พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​โม​ไซยาห์
บท​ที่ ๒๔
อ​มิ​ว​ลอน​ข่มเหง​แอ​ลมาและ​ผู้คน​ของ​ท่าน—พวก​เขา​จะ​ถูก​ประหาร​ถ้า​พวก​เขา​สวด​อ้อนวอน—พระเจ้า​ทรง​ทำให้​ภาระ​ของ​พวก​เขา​ดู​ประหนึ่ง​ว่า​เบา​ลง—พระองค์​ทรง​ปลดปล่อย​พวก​เขา​จาก​ความ​เป็น​ทาส, และ​พวก​เขา​กลับ​สู่​เซรา​เฮ็มลา. ประมาณ ๑๔๕–๑๒๐ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​อ​มิ​ว​ลอน​จึง​เป็น​ที่​โปรดปราน​ใน​สายตา​ของ​กษัตริย์​ชาวเล​มัน; ฉะนั้น, กษัตริย์​ชาวเล​มัน​จึง​อนุญาต​ให้​กำหนด​เขา​และ​พี่น้อง​ของ​เขา​เป็น​ผู้​สอน​ดูแล​ผู้คน​ของ​เขา, แท้จริง​แล้ว, แม้​ดูแล​ผู้คน​ที่​อยู่​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​เช็มลอน, และ​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​ไชลัม, และ​ใน​แผ่นดิน​แห่ง​อ​มิ​ว​ลอน.
  ๒ เพราะ​ชาวเล​มัน​เข้า​ครอบครอง​ผืน​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้; ฉะนั้น, กษัตริย์​ของ​ชาวเล​มัน​จึง​กำหนด​กษัตริย์​ไว้​ปกครอง​ผืน​แผ่นดิน​ทั้งหมด​นี้.
  ๓ และ​บัดนี้​ชื่อ​กษัตริย์​ของ​ชาวเล​มัน​คือ​เลมัน, โดย​เรียก​ตาม​ชื่อ​บิดา​ของ​เขา; และ​ฉะนั้น​จึง​เรียก​เขา​ว่า​กษัตริย์​เลมัน. และ​เขา​เป็น​กษัตริย์​ปกครอง​ผู้คน​มากมาย.
  ๔ และ​เขา​กำหนด​ผู้​สอน​ขึ้น​จาก​บรรดา​พี่น้อง​ของ​อ​มิ​ว​ลอน​ใน​ทุก​แผ่นดิน​ที่​ผู้คน​ของ​เขา​ครอบครอง; และ​ดังนั้น​จึง​เริ่ม​มี​การ​สอน​ภาษา​ของ​นีไฟในบ​ร​ร​ดา​ผู้คน​ทั้งหมด​ของ​ชาวเล​มัน.
  ๕ และ​พวก​เขา​เป็น​ผู้คน​ที่​มี​ไมตรี​จิต​ต่อ​กัน; กระนั้น​ก็ตาม​พวก​เขา​หา​รู้จัก​พระผู้เป็นเจ้า​ไม่; ทั้ง​พี่น้อง​ของ​อ​มิ​ว​ลอน​ก็​มิได้​สอน​พวก​เขา​แต่​อย่าง​ใด​เกี่ยว​กับ​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ตน, มิได้​สอน​ทั้ง​กฎ​ของ​โมเสส; หรือ​มิได้​สอน​คำขอ​งอ​บิ​นา​ได​แก่​พวก​เขา;
  ๖ แต่​พวก​เขา​สอน​คน​เหล่า​นั้น​ว่า​พวก​เขา​ควร​รักษา​บันทึก​ของ​ตน, และ​ว่า​พวก​เขา​จะ​ได้​เขียน​ถึงกัน​และ​กัน.
  ๗ และ​ดังนั้น​ชาวเล​มัน​เริ่ม​มีค​วาม​มั่งคั่ง​มาก​ขึ้น, และ​เริ่ม​ค้าขาย​กัน​และ​รุ่งเรือง​ยิ่ง​ขึ้น, และ​เริ่ม​เป็น​คน​เจ้าเล่ห์​และ​ฉลาด, ตาม​ปัญญา​ของ​โลก, แท้จริง​แล้ว, เป็น​ผู้คน​ที่​เจ้าเล่ห์​มาก, เบิกบาน​ใน​ความ​ชั่ว​ร้าย​และ​การ​ปล้น​สะดม​นานัปการ, เว้นแต่​ไม่​ทำ​ใน​บรรดา​พี่น้อง​ของ​พวก​เขา.
  ๘ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​อ​มิ​ว​ลอน​เริ่ม​ใช้อำนาจ​กับ​แอ​ลมาและ​พี่น้อง​ของ​ท่าน, และ​เริ่ม​ข่มเหง​ท่าน, และ​ให้​ลูก​ๆ ของ​ตน​ข่มเหง​ลูก​ๆ ของ​พวก​เขา.
  ๙ เพราะ​อ​มิ​ว​ลอน​รู้จัก​แอลมา, ว่า​ท่าน​เคย​เป็น​คนหนึ่ง​อยู่​ใน​พวก​ปุโรหิต​ของ​กษัตริย์, และ​ท่าน​นั่นเอง​ที่​เชื่อ​คำ
ของ​อ​บิ​นา​ได​และ​ถูก​ไล่​ไป​ซึ่งหน้า​กษัตริย์, และ​ฉะนั้น​เขา​จึง​โมโห​ท่าน; เพราะ​เขา​ขึ้น​กับ​กษัตริย์​เลมัน, กระนั้น​เขา​ยัง​ใช้​อำนาจ​กับ​คน​เหล่า​นั้น, และ​ให้​งานหนัก​แก่​พวก​เขา, และ​วาง​นายงาน​คุม​พวก​เขา.
  ๑๐ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ความ​ทุกข์​ของ​พวก​นี้​ใหญ่​หลวง​นัก​จน​พวก​เขา​เริ่ม​ร้อง​ทูล​พระผู้เป็นเจ้า​อย่าง​สุดกำลัง.
  ๑๑ และ​อ​มิ​ว​ลอน​สั่ง​ให้​พวก​นี้​หยุด​การ​ร้อง​ทูล; และ​เขา​วาง​ยาม​ไว้​คอย​เฝ้า​ดู​พวก​นี้, หาก​พบ​ว่าผู้​ใด​ก็ตาม​เรียก​หา​พระผู้เป็นเจ้า​จะ​ต้อง​ถูก​ประหาร.
  ๑๒ และ​แอ​ลมากับ​ผู้คน​ของ​ท่าน​มิได้​เปล่ง​เสียง​ของ​ตน​ถึง​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​ตน, แต่ทุ่มเท​ใจ​ของ​ตน​แด่​พระองค์; และ​พระองค์​ทรง​รู้ความ​นึกคิด​ใน​ใจ​พวก​เขา.
  ๑๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​สุรเสียง​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​คน​เหล่า​นั้น​ใน​ความ​ทุกข์​ของ​พวก​เขา, มีค​วาม​ว่า: จง​เงย​หน้า​และ​จง​สบาย​ใจ​เถิด, เพราะ​เรา​รู้​ถึง​พัน​ธ​สัญญา​ที่​เจ้า​ทำ​ไว้​กับ​เรา; และ​เรา​จะ​ให้​พัน​ธ​สัญญา​แก่​ผู้คน​ของ​เรา​และ​ปลดปล่อย​พวก​เขา​ออก​จาก​ความ​เป็น​ทาส.
  ๑๔ และ​เรา​จะ​ให้​สัมภาระ​ซึ่ง​วาง​อยู่​บน​บ่า​เจ้า​เบา​ลง​ด้วย, แม้​จน​เจ้า​หา​รู้สึก​ไม่​ว่า​มัน​อยู่​บน​หลัง​เจ้า, แม้​ขณะ​ที่​เจ้า​อยู่​ใน​ความ​เป็น​ทาส; และ​การ​นี้​เรา​จะ​ทำ​เพื่อ​เจ้า​จะ​ยืน​เป็นพยาน​ให้​เรา​ต่อ​จาก​นี้​ไป, เพื่อ​เจ้า​จะ​รู้​อย่าง​แน่นอน​ว่า​เรา, พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า, มา​เยือน​ผู้คน​ของ​เรา​ใน​ความทุกข์​ของ​พวก​เขา.
  ๑๕ และ​บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พระเจ้า​ทรง​ทำให้​สัมภาระ​ซึ่ง​วาง​อยู่​บน​แอ​ลมาและ​พี่น้อง​ของ​ท่าน​เบา​ลง; แท้จริง​แล้ว, พระเจ้า​ทรง​เพิ่ม​พละกำลัง​ให้​พวก​เขา​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ทน​แบกสัมภาระ​ได้โดย​ง่าย, และ​พวก​เขา​ยอม​รับ​อย่าง​ชื่นบาน​และ​ด้วย​ความอดทน​ต่อ​พระ​ประสงค์​ทั้งหมด​ของ​พระเจ้า.
  ๑๖ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ศรัทธา​ของ​พวก​เขา​และ​ความ​อดทน​ของ​พวก​เขา​มั่นคง​ยิ่ง​นัก​จน​สุรเสียง​ของ​พระเจ้า​มา​ถึง​พวก​เขา​อีก, มีค​วาม​ว่า: จง​สบาย​ใจ​เถิด, เพราะ​ใน​วัน​พรุ่ง​เรา​จะ​ปลดปล่อย​เจ้า​ออก​จาก​ความ​เป็น​ทาส.
  ๑๗ และ​พระองค์​ตรัส​กับ​แอลมา: เจ้า​จง​นำ​หน้า​คน​พวก​นี้, และ​เรา​จะ​ไป​กับ​เจ้า​และ​ปลดปล่อย​คน​พวก​นี้​ออก​จาก​ความ​เป็นทาส.
  ๑๘ บัดนี้​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​ใน​ตอน​กลางคืน​แอ​ลมาและ​ผู้คน​ของ​ท่าน​ต้อน​ฝูง​สัตว์​ของ​พวก​เขา​มา​รวม​กัน, และ​ธัญพืช​ของ​พวก​เขา​ด้วย; แท้จริง​แล้ว, แม้​ตลอด​เวลา​กลางคืน​พวก​เขา​รวม​ฝูง​สัตว์​ของ​ตน​ไว้.
  ๑๙ และ​ใน​ตอน​เช้า​พระเจ้า​ทรง​ทำให้​ชาวเล​มัน​หลับสนิท, แท้จริง​แล้ว, และ​นายงาน​ของ​พวก​เขา​ทั้งหมด​อยู่​ใน​การ​หลับใหล.
  ๒๐ และ​แอ​ลมากับ​ผู้คน​ของ​ท่าน​ออก​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร; และ​เมื่อ​เดินทาง​ไป​ตลอด​วัน​แล้ว​พวก​เขา​จึง​ตั้ง​กระโจม​ใน​หุบเขา​แห่ง​หนึ่ง, และ​เรียก​หุบเขา​นั้น​ว่า​แอลมา, เพราะ​ท่าน​นำทาง​พวก​เขา​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๒๑ แท้จริง​แล้ว, และ​ใน​หุบเขา​แอ​ลมานั้นพ​วก​เขา​ทุ่มเท​ใจสำนึก​ใน​พระ​มหา​กรุณา​ธิคุณ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า เพราะ​พระองค์​ทรง​เมตตา​พวก​เขา, และ​ทรง​ทำให้​สัมภาระ​ของ​พวก​เขา​เบา​ลง, และ​ทรง​ปลดปล่อย​พวก​เขา​ออก​จาก​ความ​เป็น​ทาส; เพราะ​พวก​เขา​อยู่​ใน​ความ​เป็น​ทาส​มา, และ​ไม่​มี​ใคร​ปลดปล่อย​พวก​เขา​ได้​นอกจาก​พระเจ้า​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา.
  ๒๒ และ​พวก​เขา​น้อม​ขอบ​พระทัย​พระผู้เป็นเจ้า, แท้จริง​แล้ว, ผู้ชาย​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​และ​หญิง​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​และ​ลูก​ๆ ที่​พูด​ได้​ทั้งหมด​ของ​พวก​เขา​เปล่ง​เสียง​สรรเสริญ​พระผู้เป็นเจ้า​ของ​พวก​เขา.
  ๒๓ และ​บัดนี้​พระเจ้า​ตรัส​กับ​แอลมา: เจ้า​จง​รีบ​พา​ตัว​เจ้า​และ​คน​พวก​นี้​ออก​จาก​แผ่นดิน​นี้, เพราะ​ชาวเล​มัน​ตื่น​แล้ว​และ​ติดตาม​เจ้า​อยู่; ฉะนั้น​เจ้า​จง​ออก​จาก​แผ่นดิน​นี้, และ​เรา​จะ​ยั้ง​ชาวเล​มัน​ไว้​ใน​หุบเขา​นี้​เพื่อ​พวก​เขา​จะ​ไม่​ตาม​คน​พวก​นี้​อีก​ต่อ​ไป.
  ๒๔ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​พวก​เขา​ออก​ไป​จาก​หุบเขา, และ​ออก​เดินทาง​ไป​ใน​แดน​ทุรกันดาร.
  ๒๕ และ​หลังจาก​พวก​เขา​ได้​อยู่​ใน​แดน​ทุรกันดาร​สิบ​สอง​วัน​พวก​เขา​มา​ถึง​แผ่นดิน​แห่ง​เซรา​เฮ็มลา; และ​กษัตริย์​โม​ไซ​ยาห์ยัง​ได้​ต้อนรับ​พวก​เขา​ด้วย​ปีติ.