พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​โม​ไซยาห์
บท​ที่ ๑๘
แอ​ลมาสั่ง​สอน​อย่าง​ลับ ๆ—ท่าน​อธิบาย​พัน​ธ​สัญญา​แห่ง​บัพ​ติ​ศ​มา​และ​ให้​บัพ​ติ​ศ​มา​ที่​ผืน​น้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น—ท่าน​จัดตั้ง​ศาสนจักร​ของ​พระ​คริสต์​และ​แต่งตั้ง​ปุโรหิต—พวก​เขา​ค้ำจุน​ตน​เอง​และ​สอน​ผู้คน—แอ​ลมาและ​ผู้คน​ของ​ท่าน​หลบ​หนี​กษัตริย์​โน​อาห์ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร. ประมาณ ๑๔๗–๑๔๕ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​บัดนี้, เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​แอลมา, ผู้​หลบ​หนี​จาก​คนใช้​ของ​กษัตริย์​โนอาห์, กลับใจ​จาก​บาป​และ​ความ​ชั่วช้า​สามานย์​ของ​ท่าน, และ​เที่ยว​ไป​ใน​บรรดา​ผู้คน​อย่าง​ลับ ๆ, และ​เริ่ม​สอน​ถ้อยคำ​ของ​อ​บิ​นา​ได—
  ๒ แท้จริง​แล้ว, เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ถึง, และ​เกี่ยว​กับ​การ​ฟื้น​คืน​ชีวิต​ของ​คน​ตาย​ด้วย, และ​การไถ่​ผู้คน, ซึ่ง​จะ​ทำให้​บังเกิด​ขึ้น​โดย​ผ่าน​เด​ชานุภาพ, และ​ความ​ทุกขเวทนา, และ​การ​สิ้นพระชนม์​ของ​พระ​คริสต์, และ​การ​ฟื้น​คืน​พระ​ชนม์​และ​การ​เสด็จ​ขึ้น​สู่​สวรรค์​ของ​พระองค์.
  ๓ และ​มาก​เท่า​ที่​ยอม​ฟัง​คำขอ​ง​ท่าน ท่าน​ก็​สอน. และ​ท่าน​สอน​พวก​เขา​อย่าง​ลับ ๆ, เพื่อ​จะ​ได้​ไม่​รู้​ถึง​กษัตริย์. และ​คน​เป็นอันมาก​ได้​เชื่อ​คำขอ​ง​ท่าน.
  ๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​มาก​เท่า​ที่​ได้​เชื่อ​ท่าน​ออก​ไป​ยัง​สถานที่​แห่ง​หนึ่งซึ่ง​เรียก​ว่า​มอ​รม​อ​น, โดย​ได้​รับ​ชื่อ​จาก​กษัตริย์, โดยที่​อยู่​ชาย​แดน​ของ​แผ่นดิน, จึง​มี​สัตว์​ป่า​อยู่​มาก, บาง​เวลา​หรือ​บาง​ช่วง.
  ๕ บัดนี้, ที่​มอ​รม​อ​น​มี​แหล่ง​น้ำ​บริสุทธิ์​อยู่​แห่ง​หนึ่ง, และ​แอ​ลมาไป​ที่​นั่น, ใกล้​น้ำ​แห่ง​นั้น​มี​พุ่ม​ไม้​เล็ก​ๆ ขึ้น​เป็น​ดง​ทึบ, ที่​นั่น​ท่าน​ได้​ซ่อน​ตัว​อยู่​ใน​เวลา​กลางวัน​ให้​พ้น​จาก​การ​ค้น​หา​ของ​กษัตริย์.
  ๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​มาก​เท่า​ที่​เชื่อ​ท่าน​ไป​ที่​นั่น​เพื่อ​ฟัง​ถ้อยคำ​ท่าน.
  ๗ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​หลังจาก​นั้น​หลาย​วัน​มีค​น​จำนวน​มาก​พอ​สมควร​ไป​รวม​กัน ณ สถาน​ที่​แห่ง​มอ​รม​อ​น, เพื่อ​จะ​ฟัง​ถ้อยคำ​ของ​แอลมา. แท้จริง​แล้ว, คน​ทั้งหมด​ที่​เชื่อ​ถ้อยคำ​ท่าน​มา​รวม​กัน, เพื่อ​จะ​ฟัง​ท่าน. และ​ท่านสอน​พวก​เขา, และ​สั่งสอน​การก​ลับ​ใจ​ให้​พวก​เขา, และ​การ​ไถ่, และ​ศรัทธา​ใน​พระเจ้า.
  ๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ท่าน​กล่าว​แก่​พวก​เขา: ดูเถิด, นี่​คือ​ผืน​น้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น (เพราะ​คน​เรียก​มัน​เช่น​นั้น) และ​บัดนี้, เมื่อ​ท่านปรารถนา​จะ​เข้า​มา​สู่คอก​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​เรียก​ว่าเป็น​ผู้คน​ของ​พระองค์, และ​เต็มใจ​จะ​แบก​ภาระ​ของกันและกัน, เพื่อ​มัน​จะ​ได้​เบา;
  ๙ แท้จริง​แล้ว, และ​เต็มใจ​ที่​จะ​โศก​เศร้า​กับ​คน​ที่​โศก​เศร้า; แท้จริง​แล้ว, และ​ปลอบโยน​คน​ที่​ต้องการ​การ​ปลอบโยน, และ​ยืน​เป็นพยาน​เกี่ยว​กับ​พระผู้เป็นเจ้า​ทุก​เวลา​และ​ใน​ทุก​สิ่ง, และ​ใน​ทุกแห่ง​ที่​ท่าน​อยู่, แม้​จนถึง​ความ​ตาย, เพื่อ​ท่าน​จะ​ได้​รับ​การ​ไถ่​จาก​พระผู้เป็นเจ้า, และ​นับ​อยู่​กับ​บรรดา​คน​ของ​การ​ฟื้น​คืน​ชีวิต​ครั้งแรก, เพื่อ​ท่าน​จะ​มีชีวิตนิรันดร์
  ๑๐ บัดนี้​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน, หาก​นี่​เป็นความ​ปรารถนา​ของ​ใจ​ท่าน​แล้ว, ท่าน​มี​อะไร​ขัดข้อง​เล่า​ที่​จะ​รับ​บัพ​ติ​ศมา​ใน​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า, เพื่อ​เป็น​พยาน​ต่อ​พระ​พักตร์​พระองค์​ว่า​ท่าน​เข้า​มา​ใน​พัน​ธสัญญา​กับ​พระองค์, ว่า​ท่าน​จะ​รับ​ใช้​พระองค์​และ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, เพื่อ​พระองค์​จะ​เทพ​ระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ลง​มา​ให้ท่า​น​ให้​มากมาย​ยิ่ง​ขึ้น ?
  ๑๑ และ​บัดนี้​เมื่อ​ผู้คน​ได้ยิน​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้, พวก​เขา​ปรบ​มือ​ด้วย​ปีติ, และ​ร้อง​ว่า: นี่​คือ​ความ​ปรารถนา​ของ​ใจ​เรา.
  ๑๒ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​แอลมาพาฮีลัม, ซึ่ง​เป็น​คน​หนึ่ง​ใน​พวก​แรก, และ​ออก​ไป​ยืน​ใน​น้ำ, และ​ร้อง, มีค​วาม​ว่า: ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​ทรง​โปรด​เทพ​ระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ลง​มา​ให้​ผู้​รับ​ใช้​ของ​พระองค์, เพื่อ​เขา​จะ​ได้​ทำ​งาน​นี้​ด้วย​ใจ​อัน​บริสุทธิ์.
  ๑๓ และ​เมื่อ​ท่าน​กล่าว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แล้ว, พระวิญญาณ​ของ​พระเจ้า​ทรง​อยู่​กับ​ท่าน, และ​ท่าน​กล่าว: ฮีลัม, ข้าพเจ้า​ให้​บัพ​ติ​ศมา​ท่าน, โดย​มีอำนาจ​จาก​พระผู้เป็นเจ้า​ผู้ทรง​ฤทธา​นุ​ภาพ, ดัง​เป็น​ประจักษ์พยาน​ว่า​ท่าน​เข้า​มา​ใน​พัน​ธ​สัญญา​ที่​จะ​รับ​ใช้​พระองค์​จนกว่า​ท่าน​จะ​ตาย​ทาง​ร่างกาย​อันเป็น​มรรตัย; และ​ขอ​ให้​พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เท​ลง​มา​ให้ท่า​น; และ​ขอ​ให้​พระองค์​ประทาน​ชีวิต​นิรันดร์ให้ท่า​น, โดย​ผ่าน​การไถ่​ของ​พระ​คริสต์, ผู้​ที่​พระองค์​ทรง​เตรียม​ไว้​ตั้งแต่​การ​วางรากฐาน​ของ​โลก.
  ๑๔ และ​หลังจาก​แอ​ลมาได้กล่า​ว​ถ้อยคำ​เหล่า​นี้​แล้ว, ทั้ง​แอ​ลมาและฮีลัมก็ฝัง​ตัว​ลง​ใน​น้ำ; และ​ทั้ง​สอง​ลุก​ขึ้น​และ​ออก​มา​จาก​น้ำ​พลาง​ชื่นชมยินดี, เปี่ยม​ด้วย​พระ​วิญญาณ.
  ๑๕ และ​อนึ่ง, แอ​ลมาพาอีก​คน​หนึ่ง, และ​ออก​ไป​ใน​น้ำ​อีก​เป็น​ครั้ง​ที่​สอง, และ​ให้​บัพ​ติ​ศ​มา​เขา​ตาม​อย่าง​คน​แรก, เพียง​แต่​ท่าน​มิได้​ฝัง​ตัว​ท่าน​เอง​ใน​น้ำ​อีก.
  ๑๖ และ​ใน​ลักษณะ​นี้​ท่าน​ให้​บัพ​ติ​ศ​มา​ทุก​คน​ที่​ออก​ไป​ยัง​สถาน​ที่​แห่ง​มอ​รม​อ​น; และ​พวก​เขา​มี​จำนวน​ประมาณ​สอง​ร้อย​สี่​คน; แท้จริง​แล้ว, และ​พวก​เขา​ได้​รับ​บัพ​ติ​ศมา​ใน​ผืน​น้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น, และ​เปี่ยม​ด้วย​พระคุณ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๑๗ และ​เรียก​พวก​เขา​ว่า​ศาสนจักร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, หรือ​ศาสนจักร​ของ​พระคริสต์, ตั้งแต่​เวลา​นั้น​มา. และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ผู้​ใด​ก็ตาม​ที่​รับ​บัพ​ติ​ศ​มา​โดย​พลัง​อำนาจ​และ​สิทธิ​อำนาจ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า​ย่อม​รวม​เข้า​ใน​ศาสนจักร​ของ​พระองค์.
  ๑๘ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​แอลมา, โดย​ได้​รับอำนาจ​จาก​พระผู้เป็นเจ้า, แต่งตั้ง​ปุโรหิต; แม้​ปุโรหิต​หนึ่ง​คน​ต่อ​ทุก​จำนวน​ห้า​สิบ​คน​ของ​พวก​เขา ท่าน​แต่งตั้ง​เพื่อ​สั่งสอน​พวก​เขา, และ​เพื่อสอน​คน​เหล่า​นั้น​ถึง​เรื่อง​ที่​เกี่ยวข้อง​กับ​อาณาจักร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๑๙ และ​ท่าน​สั่ง​พวก​เขา​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ควร​สอน​อะไร​เลย​นอกจาก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้​สอน​ไว้, และ​ที่​มี​พูด​จาก​ปากขอ​ง​ศาสดา​พยากรณ์​ผู้​บริสุทธิ์.
  ๒๐ แท้จริง​แล้ว, แม้​ท่าน​สั่ง​พวก​เขา​ว่า​พวก​เขา​ไม่​ควรสั่งสอน​อะไร​เลย​นอกจาก​จะ​เป็นการ​กลับ​ใจ​และ​ศรัทธา​ใน​พระเจ้า, ที่​ทรง​ไถ่​ผู้คน​ของ​พระองค์.
  ๒๑ และ​ท่าน​สั่ง​พวก​เขา​ว่า​ไม่​ควร​มี​การขัดแย้ง​ต่อ​กัน, แต่ว่า​ควร​ตั้ง​ตา​รอ​เป็น​ตาเดียวกัน, โดย​มี​ศรัทธา​เดียว​และ​บัพ​ติ​ศ​มา​เดียว, โดย​มี​ใจ​ของ​พวก​เขา​ผูกพัน​กัน​ไว้​ใน​ความ​เป็น​หนึ่งเดียว​และ​ใน​ความ​รัก​ที่​มี​ต่อ​กัน.
  ๒๒ และ​ดังนี้​ท่าน​ให้​พวก​เขา​สั่งสอน. และ​ดังนี้​พวก​เขา​จึง​กลาย​เป็นลูก​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๒๓ และ​ท่าน​สั่ง​พวก​เขา​ว่า​พวก​เขา​ควร​ถือ​วัน​สะ​บาโต, และ​รักษา​ไว้​ให้​บริสุทธิ์, และ​ทุก​วัน​พวก​เขา​ควร​น้อม​ขอบ​พระทัย​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา​ด้วย.
  ๒๔ และ​ท่าน​สั่ง​พวก​เขา​ด้วยว่า​ปุโรหิต​ที่​ท่าน​แต่งตั้ง​ไว้​ควร​ทำงาน​หา​เลี้ยง​ชีพ​ด้วย​มือ​ตน​เอง.
  ๒๕ และ​มี​วัน​หนึ่ง​ใน​ทุก​สัปดาห์​ที่​กำหนด​ไว้​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มา​รวม​กัน​เพื่อ​สอน​ผู้คน, และนมัสการ​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา, และ, ให้​มา​รวม​กัน, บ่อย​ที่สุด​เท่า​ที่​พวก​เขา​จะ​ทำได้​ด้วย.
  ๒๖ และ​ปุโรหิต​ต้อง​ไม่​พึ่ง​พา​ผู้คน​เพื่อ​เลี้ยง​ตน; แต่​ด้วย​งาน​ของ​พวก​เขา พวก​เขา​จะ​ได้​รับ​พระคุณ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​มั่นคง​ขึ้น​ใน​พระ​วิญญาณ, โดย​มีค​วามรู้​เกี่ยว​กับ​พระผู้เป็นเจ้า, เพื่อ​พวก​เขา​จะ​สอน​ด้วย​พลัง​อำนาจ​และ​สิทธิ​อำนาจ​จาก​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๒๗ และ​อนึ่ง​แอ​ลมาสั่ง​ว่าผู้​คน​ของ​ศาสนจักร​ควร​ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ตน, ทุกคน​ตาม​ที่​เขา​มี; หาก​เขา​มี​มาก​เขา​ควร​ให้​มาก; และ​สำหรับ​ผู้​ที่​มี​แต่​น้อย, ก็​จะ​เรียก​ร้อง​แต่​น้อย; และ​แก่​ผู้​ที่​ไม่​มี​ก็​ควร​ได้​รับ.
  ๒๘ และ​โดย​วิธี​นี้​พวก​เขา​ควร​ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ตน​ด้วย​ความ​สมัคร​ใจ​ของ​ตน​เอง​และ​ด้วย​ความ​ปรารถนา​ดี​ต่อ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​ต่อ​ปุโรหิต​เหล่า​นั้น​ซึ่ง​ขัดสน, แท้จริง​แล้ว, และ​ต่อ​คน​ที่​ขัดสน, ที่​เปลือย​เปล่า​ทุก​คน.
  ๒๙ และ​สิ่ง​นี้​ท่าน​กล่าว​แก่​พวก​เขา, โดย​ได้​รับ​พระ​บัญชา​จาก​พระผู้เป็นเจ้า; และ​พวก​เขา​ดำเนิน​ชีวิต​อย่างซื่อตรง​ต่อ​พระ​พักตร์​พระผู้เป็นเจ้า, โดยที่ให้​กันและกัน​ตาม​ความ​จำเป็น​ของ​ตน​และ​ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​ตน​ทั้ง​ฝ่าย​โลก​และ​ฝ่าย​วิญญาณ.
  ๓๐ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ทั้งหมด​นี้​ทำ​ไป​ที่​มอ​รม​อ​น, แท้จริง​แล้ว, ข้าง​ผืนน้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น, ใน​ป่า​ที่​อยู่​ใกล้​ผืน​น้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น; แท้จริง​แล้ว, สถาน​ที่​แห่ง​มอ​รม​อ​น, ผืน​น้ำ​แห่ง​มอ​รม​อ​น, ป่า​แห่ง​มอ​รม​อ​น, มัน​สวย​งาม​เพียง​ใด​ใน​สายตา​ของ​พวก​เขา​ซึ่ง​มา​สู่​ความ​รู้​ถึง​พระ​ผู้​ไถ่​ของ​ตน​ที่​นั่น; แท้จริง​แล้ว, พวก​เขา​เป็น​สุข​เพียง​ใด, เพราะ​พวก​เขา​จะ​ร้องเพลง​สรรเสริญ​พระองค์​ตลอด​กาล.
  ๓๑ และ​สิ่ง​เหล่า​นี้​เป็น​ไป​ที่​ชายแดน​ของ​แผ่นดิน, เพื่อ​กษัตริย์​จะ​ได้​ไม่​รู้​เรื่อง​ของ​พวก​เขา.
  ๓๒ แต่​ดูเถิด, เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​กษัตริย์, โดยที่​พบ​ว่า​มี​การ​เคลื่อนไหว​ใน​บรรดา​ผู้คน, จึง​ส่ง​คนใช้​ของ​เขา​ไป​เฝ้า​ดู​คน​เหล่า​นั้น. ฉะนั้น​ใน​วัน​ที่​พวก​เขา​กำลัง​ชุมนุม​กัน​เพื่อ​ฟัง​พระ​วจนะ​ของ​พระเจ้า​อยู่​นั้น กษัตริย์​จึง​รู้​เรื่อง​พวก​เขา.
  ๓๓ และ​บัดนี้​กษัตริย์​กล่าว​ว่า​แอ​ลมากำลัง​ยั่ว​ยุ​ผู้คน​ให้​กบฏ​ต่อ​เขา; ฉะนั้น​เขา​จึง​ส่ง​กองทัพ​ของ​ตน​ไป​ทำลาย​พวก​นั้น.
  ๓๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​แอ​ลมาและ​ผู้คน​ของ​พระเจ้า​ได้​รับแจ้ง​ถึง​การ​มา​ของกอง​ทัพ​กษัตริย์; ฉะนั้น​พวก​เขา​จึง​ขน​กระโจม​และ​ครอบครัว​ของ​ตน​ออก​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๓๕ และ​พวก​เขา​มี​จำนวน​ประมาณ​สี่​ร้อย​ห้า​สิบ​คน.