อ​ซี​โซรัม.
  ๒ เพราะ​ดัง​ที่​กฎ​ของ​พวก​เขา​และ​ฝ่าย​ปกครอง​ของ​พวก​เขา​ได้​รับ​การ​สถาปนา​โดยเสียง​ของ​ผู้คน, และ​คน​ที่เลือก​ความ​ชั่ว​มี​จำนวน​มาก​กว่า​คน​ที่​เลือก​ความ​ดี, ดังนั้น​พวก​เขา​กำลัง​สุก​งอม​เพื่อ​ความ​พินาศ, เพราะ​กฎ​เสื่อม​แล้ว.
  ๓ แท้จริง​แล้ว, และ​นี่​ไม่​ใช่​ทั้งหมด; พวก​เขา​เป็น​คน​ดื้อ​รั้น, ถึงขนาด​ที่​พวก​เขา​จะ​รับ​การ​ปกครอง​โดย​กฎ​หรือ​ความ​ยุติธรรม​ไม่​ได้, เว้นแต่​เพื่อ​ความ​พินาศ​ของ​ตน.
  ๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​นีไฟก​ลับ​เหนื่อย​อ่อน​เพราะ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​พวก​เขา; และ​ท่านสละ​บัลลังก์​พิพากษา, และ​เลือก​การ​สั่งสอน​พระ​วจนะ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ตลอด​วัน​เวลา​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​ท่าน, และ​ลี​ไฮน้อง​ชาย​ท่าน, ก็​สั่งสอน​ตลอด​วัน​เวลา​ที่​เหลือ​อยู่​ของ​ท่าน​ด้วย;
  ๕ เพราะ​พวก​ท่าน​จำ​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ฮีลามัน​บิดา​ของ​พวก​ท่าน​พูด​ไว้​กับ​พวก​ท่าน. และ​นี่​คือ​ถ้อยคำ​ที่​ท่าน​พูด:
  ๖ ดูเถิด, ลูก​พ่อ, พ่อ​ปรารถนา​ให้​ลูก​จดจำ​ที่​จะ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า; และ​พ่อ​อยาก​ให้​ลูก​ประกาศ​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​ต่อ​ผู้คน. ดูเถิด, พ่อ​ตั้ง​ชื่อ​ลูก​ตาม​บิดามารดา​แรก​ของ​เรา​ผู้​ออก​มา​จาก​แผ่นดิน​แห่ง​เยรูซา​เล็ม; และ​การ​นี้​พ่อ​ทำ​ไป​เพื่อ​ว่า​เมื่อ​ลูก​นึกถึง​ชื่อ​ของ​ลูก ลูก​ก็​จะ​นึกถึง​พวก​ท่าน; และ​เมื่อ​ลูก​นึกถึง​พวก​ท่าน ลูก​จะ​นึกถึง​งาน​ของ​พวก​ท่าน; และ​เมื่อ​ลูก​นึกถึง​งาน​ของ​พวก​ท่าน​ลูก​จะ​รู้​ว่า​เรื่อง​นี้​มี​กล่าว​ไว้, และ​เขียน​ไว้​ด้วย, ว่า​งาน​ของ​พวก​ท่านประเสริฐ.
  ๗ ฉะนั้น, ลูก​พ่อ, พ่อ​อยาก​ให้​ลูก​ทำ​สิ่ง​ที่​ดี, เพื่อ​ลูก​จะ​เป็น​ที่​กล่าวขวัญ, และ​เขียน​ไว้​ด้วย, แม้​ดัง​ที่​พวก​ท่าน​เป็น​ที่​กล่าวขวัญ​และ​เขียน​ไว้.
  ๘ และ​บัดนี้​ลูก​พ่อ, ดูเถิด​พ่อ​ปรารถนา​อะไร​บาง​อย่าง​จาก​ลูก​อีก, ซึ่ง​ความ​ปรารถนา​คือ, ลูก​จะ​ไม่​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เพื่อ​ลูก​จะ​โอ้อวด, แต่ว่า​ลูก​จะ​ทำ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เพื่อ​สะสมทรัพย์สมบัติ​ใน​สวรรค์​เพื่อ​ตน, แท้จริง​แล้ว, ซึ่ง​เป็นนิรันดร์, และ​ซึ่ง​ไม่​หมด​ไป; แท้จริง​แล้ว, เพื่อ​ลูก​จะ​มี​ของ​ประทาน​อัน​มีค่า​แห่ง​ชีวิตนิรันดร์, ซึ่ง​เรา​มี​เหตุผล​ที่​จะ​คิด​ว่า​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​ได้​รับ​มา.
  ๙ โอ้​จง​จำ, จง​จำ​ไว้, ลูก​พ่อ, ถ้อยคำ​ซึ่ง​กษัตริย์​เบ็นจา​มิ​นก​ล่า​ว​แก่​ผู้คน​ของ​ท่าน; แท้จริง​แล้ว, จง​จำ​ไว้​ว่า​ไม่​มี​ทาง​หรือ​วิธี​อื่น​ใด​เลย​ที่​โดย​ทาง​นั้น​มนุษย์​จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ได้, นอกจาก​โดย​ทาง​พระ​โลหิต​ที่ชดใช้​ของ​พระ​เยซู​คริสต์, ผู้​จะ​เสด็จ​มา; แท้จริง​แล้ว, จง​จำ​ไว้​ว่า​พระองค์​จะ​เสด็จ​มา​เพื่อ​ไถ่โลก.
  ๑๐ และ​จง​จำถ้อยคำ​ซึ่ง​อ​มิ​ว​เล็คพูด​กับ​ซี​เอส​รอม, ใน​เมือง​แอ​มัน​ไนฮาห์ด้วย; เพราะ​ท่าน​กล่าว​แก่​เขา​ว่า​พระเจ้า​จะ​เสด็จ​มา​แน่นอน​เพื่อ​ไถ่​ผู้คน​ของ​พระองค์, แต่ว่า​พระองค์​จะ​ไม่​เสด็จ​มา​เพื่อ​ไถ่​พวก​เขา​ใน​บาป​ของ​พวก​เขา, แต่​ทรง​ไถ่​พวก​เขา​จาก​บาป​ของ​พวก​เขา.
  ๑๑ และ​พระองค์​ทรง​มี​พลัง​ซึ่ง​ได้​รับ​จาก​พระ​บิดา​เพื่อ​ไถ่​พวก​เขา​จาก​บาป​ของ​พวก​เขา​เพราะ​การก​ลับ​ใจ; ฉะนั้น​พระองค์​จึง​ทรงส่ง​เทพ​ของ​พระองค์​มา​ประกาศ​ข่าว​เกี่ยว​กับ​เงื่อนไข​ของ​การก​ลับ​ใจ, ซึ่ง​นำ​ไป​สู่​เด​ชานุ​ภาพ​ของ​พระ​ผู้​ไถ่, ไป​สู่​ความ​รอด​ของ​จิต​วิญญาณ​พวก​เขา.
  ๑๒ และ​บัดนี้, ลูก​พ่อ, จง​จำ, จง​จำ​ไว้​ว่า​บนศิลา​ของ​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​เรา, ผู้ทรง​เป็น​พระ​คริสต์, พระ​บุตร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, ที่​ลูก​ต้อง​สร้างรากฐาน​ของ​ลูก; เพื่อ​เมื่อ​มาร​จะ​ส่ง​ลม​อัน​มี​กำลัง​แรง​ของ​เขา​มา, แท้จริง​แล้ว, ลูก​ศร​ของ​เขา​ใน​ลม​หมุน, แท้จริง​แล้ว, เมื่อ​ลูกเห็บ​ของ​เขา​และพายุ​อัน​มี​กำลัง​แรง​ของ​เขา​ทั้งหมด​จะ​กระหน่ำ​มาบ​น​ลูก, มัน​จะ​ไม่​มี​พลัง​เหนือ​ลูก​เพื่อ​ลาก​เอา​ลูก​ลง​ไป​สู่​ห้วง​แห่ง​ความ​เศร้าหมอง​และ​วิบัติ​อัน​หา​ได้​สิ้นสุด​ไม่, เพราะ​ศิลา​ซึ่ง​บน​นั้น​ลูก​ได้​รับ​การ​สร้าง​ขึ้น, ซึ่ง​เป็น​รากฐาน​อัน​แน่นอน, รากฐาน​ซึ่ง​หาก​มนุษย์​จะ​สร้าง​บน​นั้น​แล้ว​พวก​เขา​จะ​ตก​ไม่​ได้.
  ๑๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​นี่​เป็น​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ฮีลามันสอน​บุตร​ของ​ท่าน; แท้จริง​แล้ว, ท่าน​สอน​บุตร​ของ​ท่าน​หลาย​เรื่อง​ซึ่ง​ไม่​มี​เขียน​ไว้, และ​หลาย​เรื่อง​ซึ่ง​มี​เขียน​ไว้​ด้วย.
  ๑๔ และ​คน​ทั้ง​สอง​จดจำ​ถ้อยคำ​ของ​ท่าน; และ​ฉะนั้น​คน​ทั้ง​สอง​จึง​ออก​เดินทาง, โดย​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, เพื่อ​จะ​สอน​พระ​วจนะ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ใน​บรรดา​ผู้คน​ของ​นีไฟทั้ง​หมด, โดย​เริ่ม​ที่​เมือง​อุดม​มั่งคั่ง;
  ๑๕ และ​จาก​ที่​นั้น​ต่อ​ไป​ยัง​เมือง​แห่งกิด; และ​จาก​เมือง​แห่ง​กิดไป​เมือง​แห่ง​มิ​วเล็ค;
  ๑๖ และ​แม้​จาก​เมือง​หนึ่ง​ไป​อีก​เมือง​หนึ่ง, จน​พวก​ท่าน​ออก​ไป​ใน​บรรดา​ผู้คน​ของ​นีไฟทั้ง​หมด​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​ทาง​ใต้; และ​จาก​นั้น​เข้าไป​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​เซรา​เฮ็มลา, ใน​บรรดา​ชาวเล​มัน.
  ๑๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​ท่าน​สั่งสอน​ด้วย​พลัง​อัน​ยิ่ง​ใหญ่, ถึงขนาด​ที่​ทำให้​ผู้แตกแยก​จาก​ชาว​นีไฟเป็น​อัน​มาก​ต้อง​จำนน, ถึงขนาด​ที่​พวก​เขา​ออก​มา​และ​สารภาพ​บาป​ของ​ตน​และ​รับ​บัพ​ติ​ศ​มา​สู่​การก​ลับ​ใจ, และ​กลับ​ไป​หา​ชาว​นีไฟใน​ทันที​เพื่อ​พยายาม​แก้ไข​ความ​ผิด​ที่​พวก​เขา​กระทำ​ต่อ​คน​เหล่า​นั้น.
  ๑๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ นีไฟกับ​ลี​ไฮสั่ง​สอน​ชาวเล​มัน​ด้วย​พลัง​อำนาจ​และ​สิทธิ​อำนาจ​ยิ่ง​ใหญ่​เช่น​นั้น, เพราะ​พวก​ท่าน​มี​พลัง​อำนาจ​และ​สิทธิ​อำนาจ​ที่​ประทาน​ให้​แก่​พวก​ท่าน​เพื่อ​พวก​ท่าน​จะพูด, และ​พวก​ท่าน​มี​เรื่อง​ที่​ประทาน​ให้​แก่​พวก​ท่าน​ด้วยว่า​ควร​พูด​อะไร—
  ๑๙ ฉะนั้น​พวก​ท่าน​พูด​โดย​ยัง​ความ​ฉงน​ยิ่ง​นัก​แก่​ชาวเล​มัน, จน​ทำให้​พวก​เขาเชื่อ, ถึงขนาด​ที่​มี​ชาวเล​มัน​แปด​พัน​คน​ซึ่ง​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​เซรา​เฮ็มลา​และ​โดย​รอบ​รับ​บัพ​ติ​ศ​มา​สู่​การก​ลับ​ใจ, และ​ตระหนัก​ถึง​ความ​ชั่ว​ร้าย​ของ​ประเพณี​บรรพบุรุษ​ของ​พวก​เขา.
  ๒๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​นีไฟกับ​ลี​ไฮออก​จาก​ที่​นั่น​ไป​ยัง​แผ่นดิน​แห่งนีไฟ.
  ๒๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​ท่าน​ถูก​กองทัพ​ชาวเล​มัน​จับ​โยน​เข้าเรือนจำ; แท้จริง​แล้ว, แม้​เป็น​เรือนจำ​เดียวกัน​กับ​ที่​แอ​มัน​และ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​ถูก​ผู้​รับ​ใช้​ของ​ลิ​มไฮกักขัง.
  ๒๒ และ​หลังจาก​ที่​พวก​ท่าน​ถูก​จับ​เข้า​เรือนจำ​แล้ว​หลาย​วัน​โดย​ไม่​มี​อาหาร, ดูเถิด, คน​เหล่า​นั้น​เข้าไป​ใน​เรือนจำ​เพื่อ​จับ​พวก​ท่าน​ไป​สังหาร​เสีย.
  ๒๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​นีไฟกับ​ลี​ไฮถูก​ล้อม​ไว้​ราวกับ​ด้วยไฟ, แม้​ถึงขนาด​ที่​คน​เหล่า​นั้น​ไม่​กล้า​จับ​พวก​ท่าน​เพราะ​กลัว​ว่า​ตน​จะ​ไหม้. กระนั้น​ก็ตาม, นีไฟกับ​ลี​ไฮมิได้​ไหม้; และ​พวก​ท่าน​เหมือน​กำลัง​ยืน​อยู่​ท่ามกลาง​ไฟ​และ​มิได้​ไหม้.
  ๒๔ และ​เมื่อ​พวก​ท่าน​เห็น​ว่า​เสา​เพลิง ล้อม​พวก​ท่าน​ไว้, และ​เห็น​ว่า​มัน​มิได้​ไหม้​พวก​ท่าน, พวก​ท่าน​มี​ขวัญ​กำลังใจ.
  ๒๕ เพราะ​พวก​ท่าน​เห็น​ว่า​ชาวเล​มัน​ไม่​กล้า​จับ​พวก​ท่าน; ทั้ง​ไม่​กล้า​เข้า​มา​ใกล้​พวก​ท่าน, แต่​ยืน​อยู่​ราวกับ​พวก​เขา​ถูก​ทำให้​เป็น​ใบ้​ด้วย​ความ​พิศวง.
  ๒๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​นีไฟกับ​ลี​ไฮยืน​ขึ้น​พูด​กับ​พวก​นั้น, มีค​วาม​ว่า: อย่า​กลัว​เลย, เพราะ​ดูเถิด, พระผู้เป็นเจ้า​นั่นเอง​ที่​ทรง​แสดง​สิ่ง​อัศจรรย์​นี้​แก่​ท่าน, ซึ่ง​ใน​การ​แสดง​แก่​ท่าน​นี้​เพื่อให้​ท่าน​เห็น​ว่า​จะ​จับ​เรา​ไป​สังหาร​ไม่​ได้.
  ๒๗ และ​ดูเถิด, เมื่อ​พวก​ท่าน​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้, แผ่นดิน​ก็​สั่น​สะเทือน​อย่าง​ยิ่ง, และ​กำแพง​เรือนจำ​ได้​สั่น​สะเทือน​ราวกับ​ว่า​จะ​พัง​ทลาย​ลง​สู่​พื้น​ดิน; แต่​ดูเถิด, มัน​ไม่​ได้​พัง. และ​ดูเถิด, คน​ที่​อยู่​ใน​เรือนจำ​เป็น​ชาวเล​มัน​กับ​ชาว​นีไฟผู้ที่​แตกแยก​มา.
  ๒๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขา​ถูก​บดบัง​ด้วย​เมฆ​แห่ง​ความมืด, และ​ความ​กลัว​อัน​น่า​พรั่นพรึง​อย่าง​รุนแรง​มา​สู่​พวก​เขา.
  ๒๙ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​มีเสียง ดัง​ขึ้น​ราวกับ​ว่า​อยู่​เหนือ​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด, กล่าว​ว่า: เจ้า​จง​กลับ​ใจ, เจ้า​จง​กลับ​ใจ, และ​อย่า​พยายาม​ทำลาย​ผู้​รับ​ใช้​ของ​เรา​อีก​ต่อ​ไป​ผู้​ซึ่ง​เรา​ส่ง​มายัง​เจ้า​เพื่อ​ประกาศ​ข่าว​ประเสริฐ.
  ๓๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​เสียง​นี้, และ​เห็น​ว่า​ไม่​ใช่​เสียง​ฟ้าร้อง, ทั้ง​มิ​ใช่​เสียง​ดัง​กึกก้อง, แต่​ดูเถิด, มัน​เป็น​เสียงสงบ​แห่ง​ความ​นุ่มนวล​อย่าง​สมบูรณ์, ราวกับ​ว่าเป็น​เสียง​กระซิบ, และ​เสียง​นั้น​เสียด​แทง​แม้​จนถึง​จิต​วิญญาณ​ทีเดียว—
  ๓๑ และ​ทั้งที่​เสียง​นั้น​นุ่มนวล, ดูเถิด​แผ่นดิน​ยัง​สั่น​สะเทือน​อย่าง​ยิ่ง, และ​กำแพง​เรือนจำ​สั่น​อีก, ราวกับ​ว่า​กำลัง​จะ​พัง​ทลาย​ลง​สู่​พื้น​ดิน; และ​ดูเถิด​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด, ซึ่ง​บดบัง​เหนือ​พวก​เขา, หา​ได้​กระจาย​ไป​ไม่—
  ๓๒ และ​ดูเถิด​เสียง​ดัง​ขึ้น​มา​อีก, กล่าว​ว่า: เจ้า​จง​กลับ​ใจ, เจ้า​จง​กลับ​ใจ, เพราะ​อาณาจักร​แห่ง​สวรรค์​อยู่​แค่​เอื้อม; และ​อย่า​พยายาม​ทำลาย​ผู้​รับ​ใช้​ของ​เรา​อีก​ต่อ​ไป. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน​อีก, และ​กำแพง​สั่น.
  ๓๓ และ​เสียง​ดัง​มา​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สาม​ด้วย, และ​กล่าว​ถ้อยคำ​อัน​น่า​อัศจรรย์​แก่​พวก​เขา​ซึ่ง​มนุษย์​เอื้อน​เอ่ย​มิได้; และ​กำแพง​สั่น​อีก, และ​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน​ราวกับ​ว่า​กำลัง​จะ​แยก​ออก​จาก​กัน.
  ๓๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ชาวเล​มัน​หลบ​หนี​ไป​ไม่​ได้​เพราะ​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​ซึ่ง​บดบัง​เหนือ​พวก​เขา; แท้จริง​แล้ว, และ​พวก​เขา​เคลื่อนไหว​ไม่​ได้​ด้วย​เพราะ​ความ​กลัว​ซึ่ง​มา​สู่​พวก​เขา.
  ๓๕ บัดนี้​มีค​น​ผู้​หนึ่ง​ใน​บรรดา​พวก​เขา​ซึ่ง​เป็น​ชาว​นีไฟโดยกำเนิด, ซึ่ง​ครั้ง​หนึ่ง​เป็น​ของ​ศาสนจักร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​แต่​ได้​แตกแยก​ออก​ไป​จาก​คน​เหล่า​นั้น.
  ๓๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เขา​หัน​กลับ​ไป, และ​ดูเถิด, เขา​เห็น​หน้า​ของ​นีไฟกับ​ลี​ไฮผ่าน​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด; และ​ดูเถิด, ดวง​หน้า​นั้นสว่าง​ยิ่ง, แม้​ดัง​หน้า​ของ​เทพ. และ​เขา​เห็น​ว่า​พวก​ท่าน​มอง​ขึ้น​ไป​บน​ฟ้า​สวรรค์; และ​พวก​ท่าน​อยู่​ใน​ลักษณะ​ราวกับ​กำลัง​พูด​คุย​หรือ​กำลัง​เปล่ง​เสียง​พูด​กับ​ผู้​หนึ่ง​ผู้​ใด​ที่​พวก​ท่าน​มอง​เห็น.
  ๓๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ชาย​ผู้​นี้​ร้อง​เรียก​ฝูง​ชน, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ได้​หัน​มา​ดู. และ​ดูเถิด, มี​พลัง​ประทาน​ให้​คน​เหล่า​นั้น​จน​พวก​เขา​หัน​มา​ดู; และ​พวก​เขา​เห็น​หน้า​ของ​นีไฟกับ​ลีไฮ.
  ๓๘ และ​พวก​เขา​พูด​กับ​ชาย​นั้น​ว่า: ดูเถิด, ทั้งหมด​นี้​หมายความ​ว่า​อย่างไร, และ​คน​ที่​ชาย​เหล่า​นั้น​สนทนา​อยู่​ด้วย​นี้​เป็น​ใคร ?
  ๓๙ บัดนี้​ชาย​คน​นั้น​ชื่อ​อ​มิ​นา​แด​บ. และ​อ​มิ​นา​แด​บก​ล่า​ว​แก่​พวก​เขา​ว่า: คน​ทั้ง​สอง​สนทนา​กับ​เหล่า​เทพ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๔๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ชาวเล​มัน​กล่าว​แก่​เขา​ว่า: เรา​จะ​ทำ​อย่างไร เพื่อ​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​นี้​จะ​เลื่อน​ออก​ไป​จาก​การ​บดบัง​เรา ?
  ๔๑ และ​อ​มิ​นา​แด​บก​ล่า​ว​แก่​พวก​เขา​ว่า: ท่าน​ต้อง​กลับใจ, และ​วิงวอน​ต่อ​เสียง​นั้น, แม้​จนกระทั่ง​ท่าน​จะ​มีศรัทธา​ใน​พระ​คริสต์, ซึ่ง​แอลมา, และ​อ​มิ​วเล็ค, และ​ซี​เอส​รอม​สอน​ท่าน​ไว้​เกี่ยว​กับ​พระองค์; และ​เมื่อ​ท่าน​จะ​ทำ​ดังนี้, เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​จะ​เคลื่อน​ไป​จาก​การ​บดบัง​ท่าน.
  ๔๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขา​ทั้งหมด​เริ่ม​วิงวอน​ต่อ​เสียง​ของ​ผู้​ที่​ทำให้​แผ่นดิน​สั่น​สะเทือน; แท้จริง​แล้ว, พวก​เขา​วิงวอน​แม้​จน​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​กระจาย​ไป.
  ๔๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​พวก​เขา​กวาด​สายตา​ดู, และ​เห็น​ว่า​เมฆ​แห่ง​ความ​มืด​กระจาย​ไป​จาก​การ​บดบัง​พวก​เขา​แล้ว, ดูเถิด, พวก​เขา​เห็น​ว่า​เสา​เพลิง​ล้อม พวก​เขา​ไว้, แท้จริง​แล้ว​ทุก​คน.
  ๔๔ และ​นีไฟกับ​ลี​ไฮอยู่​ท่ามกลาง​พวก​เขา; แท้จริง​แล้ว, พวก​เขา​ถูก​ล้อม​ไว้; แท้จริง​แล้ว, ราวกับ​ว่า​อยู่​ท่ามกลาง​เปลว​ไฟ, กระนั้น​มัน​ก็​ไม่​ได้​ทำ​อันตราย​พวก​เขา, ทั้ง​ไม่​ได้​ลาม​ติด​กำแพง​เรือนจำ; และ​พวก​ท่าน​เปี่ยม​ด้วยปีติ​นั้น​ซึ่ง​สุด​จะ​พรรณนา​และ​เปี่ยม​ด้วย​ความ​ยินดี.
  ๔๕ และ​ดูเถิด, พระ​วิญญาณศักดิ์สิทธิ์​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​เสด็จ​ลง​มา​จาก​สวรรค์, และ​ทรง​เข้า​สู่​ใจ​พวก​เขา, และ​พวก​เขา​ได้​รับ​การ​เติม​ให้​เต็ม​ราวกับ​ด้วย​ไฟ, และ​พวก​เขาพูด​ถ้อยคำ​อัน​น่า​อัศจรรย์​ออก​มา.
  ๔๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​มีเสียง​ดัง​มา​ถึง​พวก​เขา, แท้จริง​แล้ว, เสียง​อัน​น่า​ชื่นชม, ราวกับ​เป็น​เสียง​กระซิบ, กล่าว​ว่า:
  ๔๗ สันติ, สันติ​จง​มี​แก่​เจ้า, เพราะ​ศรัทธา​ของ​เจ้า​ใน​ผู้​ที่รัก​ยิ่ง​ของ​เรา, ผู้​ดำรง​อยู่​แล้ว​นับ​แต่​การ​วาง​รากฐาน​ของ​โลก.
  ๔๘ และ​บัดนี้, เมื่อ​พวก​เขา​ได้ยิน​ดังนี้​พวก​เขา​จึง​กวาด​สายตา​ขึ้น​ราวกับ​จะ​ดู​ว่า​เสียง​มา​จาก​ที่​ใด; และ​ดูเถิด, พวก​เขา​เห็น​ฟ้าสวรรค์​เปิด; และ​เทพ​ลง​มา​จาก​สวรรค์​และ​ปฏิบัติ​ต่อ​พวก​เขา.
  ๔๙ และ​มี​อยู่​ประมาณ​สาม​ร้อย​คน​ที่​เห็น​และ​ได้ยิน​เรื่อง​เหล่า​นี้; และ​พวก​เขา​ได้​รับคำ​สั่ง​ให้ออก​ไป​และ​ไม่​ให้​ประหลาด​ใจ, ทั้ง​ไม่​ให้​สงสัย.
  ๕๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขา​ออก​ไป, และ​ปฏิบัติ​ต่อ​ผู้คน, โดยที่​ประกาศ​เรื่อง​ทั้งหมด​ที่​พวก​เขา​ได้ยิน​และ​ได้​เห็น​มา​ตลอด​ทั่ว​ภาค​ต่าง ๆ โดย​รอบ, ถึงขนาด​ที่​ชาวเล​มัน​ส่วน​ใหญ่​เชื่อ​เรื่อง​เหล่า​นี้, เพราะ​ความ​สำคัญ​ยิ่ง​ของ​หลักฐาน​ที่​พวก​เขา​ได้​รับ​มา.
  ๕๑ และ​มาก​เท่า​ที่เชื่อ​ก็ได้​วาง​อาวุธ​สงคราม​ของ​ตน, และ​ความ​เกลียด​ชัง​ของ​ตน​และ​ประเพณี​บรรพบุรุษ​ของ​ตน​ด้วย.
  ๕๒ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขามอ​บ​ผืน​แผ่นดิน​ต่างๆ ซึ่ง​พวก​เขา​ครอบครอง​ให้​แก่​ชาวนีไฟ.