พระคัมภีร์      สิ่งช่วยศึกษา  | ค้นหา  | ทางเลือก  | มีเครื่องหมาย  | ช่วยเหลือ  | ภาษาไทย 
พิมพ์   < ก่อน  ถัดไป >
หนังสือ​ของ​โม​ไซยาห์
บท​ที่ ๔
กษัตริย์​เบ็นจา​มิ​นก​ล่า​ว​คำ​ปราศรัย​ของ​ท่าน​ต่อ​ไป—ความ​รอด​เกิด​ขึ้น​เพราะ​การ​ชดใช้—เชื่อ​ใน​พระผู้เป็นเจ้า​เพื่อ​จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด—ได้​รับ​การ​ปลด​บาป​ของ​ท่าน​โดย​ผ่าน​ความ​ซื่อสัตย์—ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน​แก่​คน​จน—ทำ​ทุก​สิ่ง​ด้วย​ปัญญา​และ​ระเบียบ. ประมาณ ๑๒๔ ปี​ก่อน​ค​ริ​สต​กาล.
  ๑ และ​บัดนี้, เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​เมื่อ​กษัตริย์​เบ็นจา​มิ​นก​ล่า​ว​ถ้อยคำ​ซึ่ง​ท่าน​ได้​รับ​มอบ​จาก​เทพ​ของ​พระเจ้า​จบ​แล้ว, ท่าน​จึง​กวาด​สายตา​ไป​รอบ ๆ เพื่อ​มอง​ดู​ฝูง​ชน, และ​ดูเถิด​พวก​เขา​ล้ม​ลง​กับ​พื้น​ดิน, เพราะ​พวก​เขา​เกิด​ความ​เกรงกลัว​พระเจ้า.
  ๒ และ​พวก​เขา​เห็น​ตน​เอง​อยู่​ใน​สภาพ​ทาง​เนื้อหนัง​ของ​ตน, แม้​น้อย​กว่า​ผงธุลี​ของ​แผ่นดิน​โลก. และ​พวก​เขา​ทั้งหมด​ร้อง​ออก​มา​เป็น​เสียง​เดียวกัน, มีค​วาม​ว่า: โอ้​ทรง​โปรด​เมตตา, แล้ว​ทรง​โปรด​ใช้​พระ​โลหิต​ที่ชดใช้​ของ​พระ​คริสต์​เพื่อ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​ได้​รับ​การ​ให้อภัย​บาป​ของ​พวก​ข้าพระ​องค์, และ​ใจ​พวก​ข้าพระ​องค์​จะ​ถูก​ทำให้​บริสุทธิ์; เพราะ​พวก​ข้าพระ​องค์​เชื่อ​ใน​พระ​เยซู​คริสต์, พระ​บุตร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, ผู้ทรงสร้าง​ฟ้า​สวรรค์​และ​แผ่นดิน​โลก, และ​สิ่ง​ทั้งปวง; ผู้​จะ​เสด็จ​ลง​มา​ใน​บรรดา​ลูก​หลาน​มนุษย์.
  ๓ และ​เหตุการณ์​ได้​บังเกิด​ขึ้น​คือ​หลังจาก​พวก​เขา​พูด​ถ้อยคำ​นี้​แล้ว​พระ​วิญญาณ​ของ​พระเจ้า​เสด็จ​มาบ​นพ​วก​เขา, และ​พวก​เขา​เปี่ยม​ด้วย​ปีติ, โดยที่​ได้​รับ​การ​ปลดบาป​ของ​พวก​เขา, และ​โดยที่​มีค​วาม​สงบ​ในมโนธรรม, เพราะศรัทธา​ยิ่ง​ที่​พวก​เขา​มี​ใน​พระ​เยซู​คริสต์​ผู้​จะ​เสด็จ​มา, ตาม​ถ้อยคำ​ซึ่ง​กษัตริย์​เบ็นจา​มิ​น​ได้​กล่าว​แก่​พวก​เขา.
  ๔ และ​กษัตริย์​เบ็นจา​มิ​น​อ้า​ปาก​อีก​และ​เริ่ม​กล่าว​แก่​พวก​เขา, มีค​วาม​ว่า: เพื่อน​ข้าพเจ้า​และ​พี่น้อง​ข้าพเจ้า, วงศาคณาญาติ​ของ​ข้าพเจ้า​และ​ผู้คน​ของ​ข้าพเจ้า, ข้าพเจ้า​อยาก​ให้ท่า​น​ตั้งใจ​ฟัง​อีก, เพื่อ​ท่าน​จะ​ฟัง​และ​เข้าใจ​ถ้อยคำ​ที่​ยัง​เหลือ​อยู่​ของ​ข้าพเจ้า​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​จะ​กล่าว​แก่​ท่าน.
  ๕ เพราะ​ดูเถิด, หาก​ความ​รู้​ถึง​พระ​คุณ​ความ​ดี​ของพระผู้เป็นเจ้า​ใน​เวลา​นี้​ปลุก​ท่าน​ให้​รู้สึก​ถึง​ความ​ไม่​สลักสำคัญ​ของ​ท่าน, และ​สภาพ​ไร้​ค่า​และ​ตก​ของ​ท่าน—
  ๖ ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน, หาก​ท่าน​เข้าถึง​ความรู้​เกี่ยว​กับ​พระ​คุณ​ความ​ดี​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​พระ​เด​ชานุ​ภาพ​อัน​หา​ที่​เปรียบ​มิได้​ของ​พระองค์, และ​ปรีชา​ญาณ​ของ​พระองค์, และ​ความ​อดทน​ของ​พระองค์, และ​ความ​อดกลั้น​ของ​พระองค์​ที่​ทรง​มี​ต่อ​ลูก​หลาน​มนุษย์; และ​การชดใช้​ด้วย, ซึ่ง​ทรง​เตรียม​ไว้​นับ​แต่​การ​วางรากฐาน​ของ​โลก, เพื่อ​โดย​การ​นั้น​ความ​รอด​จะ​มา​ถึง​คน​ที่​มอบ​ความ​ไว้วางใจ​ของ​เขา​ใน​พระเจ้า, และ​ขยัน​หมั่น​เพียร​ใน​การ​รักษา​พระ​บัญญัติ​ของ​พระองค์, และ​ดำเนิน​ต่อ​ไป​ด้วย​ความ​เชื่อ​แม้​จนถึง​ที่สุด​ของ​ชีวิต​เขา, ข้าพเจ้า​หมาย​ถึง​ชีวิต​ของ​ร่างกาย​ที่​ตาย​ได้—
  ๗ ข้าพเจ้า​กล่าว, ว่า​นี่​คือ​คน​ที่​ได้​รับ​ความ​รอด, โดย​ผ่าน​การ​ชดใช้​ซึ่ง​เตรียม​ไว้​นับ​แต่​การ​วาง​รากฐาน​ของ​โลก​เพื่อ​มนุษยชาติ​ทั้งปวง, ซึ่ง​เคย​อยู่​นับ​แต่​การตก​ของ​อาดัม, หรือ​ที่​ดำรง​อยู่, หรือ​ที่​จะ​ดำรง​อยู่​ต่อ​ไป, แม้​จนถึง​ที่สุด​ของ​โลก.
  ๘ และ​นี่​คือ​หนทาง​ซึ่ง​ความ​รอด​มา​ถึง. และ​ไม่​มีค​วาม​รอด​อื่นใด​นอกจาก​ความ​รอด​นี้​ซึ่ง​มี​พูด​ไว้; ทั้ง​ไม่​มี​เงื่อนไข​ใด​ซึ่ง​ตาม​นั้น​มนุษย์​จะ​ได้​รับ​การ​ช่วย​ให้​รอด​ได้​เว้นแต่​เงื่อนไข​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​แล้ว.
  ๙ จง​เชื่อ​ใน​พระผู้เป็นเจ้า; จง​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ทรง​ดำรง​อยู่, และ​ว่า​พระองค์​ทรง​สร้าง​สิ่ง​ทั้งปวง, ทั้ง​ใน​ฟ้า​สวรรค์​และ​ใน​แผ่นดิน​โลก; จง​เชื่อ​ว่า​พระองค์​ทรง​มี​ปรีชาญาณ​ทั้งหมด, และ​เด​ชานุ​ภาพ​ทั้งหมด, ทั้ง​ใน​ฟ้า​สวรรค์​และ​ใน​แผ่นดิน​โลก; จง​เชื่อ​ว่า​มนุษย์​ไม่เข้าใจ​ทุก​สิ่ง​ซึ่ง​พระเจ้า​ทรง​เข้า​พระทัย​ได้.
  ๑๐ และ​อนึ่ง, จง​เชื่อ​ว่า​ท่าน​ต้อง​กลับใจ​จาก​บาป​ของ​ท่าน​และ​ทิ้ง​มัน, และ​นอบน้อม​ถ่อม​ตน​ต่อ​พระ​พักตร์​พระผู้เป็นเจ้า; และ​ทูล​ขอ​ด้วย​ใจ​จริง​ให้​พระองค์​ทรงอภัย​ท่าน; และ​บัดนี้, หาก​ท่านเชื่อ​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้​จง​ดู​ว่า​ท่านทำ​ตาม​นั้น.
  ๑๑ และ​อนึ่ง​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน​ดัง​ที่​ข้าพเจ้า​กล่าว​มา​ก่อน​แล้ว​ว่า, เมื่อ​ท่าน​เข้าถึง​ความ​รู้​เกี่ยว​กับ​รัศมี​ภาพ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, หรือ​หาก​ท่าน​ได้​รู้​ถึง​พระ​คุณ​ความ​ดี​ของ​พระองค์​และ​ลิ้มรส​ความ​รัก​ของ​พระองค์, และ​ได้​รับ​การปลด​บาป​ของ​ท่าน, ซึ่ง​ทำให้​เกิด​ความ​ปรีดี​ยิ่ง​อย่าง​เหลือล้น​ใน​จิต​วิญญาณ​ท่าน​แล้ว​ฉันใด, ข้าพเจ้า​อยาก​ให้ท่า​น​ระลึก, และ​เก็บ​ไว้​ใน​ความ​ทรง​จำ​เสมอ, ถึง​ความ​ยิ่ง​ใหญ่​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​ความ​ไม่สลักสำคัญ​ของ​ท่าน​เอง, และ​พระ​คุณ​ความดี​และ​ความ​อดกลั้น​ของ​พระองค์​ที่​มี​ต่อ​ท่าน, ชาว​โลก​ซึ่ง​ไม่​มี​ค่า​ควร, และ​นอบน้อม​ถ่อม​ตน​แม้​ถึง​ห้วง​ลึก​แห่ง​ความ​ถ่อมตน, โดย​เรียก​หา​พระ​นาม​ของ​พระเจ้า​ทุกวัน, และ​ยึด​มั่น​ใน​ความ​เชื่อ​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ที่​จะ​มา​ถึง, ซึ่ง​พูด​ไว้​โดย​ปากขอ​ง​เทพ​ฉันนั้น.
  ๑๒ และ​ดูเถิด, ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน​ว่า​หาก​ท่าน​ทำ​ดังนี้​ท่าน​ก็​จะ​ชื่นชมยินดี​เสมอ, และ​เปี่ยม​ด้วย​ความรัก​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​การ​ปลด​บาป​ของ​ท่าน​จะ​มีอยู่​เสมอ; และ​ท่าน​จะ​เติบโต​ใน​ความ​รู้​เรื่อง​รัศมี​ภาพ​ของ​พระองค์​ผู้ทรง​สร้าง​ท่าน, หรือ​ใน​ความ​รู้​ของ​สิ่ง​ซึ่ง​เที่ยงธรรม​และ​จริง.
  ๑๓ และ​ท่าน​จะ​ไม่​มี​จิตใจ​มุ่ง​ร้าย​กัน, แต่​จะ​อยู่​ด้วย​กัน​อย่าง​สงบสุข, และ​ให้​ทุก​คน​ตาม​ที่​เขา​สมควร​ได้​รับ.
  ๑๔ และ​ท่าน​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​ลูก​ๆ ของ​ท่าน​หิว​โหย, หรือ​เปลือย​เปล่า; ทั้ง​ท่าน​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​พวก​เขา​ล่วง​ละเมิด​กฎ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และต่อสู้​และ​ทะเลาะ​กัน, และ​รับ​ใช้​มาร, ผู้​เป็น​นาย​แห่ง​บาป, หรือ​ผู้​เป็น​วิญญาณ​ร้าย​ซึ่ง​บรรพบุรุษ​ของ​เรา​พูด​ถึง, โดยที่​เขา​เป็น​ศัตรู​ของ​ความชอบ​ธรรม​ทั้งปวง.
  ๑๕ แต่​ท่าน​จะสอน​พวก​เขา​ให้เดิน​ใน​ทาง​แห่ง​ความ​จริง​และ​ความ​มี​สติ; ท่าน​จะ​สอน​ให้​พวก​เขา​รักกัน, และ​รับ​ใช้​กัน.
  ๑๖ และ​อีก​ทั้ง, ตัว​ท่าน​เอง​จะช่วยเหลือ​คน​ที่​ต้องการ​ความ​ช่วยเหลือ; ท่าน​จะ​ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน​แก่​คน​ขัดสน; และ​ท่าน​จะ​ไม่​ปล่อย​ให้​คนขอทาน​วิงวอน​ท่าน​โดย​เปล่า​ประโยชน์, และ​ไล่​เขา​ออก​ไป​ตาย.
  ๑๗ ท่าน​อาจ​จะกล่าว​ว่า: คน​นี้​นำ​ความ​เศร้าหมอง​มา​ให้​ตน​เอง; ดังนั้น​ข้าพเจ้า​จะ​ยั้ง​มือ​ข้าพเจ้า​ไว้, และ​ไม่​ให้​อาหาร​ของ​ข้าพเจ้า​แก่​เขา, หรือ​ไม่​ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ข้าพเจ้า​แก่​เขา​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​เป็น​ทุกข์, เพราะ​โทษ​ของ​เขา​เที่ยงธรรม​แล้ว—
  ๑๘ แต่​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน, โอ้​มนุษย์, ผู้​ใด​ก็ตาม​ที่​ทำ​เช่น​นี้​ผู้​เดียวกัน​นั้น​ย่อม​มี​เหตุ​อัน​ใหญ่​หลวง​ที่​จะ​กลับ​ใจ; และ​เว้นแต่​เขา​จะ​กลับ​ใจ​จาก​สิ่ง​ที่​เขา​กระทำ​เขา​ย่อม​พินาศ​ตลอด​กาล, และ​ไม่​มี​ส่วน​ใน​อาณาจักร​ของ​พระผู้เป็นเจ้า.
  ๑๙ เพราะ​ดูเถิด, เรา​ทั้งหลาย​ไม่​ได้​เป็น​ขอทาน​หรอก​หรือ ? เรา​ทั้งหลาย​ไม่​ได้​พึ่ง​พิง​พระ​สัต​ภาวะ​องค์​เดียวกัน, แม้​พระผู้เป็นเจ้า, เพื่อ​ทรัพย์สิน​ทั้งสิ้น​ซึ่ง​เรา​มี​อยู่, เพื่อ​ทั้ง​อาหาร​และ​เครื่อง​นุ่งห่ม, และ​เพื่อ​ทอง, และ​เพื่อ​เงิน, และ​เพื่อ​ของ​มี​ค่า​ทั้งหมด​ที่​เรา​มี​อยู่​ทุก​ชนิด​หรอก​หรือ ?
  ๒๐ และ​ดูเถิด, แม้​ใน​เวลา​นี้, ท่าน​กำลัง​เรียก​หา​พระ​นาม​ของ​พระองค์, และ​กำลัง​ขอ​การ​ปลด​บาป​ของ​ท่าน. และ​พระองค์​ทรง​ปล่อย​ให้ท่า​นข​อ​โดย​เปล่า​ประโยชน์​หรือ ? ไม่​เลย; พระองค์​ทรง​เทพ​ระ​วิญญาณ​ของ​พระองค์​ลง​มา​ให้ท่า​น, และ​ทรง​ทำให้​ใจ​ท่าน​เปี่ยม​ด้วยปีติ, และ​ทรง​ยับยั้ง​ปากขอ​ง​ท่าน​จน​ท่าน​หา​คำ​มา​เอ่ย​ไม่​ได้, เพราะ​เหลือล้น​นัก​คือ​ปีติ​ของ​ท่าน.
  ๒๑ และ​บัดนี้, หาก​พระผู้เป็นเจ้า, ผู้ทรง​สร้าง​ท่าน​มา, ผู้​ซึ่ง​ท่าน​พึ่ง​พิง​เพื่อ​ชีวิต​ท่าน​และ​เพื่อ​ทุก​สิ่ง​ที่​ท่าน​มี​อยู่​และ​เป็น​อยู่​นี้, ประทาน​ให้​แก่​ท่าน​สิ่ง​ใด​ก็ตาม​ที่​ถูก​ต้อง, ซึ่ง​ท่าน​ขอ​ด้วย​ศรัทธา, โดย​เชื่อ​ว่า​ท่าน​จะ​ได้​รับ, โอ้​แล้ว, ควร​ที่​ท่าน​จะให้​ทรัพย์สิน​ที่​ท่าน​มี​อยู่​แก่​กัน​เพียง​ใด.
  ๒๒ และ​หาก​ท่านตัดสิน​คน​ที่​ขอ​ทรัพย์สิน​ท่าน​เพื่อ​เขา​จะ​ไม่​ตาย, และ​กล่าวโทษ​เขา​แล้ว, การก​ล่า​ว​โทษ​ท่าน​จะ​เที่ยงธรรม​ยิ่ง​กว่า​นั้น​เพียง​ใด​เพราะ​การ​ไม่ให้​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน, ซึ่ง​หา​ใช่​ของ​ท่าน​ไม่​แต่​เป็น​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, ผู้​ซึ่ง​ชีวิต​ของ​ท่าน​เป็น​ของ​พระองค์​ด้วย; และ​กระนั้น​ท่าน​ยัง​ไม่​ขอ, หรือ​กลับ​ใจ​จาก​สิ่ง​ที่​ท่าน​ทำ​ไป.
  ๒๓ ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน, วิบัติ​จง​มี​แก่​คน​นั้น, เพราะ​ทรัพย์สิน​ของ​เขา​จะ​พินาศ​พร้อม​กับ​เขา; และ​บัดนี้, ข้าพเจ้า​กล่าว​เรื่อง​เหล่า​นี้​แก่​คนร่ำรวย​เกี่ยว​กับ​สิ่ง​ต่างๆ ของ​โลก​นี้.
  ๒๔ และ​อนึ่ง, ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​คน​จน, ท่าน​ผู้​ไม่​มี​แต่​ยัง​มี​เพียงพอ, ที่​ท่าน​จะ​อยู่​ได้​วัน​ต่อ​วัน; ข้าพเจ้า​หมาย​ถึง​ท่าน​ทั้งหลาย​ที่​ปฏิเสธ​ขอทาน, เพราะ​ท่าน​ไม่​มี; ข้าพเจ้า​อยาก​ให้ท่า​นก​ล่า​ว​ใน​ใจ​ว่า: ข้าพเจ้า​ไม่​ให้​เพราะ​ข้าพเจ้า​ไม่​มี, แต่​หาก​ข้าพเจ้า​มี​ข้าพเจ้า​จะให้.
  ๒๕ และ​บัดนี้, หาก​ท่าน​กล่าว​ใน​ใจ​เช่น​นี้​ท่าน​ก็​อยู่​โดย​ปราศจาก​ความ​ผิด, มิ​ฉะนั้น​ท่าน​ย่อม​ถูกกล่าวโทษ; และ​การก​ล่า​ว​โทษ​ท่าน​นั้น​เที่ยงธรรม​เพราะ​ท่าน​โลภ​สิ่ง​ที่​ท่าน​ไม่​ได้​รับ.
  ๒๖ และ​บัดนี้, เพราะ​เห็นแก่​สิ่ง​เหล่า​นี้​ซึ่ง​ข้าพเจ้า​กล่าว​แก่​ท่าน​แล้ว—นั่น​คือ, เพื่อให้​มี​การ​ปลด​บาป​ของ​ท่าน​ไป​ทุก​วัน, เพื่อ​ท่าน​จะ​เดิน​โดย​ปราศจาก​ความผิด​ต่อ​พระ​พักตร์​พระผู้เป็นเจ้า—ข้าพเจ้า​อยาก​ให้ท่า​นมอบ​ทรัพย์สิน​ของ​ท่าน​แก่​คนจน, ทุก​คน​ตาม​ทรัพย์สิน​ที่​ตน​มี, เป็นต้น​ว่าเลี้ยง​อาหาร​คน​หิว​โหย, ให้​เสื้อ​ผ้า​คน​เปลือย​เปล่า, เยี่ยม​คน​เจ็บป่วย​และ​ให้​ความ​ช่วยเหลือ​เพื่อ​บรรเทา​ทุกข์​คน​เหล่า​นั้น, ทั้ง​ฝ่าย​วิญญาณ​และ​ฝ่าย​โลก, ตาม​ความ​ต้องการ​ของ​พวก​เขา.
  ๒๗ และ​จง​ดู​ว่า​ทำ​สิ่ง​ทั้งหมด​นี้​ด้วย​ปัญญา​และ​ระเบียบ; เพราะ​ไม่​จำเป็น​ที่​คน​จะ​วิ่ง​ไป​เร็ว​เกินกำลัง​ของ​ตน. และ​อนึ่ง, สมควร​ที่​เขา​จะ​ขยัน​หมั่น​เพียร, เพื่อ​โดย​การ​นั้น​เขา​จะ​ชนะ​รางวัล; ฉะนั้น, ทุก​สิ่ง​ต้อง​ทำ​ไป​ตาม​ระเบียบ.
  ๒๘ และ​ข้าพเจ้า​อยาก​ให้ท่า​น​จำ​ไว้, ว่าผู้​ใด​ก็ตาม​ใน​บรรดา​พวก​ท่าน​ขอยืม​จาก​เพื่อนบ้าน​ของ​เขา​ก็​ควร​คืน​สิ่ง​ที่​เขา​ยืม, ตาม​ที่​เขา​ตกลง​ไว้, มิ​ฉะนั้น​ท่าน​จะ​กระทำ​บาป; และ​ท่าน​อาจ​ทำให้​เพื่อนบ้าน​ท่าน​กระทำ​บาป​ด้วย.
  ๒๙ และ​สุดท้าย​นี้, ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​ไม่​ได้​ทุก​เรื่อง​ที่​ท่าน​จะ​กระทำ​บาป; เพราะ​มี​หนทาง​และ​วิธี​ต่าง ๆ, แม้​มาก​จน​ข้าพเจ้า​นับ​ไม่​ได้.
  ๓๐ แต่​ข้าพเจ้า​บอก​ท่าน​ได้​เท่า​นี้​คือ, หาก​ท่าน​ไม่ระวัง​ตน, และ​ความนึกคิด​ของ​ท่าน, และ​คำพูด​ของ​ท่าน, และ​การก​ระ​ทำ​ของ​ท่าน, และ​ไม่​ยึดถือ​พระ​บัญญัติ​ของ​พระผู้เป็นเจ้า, และ​ไม่​ดำเนิน​ต่อ​ไป​ด้วย​ความ​เชื่อ​ใน​สิ่ง​ที่​ท่าน​ได้ยิน​เกี่ยว​กับ​การ​เสด็จ​มา​ของ​พระเจ้า​ของ​เรา, แม้​จนถึง​ที่สุด​แห่ง​ชีวิต​ของ​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จะ​ต้อง​พินาศ. และ​บัดนี้, โอ้​มนุษย์, จง​จำ​ไว้, และ​อย่า​พินาศ​เลย.